Slow-Blues.com — Global Blues Encyclopedia
Wróć do artystów
Big Bill Broonzy
1951 publicity photograph — photographer unrecorded/unknown (Wikimedia Commons, public domain)
Chicago

Big Bill Broonzy

Tego artysty nie ma już wśród nas.
Urodzony/a: Claimed June 26, 1893, Scott, Mississippi — though family records found after his death suggest 1903 may be closer to correct, and one biographer argues for a birthplace in Jefferson County, Arkansas instead · Zmarł/a: August 15, 1958, Chicago, Illinois (throat cancer)• United States
Chicago BluesCountry Blues
Big Bill Broonzy przynajmniej trzy razy wymyślił się na nowo muzycznie w czterodekadowej karierze — wiejski skrzypek, potem gitarzysta chicagowskiego bluesa, potem powojenny lider zespołu, potem międzynarodowy ambasador folk-bluesa — i jakoś każda wersja siebie była przekonująca. Nawet jego własna biografia jest sporna. Urodził się jako Lee Conley Bradley i przez długi czas twierdził, że urodził się 26 czerwca 1893 roku w Scott w stanie Missisipi, ale dokumenty rodzinne odnalezione po jego śmierci sugerują, że bliżej prawdy może być rok 1903, a biograf Bob Riesman argumentował za miejscem urodzenia w hrabstwie Jefferson w stanie Arkansas — manifest podróżny z 1957 roku potwierdza przynajmniej datę 26 czerwca 1893 roku, której używał przez całe dorosłe życie (Źródło: Wikipedia). Był jednym z siedemnaściorga dzieci Franka Broonzy'ego (Bradleya) i Mittie Belcher; rodzina przeniosła się do Lake Dick w Arkansas, niedaleko Pine Bluff, gdy był młody. Około dziesiątego roku życia zbudował sobie skrzypce z pudełka po cygarach i nauczył się spirituals i pieśni ludowych od swojego wuja, Jerry'ego Belchera (Źródło: Wikipedia). Broonzy długo twierdził, że służył w I wojnie światowej, ale biograf Riesman ustalił, że miał zaledwie czternaście lat, gdy Ameryka przystąpiła do wojny, i nigdy faktycznie nie służył (Źródło: Wikipedia). Przerzucił się na gitarę po przybyciu do Chicago około 1920 roku, ucząc się od weterana minstrel show i medicine show, Papy Charliego Jacksona, który sam już wtedy nagrywał dla Paramount Records (Źródło: Wikipedia). Własna pierwsza płyta Broonzy'ego, "House Rent Stomp" ze stroną B "Big Bill Blues", ukazała się na Paramount w 1927 roku. Przez lata 30. nagrywał obficie dla Paramount, Champion, Gennett i imprintów Melotone i Perfect American Record Corporation — do 1942 roku nagrał 224 piosenki, co czyni go, według większości szacunków, drugim najbardziej płodnym artystą nagraniowym bluesa całej przedwojennej ery (Źródło: Wikipedia). Przeniósł się do wytwórni Bluebird, filii RCA Victor, w 1934 roku, i do Vocalion w 1938 roku, a za kulisami stał się jedną z najważniejszych postaci łączących Chicago: jest kredytowany jako kompozytor wielu nagrań swojego przyrodniego brata Washboard Sama i podobno grał na gitarze na większości utworów Sama, a także ściśle współpracował z Jazzem Gillumem i Tampa Redem (Źródło: Wikipedia). W latach 40. łączył starszy, akustyczny wiejski dźwięk bluesa z elektrycznym, powojennym chicagowskim bluesem, który wkrótce mieli uczynić dominującym Muddy Waters i Willie Dixon — sama Wikipedia ostrożnie zaznacza, że nie ma bezpośrednich dowodów dokumentalnych, że osobiście mentorował Watersa, choć jego nagrania z lat 40. wyraźnie zapowiadają, dokąd zmierzał gatunek (Źródło: Wikipedia). Jego nagranie "Key to the Highway" z maja 1941 roku dla Okeh, nagrane z Jazzem Gillumem na harmonijce i samym Washboard Samem na tarze do prania, stało się jedną z najczęściej coverowanych piosenek bluesowych stulecia. Po zakończeniu zakazu nagrywania American Federation of Musicians, Mercury Records podpisało z nim kontrakt w 1948 roku, a na początku lat 50. znów się przekształcił — w kierunku akustycznego dźwięku folk-bluesa, który uczynił go sensacją wśród białej publiczności amerykańskiej i europejskiej, niemającej bezpośredniej pamięci przedwojennej sceny bluesowej, z której się wywodził. Jego europejska trasa z 1951 roku przyciągała owacje na stojąco w całym kontynencie, a większość lat 1955–1956 spędził, koncertując jeszcze dalej, przez Afrykę, Amerykę Południową i Pacyfik, dzieląc bilety festiwalowe z Pete'em Seegerem oraz Sonnym Terrym i Brownie'em McGhee (Źródło: Wikipedia). W 1947 roku napisał "Black, Brown and White", bezpośrednią, bezkompromisową piosenkę o amerykańskiej dyskryminacji rasowej, która nie została wydana aż do 1951 roku — podobno dlatego, że wytwórnie płytowe uznały ją wówczas za zbyt prowokacyjną (Źródło: Wikipedia). Opublikował autobiografię, "Big Bill Blues", z belgijskim pisarzem Yannickiem Bruynoghe w 1955 roku, a w 1957 roku został jednym ze współzałożycieli grona wykładowców Old Town School of Folk Music w Chicago. Zmarł na raka gardła 15 sierpnia 1958 roku, w karetce w drodze do Billings Hospital w Chicago, i został pochowany cztery dni później na cmentarzu Lincoln Cemetery w Blue Island w stanie Illinois (Źródło: Wikipedia).

Wpływ muzyczny

Eric Clapton nazwał Broonzy'ego "wzorem do naśladowania dla mnie, jeśli chodzi o grę na gitarze akustycznej", i wielokrotnie coverował jego piosenki w trakcie kariery, w tym "Key to the Highway" i "Hey Hey". Ronnie Wood z Rolling Stones wymienił "Guitar Shuffle" Broonzy'ego wśród swoich ulubionych utworów gitarowych, a John Lennon, Paul McCartney, Rory Gallagher, Bert Jansch i Jerry Garcia wszyscy wskazywali go jako formacyjny wpływ. Jego europejskie trasy z lat 50. skutecznie wprowadziły akustycznego bluesa pokoleniu brytyjskich muzyków, którzy mieli zbudować boom blues-rockowy lat 60. (Źródło: Wikipedia).

Rodzina i życie prywatne

Ojciec
Frank Broonzy (Bradley)

Jedno z 17 dzieci w rodzinie.

Matka
Mittie Belcher

Rodzina przeniosła się do Lake Dick w Arkansas, niedaleko Pine Bluff, gdy Bill był jeszcze młody.

Przyrodni brat
Washboard Sam

Broonzy jest wymieniany jako kompozytor wielu nagrań Sama i podobno grał na gitarze na większości jego utworów.

Formacyjne doświadczenia

  • •Wiek ok. 10 lat: Zbudował sobie skrzypce z pudełka po cygarach, ucząc się od wuja Jerry'ego Belchera. (Źródło: Wikipedia)
  • •Ok. 1920: Przeprowadził się do Chicago i przeszedł ze skrzypiec na gitarę, uczony przez Papę Charliego Jacksona. (Źródło: Wikipedia)
  • •1927: Wydano pierwszą płytę, "House Rent Stomp" / "Big Bill Blues," w Paramount. (Źródło: Wikipedia)
  • •1947: Napisał "Black, Brown and White"; wytwórnia wstrzymała jej wydanie jako zbyt kontrowersyjne aż do 1951 roku. (Źródło: Wikipedia)
  • •1951: Pierwsza trasa koncertowa po Europie, przyjęta owacjami na stojąco w całej Europie. (Źródło: Wikipedia)

Historie i anegdoty

"Przez długi czas twierdził, że służył w I wojnie światowej, ale biograf Bob Riesman ustalił, że miał zaledwie 14 lat, gdy USA przystąpiły do wojny, i nigdy faktycznie się nie zaciągnął. (Źródło: Wikipedia)"
""Black, Brown and White" (napisany w 1947) wytwórnie uznały za zbyt kontrowersyjny i wstrzymały jego wydanie na cztery lata. (Źródło: Wikipedia)"
"Do 1942 roku nagrał 224 utwory, co czyni go, według większości zestawień, drugim najbardziej płodnym artystą bluesowym całej przedwojennej ery nagraniowej. (Źródło: Wikipedia)"

Współpracownicy

Papa Charlie Jackson

Doświadczony wykonawca minstrelski, który nauczył Broonzy'ego gry na gitarze po jego przeprowadzce do Chicago około 1920 roku.

Washboard Sam

Przyrodni brat; Broonzy skomponował wiele jego piosenek i grał na gitarze na większości jego nagrań.

Jazz Gillum

Harmonijkarz, który nagrywał razem z Broonzym, między innymi przy "Key to the Highway."

Tampa Red

Bliski współpracownik przez lata 30. i 40. na scenie bluesowej Chicago.

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Big Bill Broonzy - Key To the Highway (1941)

Recorded May 2, 1941 for Okeh — one of the most-covered blues songs of the century.

Tube Radio

Big Bill Broonzy: Black, Brown and White

Big Bill Broonzy: Black, Brown and White

Big Bill Broonzy plays "Hey Hey"

Big Bill Broonzy plays "Hey Hey"

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Dyskografia

RokTytułProducentStudioWytwórniaLista przebojówSprzedażMuzycyYouTubeUwagi
1927Debiut w ParamountParamount Records—Paramount———Pierwsze wydawnictwo, "House Rent Stomp" b/w "Big Bill Blues."
1930Era Paramount/Champion/Gennett/ARC, ChicagoRóżni—Paramount / Champion / Gennett / Melotone / Perfect——Thomas "Georgia Tom" Dorsey (Fortepian), Mozelle Alderson (Wokal)Płodny okres sesji nagraniowych od wczesnych do połowy lat 30.; część z 224 utworów nagranych do 1942 roku, co czyni go jednym z najbardziej płodnych artystów bluesowych okresu przedwojennego. Obejmuje sesję "Alabama Scratch" z 1931 roku w Grafton w stanie Wisconsin, jako jedną trzecią tria the Harum Scarums.
1934Era Bluebird Records, ChicagoRCA Victor / Bluebird—Bluebird——Black Bob (Fortepian)Przeszedł do wytwórni Bluebird, filii RCA Victor, gdzie jego brzmienie zaczęło ewoluować w stronę pełniejszego, bardziej miejskiego R&B, z towarzyszeniem pianisty znanego jako "Black Bob."
1937Sesje w małym składzie z Joshuą Altheimerem, ChicagoRóżni—Vocalion / Bluebird——Joshua Altheimer (Fortepian)Zaczął współpracować z pianistą Joshuą Altheimerem w niewielkim zespole instrumentalnym z perkusją, kontrabasem i jednym lub kilkoma instrumentami melodycznymi, przesuwając swoje brzmienie od akustycznego country bluesa solo w stronę stylu combo z Chicago.
1938Era Vocalion/Okeh, ChicagoVocalion / Okeh—Vocalion / Okeh——Jazz Gillum (Harmonijka ustna), Washboard Sam (Tara)Obejmuje majowe nagranie "Key to the Highway" z 1941 roku z Jazzem Gillumem (harmonijka ustna) i Washboard Samem (tara). Broonzy podobno grał też na gitarze na większości nagrań samego Washboard Sama w tym okresie.
1945Sesje "Where the Blues Began" / "Martha Blues", ChicagoRóżni—Różne——Big Maceo Merriweather (Fortepian), Buster Bennett (Saksofon), Memphis Slim (Fortepian)"Where the Blues Began" nagrano z pianistą Big Maceo Merriweatherem i saksofonistą Busterem Bennettem; "Martha Blues" nagrano z pianistą Memphis Slimem.
1947Nagrano "Black, Brown and White"——————Napisany i nagrany w 1947 roku, ale wstrzymany przez wytwórnię jako zbyt kontrowersyjny aż do 1951 roku.
1948Era Mercury Records, ChicagoMercury Records—Mercury———Podpisał kontrakt po zakończeniu zakazu nagrywania AFM; obejmuje "Hey Hey" (1951/52).
1951Nagrania z europejskiej trasy koncertowejRóżni—Różne wytwórnie europejskie———Materiał koncertowy i studyjny z jego pierwszej, sensacyjnie przyjętej trasy po Europie.
1955Era Folkways RecordsFolkways Records—Folkways———Akustyczne nagrania folk-bluesowe z okresu od połowy do końca lat 50., zbiegające się z wydaniem jego autobiografii "Big Bill Blues" (1955, wraz z Yannickiem Bruynoghe).

Linki zewnętrzne

YouTube Music Wikipedia

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.

Zobacz sklep