POWOLNE, PEŁNE DUSZY KORZENIE

Wróć do artystów

Blind Willie Johnson

Columbia Records session photograph, Dallas, 1927 — the only known photograph of Johnson; photographer unrecorded (Wikimedia Commons, public domain)

Delta

Blind Willie Johnson

Tego artysty nie ma już wśród nas.

Urodzony/a: January 25, 1897, Pendleton, Texas · Zmarł/a: September 18, 1945, Beaumont, Texas (pneumonia/malarial fever after his house burned down; death certificate also cites syphilis and blindness as contributing factors)• United States

Gospel BluesCountry Blues

Ze wszystkich artystów na tej stronie Blind Willie Johnson jest jedynym, którego głos faktycznie opuścił Układ Słoneczny. W 1977 roku konsultant NASA Timothy Ferris wybrał jego instrumentalny utwór z 1927 roku "Dark Was the Night, Cold Was the Ground" na Złotą Płytę Voyagera — dysk przymocowany na zewnątrz sond Voyager 1 i 2, mający reprezentować Ziemię dla kogokolwiek, kto go znajdzie — wyjaśniając po prostu, że piosenka "dotyczy sytuacji, z którą mierzył się wielokrotnie: zapadającej nocy bez miejsca do spania" (Źródło: Wikipedia). Urodził się 25 stycznia 1897 roku w Pendleton w Teksasie, jako syn dzierżawcy Docka Johnsona i Mary King, która zmarła, gdy Willie miał cztery lata (Źródło: Wikipedia). Około piątego roku życia ojciec dał mu gitarę zrobioną z pudełka po cygarach, a wczesny wzór znalazł w niewidomym muzyku i kaznodziei o imieniu Madkin Butler, którego potężna maniera wokalna ukształtowała własny styl śpiewu Johnsona do końca życia (Źródło: Wikipedia). Stracił wzrok około siódmego roku życia — według relacji jego wdowy Angeline, macocha rzuciła żrącą wodą z ługiem w jego ojca podczas kłótni o jej niewierność, a trafiła zamiast tego Williego, trwale pozbawiając go wzroku (Źródło: Wikipedia). Łowca talentów Columbia Records, Frank Buckley Walker, nagrał go podczas pięciu sesji między 1927 a 1930 rokiem: w Dallas w grudniu 1927 i grudniu 1928, w Nowym Orleanie w grudniu 1929 i w Atlancie w kwietniu 1930. Jego pierwsze wydawnictwo sprzedało się w około 9400 egzemplarzach — więcej wówczas niż najnowsze wydawnictwo jednej z największych gwiazd Columbii, Bessie Smith (Źródło: Wikipedia). Podczas sesji w Atlancie w 1930 roku towarzyszyła mu kobieta zidentyfikowana jako Willie B. Harris, czasem opisywana jako jego pierwsza żona, która śpiewała responsoryjne partie wokalne w "John the Revelator" (Źródło: Wikipedia). Nagrał w sumie około 30 stron — "Dark Was the Night, Cold Was the Ground", "It's Nobody's Fault but Mine", "John the Revelator", "Keep Your Lamp Trimmed and Burning", "Jesus Make Up My Dying Bed" — wyłącznie materiał sakralny, śpiewany i jęczany przy akompaniamencie samodzielnie wyuczonej techniki gry gitarą slide, której krytycy i późniejsi gitarzyści nigdy tak naprawdę nie potrafili odtworzyć (Źródło: Wikipedia). Ożenił się z Angeline Johnson (zapisaną jako "Anna" na jego akcie zgonu) we wrześniu 1941 roku, i oboje osiedlili się w Beaumont w Teksasie. W 1945 roku jego dom spłonął; nie mając dokąd pójść, podobno mieszkał dalej w jego ruinach wśród mokrych, zwęglonych szczątków, i w konsekwencji zapadł na malarię lub zapalenie płuc. Relacje różnią się co do tego, czy odmówiono mu przyjęcia do szpitala z powodu rasy czy ślepoty, czy po prostu nigdy nie szukał pomocy — tak czy inaczej, zmarł 18 września 1945 roku, w wieku 48 lat, a jego akt zgonu jako czynniki towarzyszące wymienia "kiłę i ślepotę" (Źródło: Wikipedia). Został pochowany na terenie ówczesnego cmentarza Blanchette w Beaumont; dokładne miejsce jego grobu zaginęło, a cenotaf ostatecznie ustawiono tam w 2010 roku (Źródło: Wikipedia). Nigdy nie dożył chwili, gdy trzy dekady później jego głos stał się pierwszym dźwiękiem amerykańskiego gospel bluesa, który opuścił Układ Słoneczny.

Wpływ muzyczny

Gra na gitarze slide i niesamowity, jęczący wokal Johnsona w "Dark Was the Night, Cold Was the Ground" były coverowane, samplowane lub wskazywane jako bezpośrednia inspiracja przez Erica Claptona, Ry'ego Coodera, Led Zeppelin (których "In My Time of Dying" czerpie z aranżacji Johnsona), Boba Dylana, White Stripes i Nicka Cave'a, między innymi. Album hołdowniczy z 2016 roku, "God Don't Never Change: The Songs of Blind Willie Johnson", zgromadził Toma Waitsa, Lucindę Williams, Cowboy Junkies i Sinéad O'Connor do nagrania jego katalogu. I oczywiście jest jeszcze Złota Płyta Voyagera — co oznacza, że niezależnie od tego, co jeszcze można powiedzieć o wpływie Johnsona na ziemskich muzyków, jego gitara bluesowa jest też jedyną obecnie dryfującą w przestrzeni międzygwiezdnej (Źródło: Wikipedia).

Rodzina i życie prywatne

Ojciec

Dzierżawca bawełny.

Matka

Zmarła, gdy Willie miał około 4 lata.

Żona

Angeline Johnson

Poślubiona we wrześniu 1941 roku; na akcie zgonu figuruje jako "Anna". Jej relacja jest źródłem historii o utracie wzroku wskutek oblania wodą z ługiem.

Partnerka muzyczna

Willie B. Harris

Towarzyszyła mu na kilku nagraniach, między innymi śpiewając partie odpowiedzi na "John the Revelator"; czasem opisywana jako wcześniejsza żona.

Formacyjne doświadczenia

•Ok. 1902 (ok. 5 lat): Ojciec podarował mu gitarę zrobioną z pudełka po cygarach. (Źródło: Wikipedia)
•Ok. 1904 (ok. 7 lat): Stracił wzrok, gdy macocha podczas kłótni rzuciła w ojca wodą z ługiem, która trafiła jego zamiast. (Źródło: Wikipedia)
•Grudzień 1927–kwiecień 1930: Nagrywał podczas pięciu sesji dla Columbia Records w Dallas, Nowym Orleanie i Atlancie. (Źródło: Wikipedia)
•1945: Jego dom spłonął; mieszkał potem wśród zgliszczy i śmiertelnie zachorował. (Źródło: Wikipedia)
•1977: "Dark Was the Night, Cold Was the Ground" zostaje wybrany na Złotą Płytę Voyagera. (Źródło: Wikipedia)

Historie i anegdoty

"W 1977 roku jego nagranie z 1927 roku stało się jednym z zaledwie 27 utworów muzycznych umieszczonych na Złotej Płycie Voyagera, wystrzelonej na pokładzie sond Voyager NASA, by reprezentować Ziemię wobec ewentualnej inteligencji, która kiedyś mogłaby ją odnaleźć. (Źródło: Wikipedia)"

"Jego pierwsze wydawnictwo podobno sprzedawało się lepiej niż najnowsza płyta ówczesnej największej gwiazdy Columbii, Bessie Smith. (Źródło: Wikipedia)"

"Dokładne miejsce jego grobu w Beaumont zaginęło z biegiem czasu; cenotaf upamiętniający go postawiono dopiero w 2010 roku, 65 lat po jego śmierci. (Źródło: Wikipedia)"

Współpracownicy

Willie B. Harris

Śpiewała partie odpowiedzi na kilku nagraniach, w tym na "John the Revelator" (1930).

Niewidomy muzyk i kaznodzieja, którego potężny styl wokalny ukształtował własny styl śpiewu młodego Johnsona.

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Blind Willie Johnson — Dark Was the Night, Cold Was the Ground (innspilt 1927)

Selected by NASA for the Voyager Golden Record in 1977 to represent Earth to any intelligence that finds it.

Blind Willie Johnson - Topic

Blind Willie Johnson - John The Revelator

Blind Willie Johnson - John The Revelator

Blind Willie Johnson - It's Nobody's Fault but Mine [1927]

Blind Willie Johnson - It's Nobody's Fault but Mine [1927]

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Dyskografia

Rok	Tytuł	Producent	Studio	Wytwórnia	Lista przebojów	Sprzedaż	Muzycy	YouTube	Uwagi
1927	Pierwsza sesja dla Columbii, Dallas (Deep Ellum)	Frank Buckley Walker	—	Columbia Records	—	—	—		3 grudnia 1927 roku — sześć utworów w 13 podejściach, w tym "Dark Was the Night, Cold Was the Ground" i "It's Nobody's Fault but Mine."
1929	Sesja w Nowym Orleanie (Werlein's Music Store)	Frank Buckley Walker	—	Columbia Records	—	—	—		10–11 grudnia 1929 roku — dziesięć utworów w 16 podejściach.
1930	Ostatnia sesja dla Columbii, Atlanta	Frank Buckley Walker	—	Columbia Records	—	—	Willie B. Harris (Wokal)		20 kwietnia 1930 roku — dziesięć utworów, w tym "John the Revelator" z Willie B. Harris śpiewającą partie odpowiedzi.

Linki zewnętrzne

YouTube Music Wikipedia

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.