Artyści

Abi Wallenstein

"Ojciec hamburskiej sceny bluesowej" — interpretator bluesa od 1966 roku, dziewięciokrotny zdobywca German Blues Award w kategorii Solo/Duet. W 2025 roku wydał album Blues Vibes z Ludwig Seuss Trio, a 31 października 2026 roku zagra na żywo z Three Generations Bluesband.

Adam Kulisz / Kulisz Trio

Śląski wokalista bluesowy „Coolish” (ur. 1966), sześciokrotny Wokalista Roku Twój Blues, którego Kulisz Trio (2007–2023) zakończyło działalność po śmierci perkusisty Tomasza Kwiatkowskiego — odrębnie od jego własnej, długiej kariery solowej.

Adriano Viterbini

Gitarzysta, wokalista i kompozytor z Rzymu, łączący bluesrocka z pustynnym bluesem i alternatywnym rockiem – założyciel duetu Bud Spencer Blues Explosion i zespołu I Hate My Village.

Alberto Visentin

Gitarzysta, wokalista i autor tekstów z Treviso w Wenecji Euganejskiej, łączący blues, rock, funk i soul – wybrany do reprezentowania Włoch na European Blues Challenge 2025 w Splicie.

Alice Armstrong

Wokalistka i autorka piosenek rhythm & blues z Surrey, dwukrotna laureatka UK Blues Awards Contemporary Artist of the Year, zwyciężczyni European Blues Challenge 2025.

Andreas Diehlmann Band

Zespół blues-rockowy z Kassel, założony w 2017 roku przez gitarzystę Andreasa Diehlmanna — "Texas Blues meets Rock'n'Roll".

Angelo "Leadbelly" Rossi

Włoski wokalista i gitarzysta bluesa akustycznego i country blues z Ankony, znany ze swojego solowego stylu delta blues i pseudonimu zaczerpniętego od Huddiego „Lead Belly" Ledbettera.

Ash Grunwald

Australijski bluesman z Byron Bay, znany z energicznych solowych koncertów z użyciem stompboxa, lapsteela i harmonijki oraz albumów łączących gatunki.

Aynsley Lister

Gitarzysta blues-rockowy z Leicester i artysta Ruf Records, dwukrotny zdobywca British Blues Awards Best Guitarist i artysta z listy Classic Rock Top 50.

B.B. & The Blues Shacks

Zespół bluesowy z Hildesheim (1989–), ponad 3000 koncertów na pięciu kontynentach, trzykrotny zdobywca Trophée France Blues.

Ben Poole

Angielski gitarzysta, wokalista i kompozytor bluesrockowy chwalony przez Jeffa Becka i Gary'ego Moore'a, reprezentant Wielkiej Brytanii na European Blues Challenge w 2012 roku.

Bernard Sellam & The Boyz From The Hood

Zespół jump blues i swing z Tuluzy prowadzony przez Bernarda Sellama, wcześniej przez 28 lat lidera cenionego zespołu teksańskiego bluesa Awek, dziś na czele pięcioosobowego składu stworzonego do tańca.

Blue Deal

Kwartet blues-rockowy z południowego Schwarzwaldu (2015–), zwycięzca German Blues Challenge 2023 i German Blues Award 2024.

Boogie Beasts

Belgijski zespol blues-rockowy obchodzacy w 2026 roku 15-lecie istnienia albumem holdu dla R.L. Burnside'a, przy wspolpracy m.in. jego syna.

Boogie Boys

Kwartet boogie-woogie z Poznania (od 2002), jedyny niebędący z USA finalista International Blues Challenge w Memphis w 2009 roku, zespół #1 w rankingu Blues Top 2024.

Brave Rival

Kwartet blues-rockowy z Portsmouth prowadzony przez Lindsey Bonnick, ulubieniec Joego Bonamassy, okrzyknięty Band of the Year na UK Blues Awards 2025.

C.W. Stoneking

Australijski wokalista i gitarzysta, którego autorskie utwory odtwarzają przedwojenny blues, hokum i calypso z lat 20. i 30. XX wieku, z ponadczasowym głosem.

Catfish

Wielokrotnie nagradzany zespół blues-rockowy z południowej Anglii, prowadzony przez zmarłego Matta Longa, którego album „Time To Fly" z 2025 roku został dokończony jako hołd przez pozostałych przy życiu członków zespołu.

Charley Patton

The father of the Delta blues — Dockery Plantation's first star.

Cheap Tobacco

Krakowski zespół blues-rockowy (od 2010), z Natalią Kwiatkowską na czele, czterokrotnie wybraną najlepszą polską wokalistką bluesową, z ponad 500 koncertami, w tym na Sziget Festival i Canadian Music Week.

Chris Wilson

Wokalista bluesowy, harmonijkarz i saksofonista z Melbourne (1956-2019), filar australijskiej sceny blues-rockowej, od Sole Twisters i Crown of Thorns po uznaną karierę solową. Zmarł.

Christine McVie

Brytyjska wokalistka bluesowa i klawiszowiec, która w 1969 i 1970 roku z zespołem Chicken Shack zdobyła tytuł "Wokalistki Roku" magazynu Melody Maker, zanim zasłynęła jako autorka piosenek w Fleetwood Mac.

Connor Selby

Młody głos tradycyjnego brytyjskiego bluesa z Ashford w hrabstwie Kent, którego debiutancki album z 2023 roku został okrzyknięty Blues Album of the Year magazynu MOJO.

Cyril Davies

Pionier brytyjskiej harmonijki bluesowej, który współzałożył Blues Incorporated wraz z Alexisem Kornerem i prowadził własny zespół R&B All-Stars, wzmacniając harmonijkę domowej roboty przetwornikiem i przyczyniając się do rozpalenia brytyjskiego boomu bluesowego lat 60., zanim zmarł w 1964 roku w wieku 31 lat.

Daniel Eriksen

Norweski gitarzysta bluesowy i wokalista z Langesund, dwukrotny zdobywca Spellemannprisen (2014, 2020) i laureat nagrody bluesowej Notodden Blues Festival w 2015 roku.

Danny Bryant

Angielski gitarzysta i wokalista bluesrockowy z Hertfordshire, którego ognista gra zaprowadziła go od RedEyeBand jego ojca po prowadzenie zespołu Waltera Trouta i katalog wydawniczy Jazzhaus Records obejmujący dwie dekady.

Dave Hole

Gitarzysta slide z Perth, znany ze swojej unikalnej techniki "over the top", pierwszy nieamerykański artysta, jakiego kiedykolwiek podpisała wytwórnia Alligator Records.

DeWolff

Holenderskie psychodeliczne trio bluesrockowe z Limburgii, łączące brzmienie organów Hammonda z ciężkimi riffami od 2007 roku.

Doghouse Sam & His Magnatones

Belgijsko-holenderskie trio rhythm and blues, zwyciezcy Belgian Blues Challenge i wicemistrzowie European Blues Challenge.

Dom Martin

Gitarzysta i autor piosenek z Belfastu, okrzyknięty muzycznym spadkobiercą Rory'ego Gallaghera, czterokrotny zdobywca UK Blues Award i członek UK Blues Hall of Fame.

Duster Bennett

Brytyjski muzyk bluesowy grający solo jako jednoosobowy zespół (gitara, harmonijka i bęben basowy jednocześnie), podpisany do wytwórni Blue Horizon Mike'a Vernona obok Fleetwood Mac, którego utwór "Jumping at Shadows" później przywrócił do życia Gary Moore.

Dżem

Legendarny polski zespół blues-rockowy z Tychów (od 1973), przez 21 lat prowadzony przez Ryszarda Riedla, dziś przez jego syna Sebastiana Riedla.

El Fish

Belgijski zespol blues-rockowy zalozony w Leuven w 1994 roku, dwukrotnie uhonorowany nagroda Zamu.

Erik Harstad & The Buzz Brothers

Norweski zespół electric blues prowadzony przez gitarzystę/wokalistę Erika Harstada, udokumentowany albumem z 1998 roku wydanym przez Blue Mood Records; Harstad pozostaje aktywną i szanowaną postacią w norweskim bluesie do dziś.

Errol Linton

Urodzony w Brixton harmonijkarz i wokalista łączący chicagowski blues z reggae, odkryty jako grający na ulicy przez producenta BBC Johna Waltersa, trzykrotny zdobywca tytułu UK Blues Harmonica Player of the Year.

Fabio Treves

Grający na harmonijce ustnej lider zespołu z Mediolanu, założyciel Treves Blues Band w 1974 roku – uznawanego za pierwszy włoski zespół bluesowy – i filar włoskiej sceny bluesowej od ponad 50 lat.

Fiona Boyes

Australijska gitarzystka bluesowa — jedyna Australijka kiedykolwiek nominowana do amerykańskiej nagrody Blues Music Award — znana z gry na gitarze z pudełka po cygarach i autorskich utworów zakorzenionych w tradycji Delty i Mississippi Hills.

Francesco Garolfi

Gitarzysta, kompozytor i producent zakorzeniony w akustycznym bluesie (z harmonijkarzem Fabrizio Poggim na albumie "The Breath of Soul", 2006), którego zespół wygrał włoskie eliminacje 2026 do International Blues Challenge i European Blues Challenge.

Frank Get

Urodzony w Trieście wokalista, gitarzysta i kompozytor z ponad 40-letnią karierą łączącą blues, rock i Americana, którego wieloetniczne (istryjskie, słowiańskie i węgierskie) korzenie przenikają 15 albumów oraz występ na charytatywnym wydarzeniu Light of Day Bruce'a Springsteena.

Fred & The Healers

Belgijski zespol blues-rockowy dzialajacy od 1994 roku, z wystepami na festiwalach Dour i Montreux.

Fred Chapellier

Francuski gitarzysta i wokalista blues-rockowy z Metz, znany z gry zakorzenionej w stylu Petera Greena i Alberta Kinga oraz lat spędzonych w trasie z Jacques'em Dutronkiem.

Gary Moore

Urodzony w Belfaście gitarzysta i były członek Thin Lizzy, który w 1990 roku porzucił hardrock na rzecz bluesrockowego klasyka "Still Got the Blues", swojego najbardziej udanego albumu, sprzedanego w ponad trzech milionach egzemplarzy.

Gaëlle Buswel

Francuska wokalistka i gitarzystka z Alfortville, której blues-rock czerpie z folku i rocka lat 70., wystartowała jako artystka solowa dzięki przypadkowemu spotkaniu z gitarzystą Nealem Blackiem.

Gegè Telesforo

Wokalista jazzowy i funkowy z Foggii oraz pionier scatu, którego album „Big Mama Legacy" (2024) jest wyraźnym hołdem dla bluesa i historycznego rzymskiego klubu Big Mama.

Geoff Achison

Gitarzysta, wokalista i autor tekstów blues-rootsowy z Melbourne, były gitarzysta prowadzący Dutch Tildersa, zdobywca nagrody Albert King Award w Memphis.

Gloria and the Doctors

Bluesowe trio z Florencji z wokalistką i perkusistką Glorią Turrini na czele, które w 2026 roku zaprowadziło Włochy na drugie miejsce European Blues Challenge w Katowicach.

Hans Theessink

Urodzony w Holandii, mieszkający w Wiedniu mistrz akustycznego country bluesa z karierą trwającą ponad pięć dekad. Uczcił ten jubileusz albumem 75 Birthday Bash w marcu 2025 roku i wciąż koncertuje w Wielkiej Brytanii, Austrii i Hiszpanii przez cały 2026 rok.

Harlem Lake

Holenderski pięcioosobowy zespół łączący rock, Americana, soul i blues, zwycięzcy European Blues Challenge 2022.

Howlin' Bill

Belgijski zespol blues-rootsowy, ktory uwiecznil przelomowy koncert w Brukseli na "Live At Ancienne Belgique".

Ian Siegal

Brytyjski wokalista, gitarzysta i lider zespołu bluesowego, którego współpraca z braćmi Dickinson z Missisipi oraz trzy zwycięstwa w kategorii Male Vocals British Blues Awards uczyniły go pierwszym brytyjskim artystą nominowanym do amerykańskiej nagrody Blues Music Award.

Jean-Jacques Milteau

Czołowy francuski harmonijkarz bluesowy, laureat Victoire de la Musique, który przez dziesięciolecia był rozpoznawalnym głosem harmonijki u boku francuskich gwiazd chanson, zanim zbudował własny, uznany dorobek solowy.

Jessie Lee & The Alchemists

Nowoczesny francuski kwintet blues-rockowy prowadzony wspólnie przez wokalistkę i gitarzystkę Jessie Lee oraz gitarzystę i kompozytora Alexisa „Mr AL” Didiera, którego album z 2021 roku zmiksował Kevin Shirley (Aerosmith, Led Zeppelin, Joe Bonamassa).

Jimi Hocking

Gitarzysta, mandolinista i wokalista z Melbourne, znany z występów w The Angels i The Screaming Jets, zwycięzca kategorii solo/duet na International Blues Challenge w Memphis w 2005 roku.

Jo Ann Kelly

Angielska wokalistka i gitarzystka country bluesa (slide), uznawana za najlepszą brytyjską interpretatorkę bluesa Delty, która nagrywała i koncertowała z Mississippi Fredem McDowellem, Johnem Faheyem i Sonem House'em.

Joanne Shaw Taylor

Gitarzystka blues-rockowa z regionu Black Country, odkryta jako nastolatka przez Dave'a Stewarta, dziś stały punkt UK Blues Chart i wytwórni Joe Bonamassy Keeping the Blues Alive.

Jolly Jumper & Big Moe

Jeden z najbardziej lubianych akustycznych duetów bluesowych w Norwegii, z wokalistą-harmonijkarzem Jolly Jumper i gitarowym weteranem Big Moe.

Julian Sas

Holenderski gitarzysta bluesrockowy i lider zespołu, aktywny od połowy lat 90., głęboko zakorzeniony w tradycji Rory'ego Gallaghera.

Kasa Chorych

Legendarny zespół blues-rockowy z Białegostoku (1975–2017), założony przez Ryszarda „Skibę” Skibińskiego, laureat Fryderyka w 2009 roku, który po ponad 40 latach zagrał pożegnalny koncert w rodzinnym mieście.

Kevin Borich

Urodzony w Nowej Zelandii, mieszkający w Australii gitarzysta blues-rockowy, członek Australian Blues Foundation Hall of Fame, od The La De Da's po długoletni Kevin Borich Express.

King King

Zespół bluesrockowy z Glasgow prowadzony przez gitarzystę/wokalistę Alana Nimmo, wielokrotny zdobywca British Blues Awards Band of the Year i członek British Blues Awards Hall of Fame.

King of the World

Holenderska supergrupa bluesowa, działająca od 2011 roku, której członkowie wywodzą się m.in. z Cuby & The Blizzards -- najciężej pracujący zespół bluesrockowy w Holandii.

Kyla Brox

Wokalistka bluesowo-soulowa z Manchesteru, urodzona w rodzinie bluesowej, zwyciężczyni UK Blues Challenge 2018 i European Blues Challenge 2019.

La Bedoune

Francuski duet w formule „one woman & man band” — Cécile Perfetti (wokal, bezprogowa gitara basowa) i Greg Perfetti (gitary, perkusjonalia) — łączący blues, jazz i folk z francuskimi tekstami.

Laurence Jones

Pochodzący z Liverpoolu gitarzysta bluesrockowy i trzykrotny zdobywca tytułu Young Artist of the Year na British Blues Awards, nazwany przez Buddy'ego Guya "młodym Erikiem Claptonem".

Leif de Leeuw Band

Holenderski zespół southern rockowo-bluesowy prowadzony przez Leifa de Leeuwa, dziewięciokrotnie uznanego za najlepszego gitarzystę bluesrockowego regionu Beneluksu.

Leszek Cichoński

Czołowy polski gitarzysta blues-rockowy (ur. 1957, Wrocław), twórca corocznego „Thanks Jimi Festival” i jego rekordu Guinnessa we wspólnym graniu na gitarze (8122 gitarzystów w 2025 roku).

Lightnin' Guy

Belgijski gitarzysta bluesowy, harmonijkarz i wokalista, pierwszy belgijski artysta bluesowy podpisany do Dixiefrog Records, obecnie z zespolem Artisans of Solace.

Linda Valori

Uznawana za czołowy żeński głos soul-bluesowy we Włoszech – weteranka Sanremo, która nagrywała w Chicago i Nashville oraz występowała przed trzema papieżami.

Lloyd Spiegel

Gitarzysta bluesowy i autor tekstów z Melbourne, osobiście zaproszony do USA przez Browniego McGhee w wieku 16 lat, obecnie członek Blues Music Victoria Hall of Fame.

Long John Baldry

Brytyjsko-kanadyjski wokalista bluesowy i czołowa postać brytyjskiego boomu bluesowego lat 60., którego zespoły zapoczątkowały kariery Roda Stewarta i Eltona Johna – który częściowo zapożyczył swój pseudonim artystyczny od Baldry'ego.

MY BABY

Holendersko-nowozelandzkie trio z Amsterdamu, łączące transowego delta blues z funkiem, soulem i psychodeliczną energią.

Magda Piskorczyk

Polska wokalistka i multiinstrumentalistka bluesowa z Białegostoku (od 2001), dwukrotna półfinalistka International Blues Challenge, nazywana przez francuską publiczność „czarnym głosem w białym garniturze”.

Malted Milk

Zespół z Nantes prowadzony przez gitarzystę i wokalistę Arnauda Fradina, który ewoluował od akustycznego duetu delta-bluesowego w latach 90. do sekstetu soul-funkowego z sekcją dętą.

Manu Lanvin & The Devil Blues

Paryski power trio blues-rockowe prowadzone przez gitarzystę i wokalistę Emmanuela „Manu” Lanvina, syna aktora Gérarda Lanvina, ukształtowane przez przełomową współpracę z teksańskim bluesmanem Calvinem Russellem.

Marco Pandolfi

Włoski harmonijkarz bluesowy, wokalista i gitarzysta, aktywny na scenie od ponad 30 lat, dwukrotny uczestnik International Blues Challenge w Memphis i zwycięzca włoskiego finału European Blues Challenge w 2013 roku.

Martyna Jakubowicz

Polska wokalistka i autorka piosenek (ur. 1955), łącząca blues, folk i rock od debiutu w 1977 roku, uhonorowana Złotym Fryderykiem za całokształt twórczości w 2024 roku.

Matt Schofield

Trzykrotny zdobywca nagrody British Blues Awards Guitarist of the Year i pierwszy gitarzysta wprowadzony do ich Hall of Fame, którego brzmienie organowego tria łączy blues, funk i jazz.

Maurizio Pugno

Włoski gitarzysta bluesowy, kompozytor i lider zespołu z Gubbio z ponad 35-letnim stażem na europejskiej scenie bluesowej, lider Rico Blues Combo, a obecnie Sacromud – pierwszego włoskiego zespołu, który nagrywał w Sun Studio w Memphis.

Mauro Ferrarese

Akustyczny bluesman z Trydentu oddany przedwojennemu country blues i własnemu stylowi «Agricultural Blues» – gitara bottleneck, spirituals i autorskie utwory zakorzenione w wiejskiej tradycji.

Max Lazzarin

Urodzony w Padwie pianista i wokalista bluesowy, którego zakorzenione w Nowym Orleanie brzmienie zdobyło Italian Blues Challenge w 2016 roku – pełni też funkcję wiceprezesa Italian Blues Union.

Michał Kielak & The Mystery Train

Najbardziej utytułowany polski harmonijkarz (ur. 1977, Poznań), były członek Kasy Chorych, który w 2024 roku założył The Mystery Train — z płytą „Keys in My Pocket”, podwójną Płytą Roku.

Nico Wayne Toussaint

Francuski bluesowy harmonijkarz z Toulon, stały twarz wytwórni Dixiefrog Records, który uczył się rzemiosła, grając z weteranami chicagowskiego bluesa w Minneapolis na początku lat 90.

Nina Attal

Francuska wokalistka, gitarzystka i autorka piosenek, która jako nastolatka wyrosła z paryskiej sceny jam session i stała się jedną z najczęściej koncertujących artystek francuskiego blues-rocka.

Nocna Zmiana Bluesa

Najdłużej istniejący polski zespół bluesowy, założony w Toruniu w 1982 roku przez harmonijkarza Sławka Wierzcholskiego, z 15 albumami i ponad 40-letnim stażem scenicznym.

Open Mouth Blues Orchestra

Trzynastoosobowy mediolański big band soul-bluesowy, założony w 2007 roku przez saksofonistę Lorenza Verganiego, który wynosi czarną muzykę lat 60. i 70. z klubów na peryferyjne place Mediolanu.

Otis Grand

Urodzony w Libanie gitarzysta i lider zespołu, który od końca lat 80. stał się stałą postacią brytyjskiej sceny bluesowej, wybierany Best UK Blues Guitarist siedem lat z rzędu (1990-1996).

Otto Junior Band

Norweski zespół bluesowy udokumentowany na oslowskiej scenie klubowej za pośrednictwem Østkanten Bluesklubb, opisywany jako wnoszący młodzieńczą energię do dynamicznego koncertu.

Oz & The Wizards

Jesień i zima są już zaplanowane: Sandnes Bluesklubb 7 października, własny wieczór w Teateret w Kristiansand 12 grudnia, a potem Mandal Bluesklubb 7 lutego. W drodze jest też nowa płyta, prawdopodobnie w marcu 2027. Informacje o bookingu znajdziesz niżej na stronie.

Paul Lamb & The King Snakes

Czołowy europejski harmonijkarz bluesowy, na czele jednego z najdłużej działających brytyjskich zespołów electric blues od 1990 roku.

Phil Manning

Gitarzysta z Tasmanii i członek założyciel Chain, których singiel "Black and Blue" z 1971 roku stał się kamieniem milowym australijskiego blues rocka; również długa kariera solowa i artysta marek Fender/Cole Clark.

Robbert Duijf Band

Nagradzane holenderskie trio blues-gospel z Limburgii, zwycięzcy zarówno holenderskiego, jak i europejskiego Blues Challenge.

Roberto Ciotti

Urodzony w Rzymie gitarzysta bluesrockowy i kompozytor, często nazywany „włoskim Erikiem Claptonem", którego muzyka do filmu Gabriele Salvatoresa Marrakech Express (1989) uczyniła „No More Blue" włoskim klasykiem bluesa.

Sebastian Riedel & Cree

Własny zespół blues-rockowy Sebastiana Riedla z Tychów (od 1993), założony, gdy miał 15 lat, z nazwą zasugerowaną przez ojca Ryszarda Riedla — odrębne dziedzictwo, niezależne od późniejszej roli Sebastiana w Dżemie.

Stein Stokke & The Engine

Norweski zespół bluesowy złożony z doświadczonych muzyków, grający wyłącznie autorski materiał, opisywany przez Østkanten Bluesklubb jako "dobrze naoliwiona maszyna bluesowa".

Steven Troch Band

Belgijski zespol bluesowy prowadzony przez harmonijkarza Stevena Trocha, zalozony w 2016 roku, zwyciezca Belgian Blues Challenge w 2019 roku.

The Blues Band

Długoletni londyński zespół R&B/bluesowy założony w 1979 roku przez byłych członków Manfred Mann, Paula Jonesa i Toma McGuinnessa, razem przez ponad cztery dekady i 4000+ koncertów, aż do rozwiązania w 2022 roku.

The BluesBones

Pięcioosobowy belgijski zespół blues-rockowy znany z sukcesów na listach przebojów i drugiego miejsca w European Blues Challenge 2017.

The Bluesanovas

Pięcioosobowy zespół z Münster (2015–), trzykrotny zdobywca German Blues Award — support Erica Claptona w 2022 roku.

The Cinelli Brothers

Londyński czteroosobowy zespół bluesowo-soulowy prowadzony przez urodzonych we Włoszech braci Marco i Alessandro Cinelli, okrzyknięty UK Blues Band of the Year 2024.

The Damned and Dirty

Holenderski projekt bluesowy oparty na gitarze slide i harmonijce, który zaczął się w 2012 roku jako lo-fi eksperyment w stylu delta blues.

The Freaky Buds

Pozbawiony basu kwartet roots blues z Nantes z rdzeniem hill country i swamp blues, którego drugi album nagrał Kid Andersen w swoim Greaseland Studio w Kalifornii.

The Hoochies

Surowy, niedopracowany holenderski kwartet bluesowy i zwycięzcy Dutch Blues Challenge 2025.

The SuperSoul Brothers

Siedmioosobowy zespół deep soul i rhythm & blues z Pau w regionie Pyrénées-Atlantiques, oficjalni reprezentanci Francji na European Blues Challenge 2026 w Katowicach.

The Zac Schulze Gang

Surowe trio blues-rockowe z Gillingham w hrabstwie Kent, zaproszone na Crossroads Guitar Festival Erica Claptona, okrzyknięte UK Blues Emerging Band of the Year 2024.

Tiger City Jukes

Energetyczny norweski zespół blues-rockowy z Horten, założony w 1995 roku, znany z mrocznego, przekraczającego granice gatunków brzmienia i reputacji budowanej na koncertach.

Toby Lee

Gitarowe cudowne dziecko z Warwickshire, obecnie najmłodszy członek UK Blues Hall of Fame, z debiutem autorskiego materiału na 1. miejscu listy bluesowej.

Śląska Grupa Bluesowa

Instytucja bluesowa z Katowic (od 2003, korzenie sięgają 1972), uznawana za głos śląskiego bluesa, zbudowana wokół dziedzictwa zmarłego Jana „Kyksa” Skrzeka.

Blind Lemon Jefferson

The first male blues star to sell on record.

Ma Rainey

Mother of the Blues — the voice that took it to the cities.

Bessie Smith

The Empress of the Blues — vaudeville's biggest star.

Blind Willie Johnson

Sacred slide guitar that NASA sent into deep space.

Lead Belly

12-string folk-blues that crossed every American border.

Son House

Raw, spiritual slide guitar — the preacher's blues.

Skip James

Eerie falsetto and open D-minor tuning — the haunted blues.

Memphis Minnie

One of the first women to play the blues like she meant it.

Robert Johnson

29 recordings that defined the Delta blues forever.

Big Bill Broonzy

From Mississippi sharecropper to first ambassador of the blues in Europe.

T-Bone Walker

Invented the electric blues guitar solo. Period.

Lightnin' Hopkins

Houston's poet of the boogie — over 80 albums.

John Lee Hooker

Hypnotic boogie and a foot that never stopped tapping.

Muddy Waters

The man who took the Delta to Chicago and plugged it in.

Howlin' Wolf

300-pound voice that shook the walls of Chess Records.

Elmore James

King of the slide — the riff every blues-rock guitarist stole.

Willie Dixon

Bassist, producer and songwriter behind half of Chess.

Little Walter

Plugged the harmonica into an amp and never looked back.

Jimmy Reed

The lazy shuffle that the Stones, Elvis and everyone else copied.

B.B. King

Lucille, vibrato and a smile that conquered the world.

Albert King

Upside-down Flying V and the bending hand SRV worshipped.

Freddie King

Texas-Chicago hybrid — "Hide Away" is on every guitarist's playlist.

Otis Rush

West Side soul-blues — left-handed, upside-down, devastating.

Magic Sam

The Hendrix of the West Side, gone at 32.

Junior Wells

Sharp-suited harmonica master and Buddy Guy's lifelong partner.

Koko Taylor

Queen of the Blues — "Wang Dang Doodle" still rattles the rafters.

Etta James

From doo-wop to deep blues — "At Last" is just the start.

Buddy Guy

Legenda Chicago, która wciąż koncertuje po dziewięćdziesiątce — w 2025 roku wydał album Ain't Done with the Blues, w 2026 zdobył swoją dziewiątą nagrodę Grammy, a swoje 90. urodziny świętuje trasą koncertową przez cały 2026 rok.

Alexis Korner's Blues Incorporated

Londyński warsztat bluesowy założony przez Alexisa Kornera i Cyrila Daviesa w 1961 roku, którego zmienny skład — Jack Bruce, Charlie Watts, Ginger Baker — i publiczność złożona z Jaggera, Richardsa i Claptona uczyniły go najważniejszym inkubatorem brytyjskiego boomu bluesowego.

Chicken Shack

Zespół bluesowy Stana Webba, założony w 1965 roku, którego wczesna klawiszowiczka Christine Perfect odeszła w 1969 roku, by poślubić Johna McVie z Fleetwood Mac i zostać Christine McVie — podczas gdy Webb utrzymywał Chicken Shack jako prawdziwy, nieprzerwanie działający zespół bluesowy przez sześć dekad.

Eric Clapton

Slowhand wciąż jest w trasie — wydał album Meanwhile w 2024 roku, w 2025 roku ukazało się rozszerzone wznowienie Journeyman, a w 2026 rusza w nową trasę koncertową po Europie i USA.

Fleetwood Mac (Peter Green era)

Przed popową reinkarnacją z Buckinghamem i Nicks, przez trzy lata pod wodzą Petera Greena, Jeremy'ego Spencera i Danny'ego Kirwana, był to prawdopodobnie najlepszy zespół bluesowy, jaki kiedykolwiek wyprodukowała Wielka Brytania, z przebojem numer 1 w Wielkiej Brytanii — instrumentalnym "Albatross".

Free

Założony przez nastolatków w 1968 roku — nazwany przez samego Alexisa Kornera — Free zbudowali oszczędne, oparte na groove'ie brzmienie blues-rockowe wokół głosu Paula Rodgersa i gitary Paula Kossoffa, a następnie napisali "All Right Now", jedną z najczęściej granych piosenek w historii radia.

Jimmy Page

Najbardziej płodny londyński gitarzysta sesyjny połowy lat 60., a następnie architekt ostatecznej przemiany Yardbirds w Led Zeppelin — producent-gitarzysta, którego techniki studyjne distance miking i odwróconego echa na nowo zdefiniowały, jak mogła brzmieć płyta rockowa.

John Mayall & the Bluesbreakers

"Godfather of British Blues", którego wciąż zmieniający się skład Bluesbreakers, uruchomiony w Londynie w 1963 roku, dał praktykę Ericowi Claptonowi, Peterowi Greenowi i Mickowi Taylorowi, zanim stali się definiującymi gitarzystami rocka — a którego "album Beano" z 1966 roku wyznaczył wzorzec dla brzmienia brytyjskiej gitary blues-rockowej.

Led Zeppelin

Zespół, który Jimmy Page zbudował z ruin Yardbirds w 1968 roku, przebudowując piosenki Williego Dixona, Roberta Johnsona, Memphis Minnie i Howlin' Wolfa na skalę stadionową — i był pozywany, i zawierał ugody, niemal za każdą z nich. Dokument Becoming Led Zeppelin z 2025 roku, opowiadający tę wczesną historię słowami samego zespołu, zdobył w 2026 roku nagrodę National Film Award dla najlepszego dokumentu.

Paul Kossoff

Nastoletni gitarzysta stojący za "All Right Now" zespołu Free, znany z jednego z najszerszych, najwolniejszych vibrato w rocku — kariera, która trwała zaledwie osiem lat, zanim problemy z sercem związane z narkotykami zabiły go w wieku 25 lat, a jego epitafium brzmi po prostu jak tytuł jego najsłynniejszej piosenki.

Peter Green

Gitarzysta bluesowy, którego B.B. King nazwał jedynym, który wywoływał u niego "zimne poty" — człowiek, który zastąpił Claptona w Bluesbreakers, założył Fleetwood Mac, napisał "Black Magic Woman" i "Albatross", a następnie odszedł od sławy całkowicie u szczytu jej trwania.

Savoy Brown

Bezkompromisowy zespół chicagowskiego bluesa Kima Simmondsa, założony w 1965 roku i odbudowywany przez niego przez ponad sześćdziesiąt zmian składu w ciągu pięćdziesięciu siedmiu lat — w tym odejście w 1970 roku, które zaowocowało powstaniem Foghat — aż do jego śmierci w 2022 roku.

Ten Years After

Zespół blues-rockowy z Nottingham, którego lider, Alvin Lee, stał się sławny niemal z dnia na dzień dzięki jednemu porywającemu dziewięciominutowemu wykonaniu "I'm Going Home" na Woodstocku w 1969 roku, grając na swojej wysłużonej gitarze ES-335 "Big Red" w tempie, które przyniosło mu przydomek "the fastest guitarist in the West".

The Yardbirds

Londyński zespół bluesowy, który w niecałe pięć lat zatrudnił kolejno Erica Claptona, Jeffa Becka i Jimmy'ego Page'a jako gitarzystów prowadzących — a którego ostatni skład, pod wodzą Page'a, przemianował się w 1968 roku na Led Zeppelin. Członek założyciel Chris Dreja, gitarzysta rytmiczny i basista zespołu, zmarł 25 września 2025 roku w wieku 78 lat, pozostawiając Jima McCarty'ego i Paula Samwella-Smitha jako ostatnich żyjących członków oryginalnego składu.

Stevie Ray Vaughan

Texas tone, hummingbird right hand, gone far too soon.

Joe Bonamassa

Independent blues-rock empire — vintage tone and a relentless tour bus.

Shemekia Copeland

Johnny's daughter, the new queen of blues with a political voice.

Samantha Fish

Kansas City fire — cigar-box slide and rock-blues hooks.

Larkin Poe

Lovell sisters — roots-rock, lap-steel and tight harmonies.

Christone "Kingfish" Ingram

Clarksdale-born phenom keeping the Delta line unbroken.

Big Walter Horton

Zmarł 8 grudnia 1981 roku w wieku około 60 lat. Ludzie wciąż wracają do "Walking By Myself", żeby posłuchać tej solówki na harmonijce.

Elmore James Jr.

Odszedł w maju 2026 roku w wieku 86 lat — po sześćdziesięciu latach, w których utrzymywał przy życiu brzmienie slide swojego ojca na chicagowskim South i West Side.

Jeff Beck

Zmarł 10 stycznia 2023 roku w wieku 78 lat. Czterdzieści siedem lat z gitarą po The Yardbirds — sprzężenia, przester i brzmienie jak ludzki głos.

Kai Strauss

Wciąż aktywny z Electric Blues All-Stars — "Wailin' in Vienna" z 2024 roku to najnowszy z dziewięciu albumów jako lider zespołu, z terminami koncertów zarezerwowanymi do 2026 roku.

Louise Hoffsten

Wciąż aktywna, żyjąc ze stwardnieniem rozsianym od 1996 roku — "Crossing the Border" z 2022 roku to najnowszy rozdział kariery trwającej niemal cztery dekady.

Rita Engedalen

Wciąż koncertuje w Europie i ma ponownie wystąpić na Notodden Blues Festival latem 2026 roku — ponad dwadzieścia lat po debiucie.

Robert Cray

Wciąż w trasie w 2026 roku z Robert Cray Band, pięćdziesiąt lat po powstaniu zespołu w Eugene w stanie Oregon.

Rory Gallagher

Odszedł 14 czerwca 1995 roku w wieku 47 lat. Stratocaster i Irish Tour '74 wciąż żyją.

Tadeusz Nalepa

Zmarł 4 marca 2007 roku w wieku 63 lat. Wielu wciąż nazywa go ojcem chrzestnym polskiego bluesa — album "Blues" z 1971 roku pozostaje kamieniem węgielnym polskiego rocka.

Taj Mahal

Pięć nagród Grammy w ciągu sześćdziesięciu lat, ostatnio w 2025 roku — w tym samym tygodniu, w którym otrzymał osobną Grammy Lifetime Achievement Award. Wciąż aktywny.

Wilko Johnson

Zmarł 21 listopada 2022 roku w wieku 75 lat — występował jeszcze na tygodnie przed śmiercią, dekady po Dr. Feelgood i diagnozie raka, którą pokonał wbrew wszelkim przeciwnościom.

Shaun Murphy

Głos stojący za Bobem Segerem, Erikiem Claptonem i Little Feat, od 2009 roku na czele własnego zespołu bluesowego.

Big Creek Slim

Przedwojenny blues delty i country z Ikast w Danii, przeniesiony aż do Brazylii.

Fried Okra

Trio z Kopenhagi, przynosząca blues Hill Country z północnego Missisipi do Skandynawii od 2006 roku.

Peter Thorup

Duński pionier bluesa, współgłos w „Whole Lotta Love" CCS (motyw przewodni Top of the Pops przez dekady). 1948-2007.

Troels Jensen

„Cała duński Pan Blues" - lider najstarszego zespołu bluesowego Skandynawii przez ponad 50 lat. 1946-2020.

H.P. Lange

Akustyczny wędrowiec bluesa delty i Piedmont, около 100 koncertów rocznie od prawie czterech dekad.

Mike Andersen

Duński weteran blues-soul z ponad 2000 koncertów, 5 Danish Music Awards i duetem z Joss Stone.

Ole Frimer Band

Doktor biologii, który stał się wirtuozem duńskiej gitary bluesowej - Frimer Band, Blue Junction i dalej.

Paul Banks

Urodzony w Kolorado, mieszkający w Kopenhadze od 1961 roku - akustyczny blues, folk, ragtime i gospel.

Copenhagen Blues Band

Duńscy legendarni koncertowicze bluesowego boomu lat 80. - żadnego albumu aż do reunion w 2021, 40 lat później.

Tim Lothar

Były perkusista, dziś duński akustyczny bluesman - songster z Frederikshavn, uhonorowany German Blues Award.

Kenn Lending Blues Band

Najbardziej trwały duński zespół bluesowy - ponad 1000 koncertów Kenna Lendinga z Championem Jackiem Dupree i cztery dekady na scenie.

Mats Ronander

Od zastępczego gitarzysty Pepsa Perssona po koncertowy zespół akompaniujący ABBIE — Mats "Malla" Ronander przez pięć dekad poruszał się między bluesem, rockiem i popem, zawsze zakotwiczony przez swój album bluesowy zatytułowany na cześć Elmore'a Jamesa, "Himlen gråter för Elmore James".

Peps Persson

Odszedł 27 czerwca 2021 roku w wieku 74 lat, w Vittsjö. Głos, który przetłumaczył Muddy'ego Watersa i Elmore'a Jamesa na dialekt skański, żyje dalej — od lat świetności Peps Blodsband w latach 70. po wprowadzenie do Szwedzkiej Galerii Sław Muzyki w 2015 roku.

Rolf "Roffe" Wikström

Samouk po dziecięcym spotkaniu z Championem Jackiem Dupree w telewizji, Roffe Wikström połączył strukturę bluesa ze szwedzką liryką poetycką — w tym śpiewanymi wersjami wierszy Nilsa Ferlina — w karierze wciąż aktywnej w jego siedemdziesiątych latach. Po roku bez tras koncertowych w 2025 z powodu problemów z plecami, w kwietniu 2026 roku, w wieku 72 lat, wydał album Ballader och Bröl i wrócił do kilku koncertów jeszcze w tym samym roku.

Sky High (Clas Yngström)

Lider Sky High grający na Fenderze Stratocasterze od 1978 roku — gitarowy heroizm blues-rocka od "Red House" (1979) po "Get Out! Stay Out!" (1989), wciąż koncertujący ponad cztery dekady później.

Sven Zetterberg

"Szwedzki profesor bluesa" — lider Chicago Express, który koncertował z Jimmym Rogersem, Lutherem Allisonem i Eddiem Boydem, budując przesiąknięty soulem katalog solowy aż do swojej śmierci w 2016 roku, z ostatnim albumem wydanym pośmiertnie w 2022 roku.

Eric Bibb

Amerykańska arystokracja folku (ojciec Leon Bibb, ojciec chrzestny Paul Robeson), który osiadł w Sztokholmie i stał się jednym z najczęściej nominowanych do Grammy akustycznych artystów bluesowych na świecie, z ponad 50 albumami od "Good Stuff" (1997) po "Ridin'" (2023).

Lisa Lystam Family Band

Przedstawiciele Szwecji na European Blues Challenge 2015 — prowadzony przez harmonijkę zespół rodzinny Lisy Lystam łączy autorski materiał z energią roots i rocka, od "When Money's Runnin' Out" (2014) po surową sesję koncertową na żywo z 2022 roku.

Slidin' Slim

Anders Landelius, występujący jako Slidin' Slim — jeden z czołowych szwedzkich artystów delta bluesa, pracujący solo z gitarą slide i harmonijką w przedwojennej tradycji akustycznej, od "Ten Long Years" (2004) po "Better Late Than Never" (2016).

Trickbag

"Największy szwedzki eksport bluesa" — ponad 30 lat surowego, swingującego rhythm & bluesa zakorzenionego w Delcie, od "Just Passing Through" z 1999 roku po album z okazji 30-lecia "The Collection" (2024).

King Biscuit Boy

King Biscuit Boy, urodzony jako Richard Alfred Newell w Hamilton w Ontario, był jednym z najbardziej cenionych kanadyjskich harmonijkarzy, znanym z surowego stylu inspirowanego Chicago.

Sue Foley

Sue Foley to urodzona w Kanadzie gitarzystka, wokalistka i autorka tekstów bluesowych, która od końca lat 80. jest wiodącym kobiecym głosem współczesnego bluesa.

Colin James

Colin James to jeden z najbardziej utytułowanych i wszechstronnych kanadyjskich artystów blues-rockowych, z karierą obejmującą dziesięciolecia i gatunki.

Amund Maarud

Gitarzysta z Nes, który przeszedł od telewizyjnego programu talentów z bratem do zdobycia Spellemannsprisen w kategorii blues w 2011 roku z "Electric", budując karierę niemal wyłącznie poprzez własne zespoły.

Bjørn Berge

Elles Bailey

Erja Lyytinen

Good Time Charlie

Zespół R&B/bluesowy z Bergen, założony w 1982 roku przez Arle Hjelmelanda i Bårda Ose, który ukuł termin "garage-soul" na albumie "Mojo Energy" z 2008 roku, a później zapoczątkował pierwsze norweskie dialektalne albumy bluesowe dla dzieci.

Hungry John (Bergen Blues Band)

Uliczny muzyk z Bergen, który zdobył swój przydomek, głodując w Londynie, a następnie założył Bergen Blues Band w 1975 roku — trzy albumy sprzedane w ponad 60 000 egzemplarzy i irlandzki singiel numer 1 uczyniły ich definiującym zespołem bluesowym zachodniej Norwegii tamtej epoki. Wciąż aktywny — w maju 2026 roku wystąpi w Bjørgvin Bluesklubb, a we wrześniu zamknie Bluesweekend Rett West.

Johnny "Guitar" Augland

Bluesowy "koronny klejnot" Kristiansand — gitarzysta, pianista i producent, który ukształtował brzmienie Good Time Charlie w latach 90., wyprodukował nagrodzony Spellemannsprisen okres Vidara Buska i wydał w 2005 roku własny jednoosobowy album bluesowy z udziałem młodego Kida Andersena jako gościa.

Kent Erik Thorvaldsen

"9Fingers" z regionu Toten — były lider zespołu odtwarzającego vintage chicagowski blues, The Jelly Roll Men, obecnie solowy gawędziarz delta bluesa śpiewający w swoim dialekcie, z Knutem Reiersrudem jako gościnnym gitarzystą na debiutanckim albumie "SUGG." (2025).

Kid Andersen

Knut Reiersrud

Urodzony w Oslo gitarzysta, który nigdy nie używał kostki, którego około 6000 koncertów i chicagowskie współprace bluesowe z Buddym Guyem i Otisem Rushem uczyniły go najbardziej rozpoznawalnym międzynarodowo norweskim muzykiem bluesowym, a którego nagrodzona Spellemannsprisen współpraca z organistą Iverem Kleive połączyła gitarę bluesową z norweską pieśnią hymniczną. W 2025 roku wydał album Remembrance z In The Country i Solveig Slettahjell, a 25 września 2026 roku ukaże się nowa płyta z Geirem Sundstølem, Purcell, sannhet, løgn og dårlig hukommelse.

Reidar Larsen

Pianista ze Stavanger, który stał się bluesmanem, którego kariera bluesowa rozpoczęła się na zamówienie klubu jazzowego w 1980 roku, i który został pierwszym artystą nagrodzonym Spellemannsprisen za album bluesowy śpiewany w całości w norweskim dialekcie, "Kom inn te oss" z 2009 roku. Od tego czasu wciąż wydaje nowe płyty — A Touch of Blues w 2024 i Rock and Roll Soldier w 2026 — i jest stałym punktem programu Notodden Blues Festival.

Spoonful of Blues

Thorbjørn Risager & The Black Tornado

Tor Einar "Daumann" Jacobsen

Gitarzysta i basista z Kristiansand, który w 1983 roku podjął inicjatywę nagrywania w Chess Studios w Chicago razem z Sunnyland Slimem, Bobem Strogerem, S.P. Learym i Zorą Young, a następnie sprowadził ich do Norwegii — spędzając po drodze pięć dekad na budowaniu sceny bluesowej Kristiansand.

Vidar Busk

Opuścił Norwegię w wieku piętnastu lat, by koncertować po Ameryce z zespołem bluesmana Rock Bottoma; wrócił pięć lat później, by zbudować (dwukrotnie) nagrodzoną Spellemannsprisen karierę jako lider Vidar Busk & His True Believers, grając blues-rock oparty na swingu, zabarwiony soulem.

Henrik Freischlader

Gitarzysta i właściciel wytwórni z Wuppertalu, który nauczył się bluesa z płyt Gary'ego Moore'a — trzykrotny zdobywca German Blues Award w kategorii gitara i producent takich artystów jak Layla Zoe i Tommy Schneller.

Andreas Kümmert

Niemiecki wokalista, który wygrał 'The Voice of Germany' w 2013 roku, ale odnalazł się naprawdę w bluesie i soulu dzięki albumowi coverowemu 'Heart & Soul' (2016) z Siggim Schwarzem i Jessy Martens — znany również z rezygnacji z reprezentowania Niemiec na Eurowizji w 2015 roku.

Blues Company

Założony w Osnabrück w 1976 roku przez Todora 'Toscho' Todorovicia — najstarszy i najbardziej znany niemiecki zespół bluesowy, z około 4000 koncertów, trzema nagrodami niemieckich krytyków płytowych i wciąż aktywną 50-letnią karierą.

Inga Rumpf

Hamburski głos zespołów Frumpy i Atlantis z lat 70., która później zbudowała 50-letnią karierę solową na styku bluesa, soulu i rocka — dwukrotna zdobywczyni German Blues Award, która grała jam session z Keithem Richardsem z Rolling Stones już w 1988 roku. 2 sierpnia 2026 roku skończyła 80 lat, świętując ten jubileusz koncertem w Elbphilharmonie w Hamburgu 13 września, wydanym jako album koncertowy Inga 80.

Gregor Hilden

Gitarzysta z Münster i były redaktor naczelny magazynu 'Akustik Gitarre' — znany z eleganckiego, inspirowanego jazzem stylu bluesowego granego na zmodyfikowanej gitarze 1968 Gibson Les Paul Goldtop, oraz ze swojego głównego projektu, Gregor Hilden Organ Trio.

Frank Muschalle

Mieszkający w Berlinie pianista z Bünde, znany z pojedynków fortepianowych z Axelem Zwingenbergerem i Vincem Weberem, dyrektor artystyczny festiwalu jazzowego na Spiekeroog od 2006 roku, uznany za niemieckiego 'Boogie Woogie Pianist of the Year' w 2011 roku.

Michael van Merwyk

Lider zespołu Michael van Merwyk & Bluesoul z Rheda-Wiedenbrück — były gitarzysta domowy koncertujących legend bluesa, wicemistrz International Blues Challenge 2013 i trzykrotny zdobywca German Blues Award w kategorii solo/duet.

Luca Sestak

Niemiecki pianista, wokalista i kompozytor z Celle — zaczął publikować filmy fortepianowe na YouTube w wieku 11 lat, podpisał kontrakt z Sony Music w 2019 roku, a dziś łączy klasyczny fortepian, jazz, blues i boogie-woogie w formacie tria.

Lonnie Johnson

Jazz-blues-pioner som oppfant gitarsoloen og påvirket alle som fulgte.