Slow-Blues.com — Global Blues Encyclopedia
Wróć do artystów
Big Walter Horton
Photo: David J. Goodwin (Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0)
Harmonica Blues

Big Walter Horton

Znany również jako: Shakey Horton

Tego artysty nie ma już wśród nas.
Urodzony/a: 1918-04-06 · Zmarł/a: 1981-12-08• United States• Aktywny/a: 1939–1981
Harmonica BluesChicago Blues

Zmarł 8 grudnia 1981 roku w wieku około 60 lat. Ludzie wciąż wracają do "Walking By Myself", żeby posłuchać tej solówki na harmonijce.

Instrumenty
Harmonica
Wytwórnie
Okeh, Vocalion, Sun, Chess Records, Alligator Records
z
Horn Lake, Mississippi
Urodzony/a
1918-04-06
Big Walter Horton grał na harmonijce tak, jak niektórzy gitarzyści grają na Stratocasterze — wydobywał z niej dźwięk tak śpiewny, tak ludzki, że Willie Dixon, który współpracował z każdym wielkim muzykiem bluesowym w Chicago, nazwał go wprost "najlepszym harmonijkarzem, jakiego kiedykolwiek słyszałem". Urodził się jako Walter Horton w Horn Lake w stanie Mississippi, zwykle datowanym na 6 kwietnia 1918 roku, choć źródła są niezgodne i podają lata od 1917 do 1921. Ojciec podarował mu harmonijkę, gdy miał pięć lat, a on szybko nauczył się na niej grać. Rodzina przeniosła się do Memphis, gdy był jeszcze młodym nastolatkiem, a lata 30. spędził, grając na ulicach miasta za napiwki, budując brzmienie i technikę, które miały go później definiować (Źródło: Wikipedia, Mississippi Blues Trail). Jego udokumentowany debiut nagraniowy nastąpił w 1939 roku, jako towarzyszący gitarzyście Little Buddy'emu Doyle'owi dla Okeh i Vocalion. W latach 40. wycofał się profesjonalnie z muzyki z powodu problemów zdrowotnych, pracując jako kucharz, sprzedawca lodu i przedsiębiorca pogrzebowy — jednocześnie w tym samym okresie ucząc gry na harmonijce dwóch muzyków, którzy sami mieli stać się legendami: Jamesa Cottona i Little Waltera (Źródło: Wikipedia). Nagrywał dla Sama Phillipsa w Sun Studio w Memphis na początku lat 50., a następnie przeniósł się do Chicago, początkowo na zaproszenie gitarzysty Eddiego Taylora, by dołączyć do zespołu Jimmy'ego Reeda. W ciągu kilku tygodni zastąpił Juniora Wellsa we własnym zespole Muddy'ego Watersa, nagrywając z nim jedną sesję w styczniu 1953 roku, zanim zwolniono go jeszcze przed końcem roku — podobno z powodu picia i niesolidności. Osiedlił się na stałe w Chicago w połowie lat 50. i stał się jednym z najbardziej poszukiwanych harmonijkarzy sesyjnych w mieście. Sesja z 1956 roku, podczas której towarzyszył Jimmy'emu Rogersowi, dała "Walking By Myself" dla Chess Records — utwór, którego solówka na harmonijce jest powszechnie uważana za jedną z najlepszych, jakie kiedykolwiek nagrano na tym instrumencie (Źródło: Wikipedia). Krytyk muzyczny Robert Palmer wymienił go obok Little Waltera i Sonny'ego Boya Williamsona II jako jednego z trzech wielkich solistów harmonijki w historii bluesa. Horton grał dalej w latach 60. i 70. z Johnnym Shinesem, Sunnylandem Slimem, Williem Dixonem i wieloma innymi, koncertował w Europie i nagrał dobrze przyjęty wspólny album z Careyem Bellem w 1972 roku. W 1977 roku wystąpił na nagrodzonym Grammy albumie Muddy'ego Watersa "I'm Ready", a w 1980 roku pojawił się na ekranie w filmie "The Blues Brothers", choć jego partia harmonijki w filmie została podłożona przez kogoś innego (Źródło: Wikipedia). Nazywany "Shakey" z powodu schorzenia wpływającego na ruchy jego oczu, Horton zmarł na niewydolność serca w Chicago 8 grudnia 1981 roku, w wieku około 60 lat; na akcie zgonu odnotowano ostry alkoholizm. Został pośmiertnie wprowadzony do Blues Hall of Fame w 1982 roku, a w 2008 roku w Horn Lake postawiono ku jego czci tablicę Mississippi Blues Trail (Źródło: Wikipedia, Mississippi Blues Trail).

Wpływ muzyczny

Big Walter Horton nauczył gry na tym instrumencie Little Waltera i Jamesa Cottona, zanim którykolwiek z nich stał się sławny, po czym spędził kolejne trzy dekady, udowadniając, że sam nigdy nie musiał być sławny, by być wzorcem, do którego mierzono wszystkich innych. Lista trzech wielkich solistów harmonijki bluesowej Roberta Palmera — Horton, Little Walter, Sonny Boy Williamson II — wciąż pozostaje punktem odniesienia dla krytyków, a "Walking By Myself" wciąż jest solówką, którą harmonijkarze studiują dźwięk po dźwięku (Źródło: Wikipedia).

Inspiracje

Sonny Boy Williamson II

Formacyjne doświadczenia

  • •ok. 1918 (źródła niezgodne, 1917–1921): Urodzony w Horn Lake w stanie Mississippi. (Źródło: Wikipedia, Mississippi Blues Trail)
  • •W wieku 5 lat: Otrzymuje harmonijkę od ojca. (Źródło: Wikipedia)
  • •Lata 30.: Gra na ulicach Memphis za napiwki. (Źródło: Wikipedia)
  • •1939: Udokumentowany debiut nagraniowy jako towarzyszący Little Buddy'emu Doyle'owi dla Okeh i Vocalion. (Źródło: Wikipedia)
  • •Lata 40.: Uczy gry na harmonijce Jamesa Cottona i Little Waltera, pracując poza muzyką. (Źródło: Wikipedia)
  • •1953: Na krótko dołącza do zespołu Muddy'ego Watersa w Chicago, zastępując Juniora Wellsa. (Źródło: Wikipedia)
  • •1956: Sesja jako towarzyszący Jimmy'emu Rogersowi daje "Walking By Myself" dla Chess Records. (Źródło: Wikipedia)

Instrumenty i sprzęt

Historie i anegdoty

"Nauczył gry na harmonijce zarówno Jamesa Cottona, jak i Little Waltera, zanim którykolwiek z nich stał się sławny. (Źródło: Wikipedia)"
"Willie Dixon nazwał go wprost "najlepszym harmonijkarzem, jakiego kiedykolwiek słyszałem". (Źródło: Wikipedia)"
"Jego solówka w "Walking By Myself" (1956) jest powszechnie uważana za jedną z najlepszych solówek harmonijkowych, jakie kiedykolwiek nagrano. (Źródło: Wikipedia)"
"Wystąpił na ekranie w filmie "The Blues Brothers" (1980), choć jego partia harmonijki w filmie została podłożona przez kogoś innego. (Źródło: Wikipedia)"
"Nazywany "Shakey" z powodu schorzenia wpływającego na ruchy jego oczu. (Źródło: Wikipedia)"

Współpracownicy

Muddy Waters

Krótki okres w jego zespole w 1953 roku, a następnie sesja na nagrodzonym Grammy albumie "I'm Ready" (1977).

Willie Dixon

Częsty partner studyjny, który nazwał go "najlepszym harmonijkarzem, jakiego kiedykolwiek słyszałem".

Little Walter

Nauczył go gry na harmonijce w Memphis w latach 40., zanim którykolwiek z nich był sławny.

Jimmy Rogers

Wspólna sesja z 1956 roku dała "Walking By Myself" dla Chess Records.

Koko Taylor

Powiązania sesyjne i koncertowe poprzez chicagowską scenę bluesową.

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Easy (Official Audio)

Sun Records

Walking By Myself

Walking By Myself

It's Not Easy (Live)

It's Not Easy (Live)

I Cry for You (Live)

I Cry for You (Live)

Big Walter Horton explains his technique

Big Walter Horton explains his technique

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Dyskografia

RokTytułProducentStudioWytwórniaLista przebojówSprzedażMuzycyYouTubeUwagi
1939Sessions with Little Buddy Doyle——Okeh / Vocalion———Udokumentowany debiut nagraniowy jako towarzyszący muzyk.
1951Sun Studio sessionsSam Phillips—Sun / Modern———Nagrane w Memphis z pianistą Phineasem Newbornem Jr.
1953Sessions with Muddy Waters——Chess———Jedna sesja jako członek zespołu Muddy'ego Watersa przed zwolnieniem.
1956Walking By Myself (with Jimmy Rogers)——Chess Records———Solówka na harmonijce jest powszechnie uważana za jedną z najlepszych, jakie kiedykolwiek nagrano.
1972Big Walter Horton with Carey Bell——Alligator Records———Dobrze przyjęty wspólny album z innym harmonijkarzem, Careyem Bellem.
1977I'm Ready (Muddy Waters, featured musician)Johnny Winter—Blue Sky———Dołożył partię harmonijki do nagrodzonego Grammy albumu Muddy'ego Watersa.

Znane utwory

01Walking By Myself
02Easy
03It's Not Easy
04I Cry for You

Nagrody i wyróżnienia

1982
Blues Hall of Fame
Posthumous induction
2008
Mississippi Blues Trail Marker
Horn Lake, Mississippi

Linki zewnętrzne

Wikipedia Mississippi Blues Trail

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.

Zobacz sklep