Slow-Blues.com — Global Blues Encyclopedia
Wróć do artystów
Buddy Guy
Photo: Tom Beetz, 2008 (Wikimedia Commons / Flickr, CC BY 2.0)
Chicago

Buddy Guy

Urodzony/a: July 30, 1936, Lettsworth, Louisiana• United States
Chicago BluesElectric Blues

Legenda Chicago, która wciąż koncertuje po dziewięćdziesiątce — w 2025 roku wydał album Ain't Done with the Blues, w 2026 zdobył swoją dziewiątą nagrodę Grammy, a swoje 90. urodziny świętuje trasą koncertową przez cały 2026 rok.

Instrumenty
Polka-dot Stratocaster, Voice
Wytwórnie
Chess, Vanguard, Silvertone, RCA / Jive
z
Louisiana → Chicago
Urodzony/a
July 30, 1936, Lettsworth, Louisiana
Eric Clapton nazwał kiedyś Buddy'ego Guya po prostu "najlepszym żyjącym gitarzystą" i wspominał, jak widział go w londyńskim Marquee Club w 1965 roku, grającego na gitarze zębami i nad głową — popisy sceniczne, które później niewątpliwie miały pojawić się ponownie we własnej sztuce scenicznej Jimiego Hendrixa. To dziwny rodzaj sprawiedliwości, że gitarzysta, który nauczył największych graczy rocka ich sztuczek, spędził swoją pierwszą dekadę w branży, słysząc od człowieka, który podpisał z nim kontrakt, że "po prostu robi hałas." Urodził się jako George "Buddy" Guy 30 lipca 1936 roku w Lettsworth w Luizjanie, jako syn dzierżawców Sama i Isabel Guy. Jako dziecko zbierał bawełnę za 2,50 dolara za sto funtów i sam zbudował swój pierwszy instrument — domowej roboty dwustrunowy diddley bow — zanim ostatecznie otrzymał prawdziwą akustyczną gitarę Harmony, instrument, który dziś należy do Rock and Roll Hall of Fame (Źródło: Wikipedia). W połowie lat 50. grał w zespołach z Baton Rouge razem z Big Papą Tilleyem i Rafulem Nealem, pracując jednocześnie jako dozorca na Louisiana State University. Przeniósł się do Chicago 25 września 1957 roku. Konkurs "cutting contest" w 1958 roku przeciwko kolegom gitarzystom z West Side, Magic Samowi i Otisowi Rushowi, przyniósł mu pierwszy kontrakt płytowy, i zaczął nagrywać dla Cobra Records i jej filii Artistic, w tym sesję z Ike'em Turnerem. W 1959 roku podpisał kontrakt z Chess Records, gdzie założyciel Leonard Chess odrzucił jego dziki, dynamiczny styl gry jako "zwykły hałas," i zamiast tego wykorzystywał go niemal wyłącznie jako gitarzystę sesyjnego u boku Muddy'ego Watersa, Howlin' Wolfa, Little Waltera, Sonny'ego Boya Williamsona i Koko Taylor. Jego jedyny prawdziwy album dla Chess pod własnym nazwiskiem, "I Left My Blues in San Francisco" (1967), pogrzebał jego gitarę pod aranżacją skierowaną na rynek soul, zamiast pokazać brzmienie, którego Chess nie pozwalał mu tworzyć. Jeszcze w 1967 roku prowadził samochód pomocy drogowej, by wiązać koniec z końcem między koncertami klubowymi (Źródło: Wikipedia). Obok lat spędzonych w Chess, Guy zbudował partnerstwo, które miało zdefiniować dużą część jego kariery: z harmonijkarzem Juniorem Wellsem, zaczynając od "Hoodoo Man Blues" z 1965 roku dla Delmark Records, gdzie zobowiązania kontraktowe zmusiły go do występowania pod pseudonimem "Friendly Chap." Ta dwójka miała nagrywać razem przez kolejne trzy dekady. W 1972 roku współzałożył wraz z L.C. Thurmanem klub Checkerboard Lounge w Chicago, lokal, który stał się legendarnym przystankiem dla odwiedzających gwiazd rocka (Źródło: Wikipedia). Jego prawdziwy przełom był wciąż odległy o dziesięciolecia. Eric Clapton, który podziwiał go od lat 60., zaprosił go do występu w serii koncertów "24 Nights" w londyńskiej Royal Albert Hall podczas odrodzenia bluesa pod koniec lat 80. Guy podpisał kontrakt z Silvertone Records i wydał "Damn Right, I've Got the Blues" w 1991 roku — album zbudowany całkowicie wokół teatralnego stylu "za dużo," którego Chess odmówiło nagrać trzydzieści lat wcześniej. Przyniósł mu on szerokie uznanie mainstreamu po raz pierwszy w karierze (Źródło: Wikipedia). Odtąd Guy stał się jednym z ostatnich żyjących ogniw łączących z pokoleniem założycieli chicagowskiego bluesa, nagrywając systematycznie aż do swoich osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych urodzin: "Feels Like Rain" (1993), "Slippin' In" (1994) — który wprowadził jego dziś charakterystyczną gitarę Stratocaster w kropki na okładce — "Sweet Tea" (2001), "Skin Deep" (2008), "Living Proof" (2010), "Rhythm & Blues" (2013), nagrodzony Grammy "Born to Play Guitar" (2015), "The Blues Is Alive and Well" (2018), "The Blues Don't Lie" (2022) oraz w 2025 roku "Ain't Done with the Blues," który przyniósł mu Grammy za najlepszy tradycyjny album bluesowy. W wywiadzie z 2022 roku wyjaśnił motyw kropek jako hołd dla swojej zmarłej matki i kłamstwo, które jej kiedyś powiedział — że pojechał do Luizjany kropkowanym Cadillakiem (Źródło: Wikipedia). Został przyjęty do Rock and Roll Hall of Fame w 2005 roku przez Erica Claptona i B.B. Kinga, otrzymał Kennedy Center Honors w 2012 roku — gdzie przewodniczący David Rubenstein nazwał go "tytanem bluesa" — i zdobył nagrodę Grammy za całokształt twórczości w 2015 roku, oprócz dziewięciu konkurencyjnych nagród Grammy. W lutym 2012 roku wystąpił w Białym Domu dla prezydenta Baracka Obamy, namawiając prezydenta do zaśpiewania fragmentu "Sweet Home Chicago" przed kamerą. Wystąpił w filmie "In the Electric Mist" z 2009 roku, a w 2025 roku w cameo po napisach końcowych w filmie Ryana Cooglera "Sinners," grając starszą wersję postaci Sammiego z rezonatorową gitarą Dobro z 1932 roku — praca, za którą otrzymał pierwszą nagrodę Living Legend magazynu Variety (Źródło: Wikipedia). Ożenił się z Joan Guy w 1959 roku (sześcioro dzieci: Charlotte, Carlise, Colleen, George Jr., Gregory i Geoffrey), a później z Jennifer Guy od 1975 do 2002 roku (dwoje dzieci, w tym córka Rashawnna, nagrywająca jako raperka Shawnna). Jest właścicielem klubu Buddy Guy's Legends w Chicago i wciąż tam czasem występuje. Guy przeszedł na emeryturę koncertową na początku 2024 roku wraz z "Damn Right Farewell Tour," która zakończyła się headlinerowym występem na Chicago Blues Festival — choć od 2024 roku utrzymywał, że "nie skończył" z muzyką (Źródło: Wikipedia).

Wpływ muzyczny

Buddy Guy jest jednym z niewielu żyjących bezpośrednich ogniw między pokoleniem chicagowskiego bluesa Muddy'ego Watersa a gitarzystami, którzy przenieśli go do rocka — Eric Clapton, Jimi Hendrix, Jimmy Page, Keith Richards i Stevie Ray Vaughan bezpośrednio cytowali jego popisy sceniczne i grę. Clapton powiedział, że własne teatralne sztuczki sceniczne Hendrixa — granie za głową, zębami — zostały wprost zaczerpnięte z obserwowania występu Guya w Londynie w 1965 roku. Jego kropkowana gitara Fender Stratocaster stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych instrumentów w bluesie, a jego album z 1991 roku "Damn Right, I've Got the Blues" jest powszechnie uznawany za dzieło, które na nowo rozpaliło mainstreamowe zainteresowanie tradycyjnym chicagowskim bluesem (Źródło: Wikipedia).

Inspiracje

Guitar SlimB.B. KingT-Bone Walker

Rodzina i życie prywatne

Ojciec

Dzierżawca bawełny w Lettsworth w Luizjanie.

Matka

Motyw kropek na jego charakterystycznych gitarach upamiętnia ją.

Brat

Muzyk bluesowy; częsty partner nagraniowy i koncertowy.

Pierwsza żona

Pobrali się w 1959 roku; mieli razem sześcioro dzieci.

Druga żona

Małżeństwo w latach 1975–2002; dwoje wspólnych dzieci, w tym Rashawnna (raperka Shawnna).

Formacyjne doświadczenia

  • •1957: Przeprowadza się do Chicago 25 września. (Źródło: Wikipedia)
  • •1958: "Cutting contest" z Magic Samem i Otisem Rushem przynosi mu pierwszy kontrakt płytowy. (Źródło: Wikipedia)
  • •1959: Podpisuje kontrakt z Chess Records jako gitarzysta sesyjny. (Źródło: Wikipedia)
  • •1965: Rozpoczyna swoją wieloletnią współpracę z Juniorem Wellsem przy "Hoodoo Man Blues." (Źródło: Wikipedia)
  • •1991: "Damn Right, I've Got the Blues" staje się jego przełomem w mainstreamie w wieku 54 lat. (Źródło: Wikipedia)
  • •2005: Wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame przez Erica Claptona i B.B. Kinga. (Źródło: Wikipedia)

Instrumenty i sprzęt

Gitara

Fender Stratocaster (kropkowany)

Jego charakterystyczny instrument od połowy lat 90.; kropkowany wzór upamiętnia jego zmarłą matkę.

Gitara akustyczna Harmony

Jego pierwsza prawdziwa gitara z dzieciństwa; obecnie w zbiorach Rock and Roll Hall of Fame.

Historie i anegdoty

"Jako dziecko sam zbudował swój pierwszy instrument — domowej roboty dwustrunowy diddley bow. (Źródło: Wikipedia)"
"Zobowiązania kontraktowe zmusiły go do figurowania jako "Friendly Chap" na jego wczesnych nagraniach z Juniorem Wellsem. (Źródło: Wikipedia)"
"Eric Clapton powiedział, że popisy Jimiego Hendrixa z graniem zębami i zza głowy zostały bezpośrednio zainspirowane obserwowaniem występu Guya w londyńskim Marquee Club w 1965 roku. (Źródło: Wikipedia)"
"W lutym 2012 roku wystąpił w Białym Domu i skłonił prezydenta Baracka Obamę do zaśpiewania fragmentu "Sweet Home Chicago" przed kamerami. (Źródło: Wikipedia)"
"W wywiadzie z 2022 roku wyjaśnił, że jego kropkowana gitara upamiętnia kłamstwo, które kiedyś powiedział matce — że pojechał do Luizjany kropkowanym Cadillakiem. (Źródło: Wikipedia)"
"Zakończył koncertowanie w 2024 roku trasą "Damn Right Farewell Tour", ale utrzymywał, że "jeszcze nie skończył" z muzyką. (Źródło: Wikipedia)"

Współpracownicy

Harmonijkarz i jego kluczowy partner muzyczny przez trzy dekady, od 1965 roku.

Akompaniował wszystkim trzem jako gitarzysta sesyjny Chess Records.

Podziwiał go od lat 60.; zaprosił go do serii koncertów "24 Nights" w Royal Albert Hall, która zapoczątkowała jego powrót; wprowadził go do Rock and Roll Hall of Fame.

Brat i częsty partner nagraniowy oraz koncertowy.

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Buddy Guy - Damn Right, I've Got the Blues (Live at Glastonbury Festival 2008)

The title track of his 1991 breakthrough album, built around the theatrical style Chess Records rejected in the 1960s.

BluesyGibby

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Dyskografia

RokTytułProducentStudioWytwórniaLista przebojówSprzedażMuzycyYouTubeUwagi
1967I Left My Blues in San Francisco——Chess Records———Jego jedyny prawdziwy album w Chess pod własnym nazwiskiem; orkiestrowe aranżacje soulowe zamiast jego charakterystycznego surowego stylu.
1968A Man and the Blues——Vanguard Records————
1965Hoodoo Man Blues (z Juniorem Wellsem)——Delmark Records——Junior Wells (Harmonijka ustna, wokal)Z powodów kontraktowych figurował jako "Friendly Chap"; początek jego wieloletniej współpracy z Wellsem.
1979Stone Crazy!——Isabel/Alligator/Concord———Zawiera utwór tytułowy, sklasyfikowany na liście 100 Greatest Guitar Songs magazynu Rolling Stone.
1991Damn Right, I've Got the BluesJohn Porter—Silvertone Records——Jeff Beck (Gitara), Eric Clapton (Gitara), Mark Knopfler (Gitara), Wayne Jackson (Trąbka), Andrew Love (Saksofon), Jack Hale (Puzon)Jego przełom w mainstreamie w wieku 54 lat, zbudowany wokół teatralnego stylu, który Chess odrzuciło dekady wcześniej. Gościnne partie gitary Jeffa Becka, Erica Claptona i Marka Knopflera, z sekcją dętą Memphis Horns.
1993Feels Like RainJohn Porter—Silvertone Records————
1994Slippin' In——Silvertone Records———Pierwsza okładka albumu z jego charakterystyczną, kropkowaną gitarą Stratocaster.
2001Sweet TeaDennis Herring—Silvertone Records————
2008Skin DeepTom Hambridge—Silvertone/Zomba————
2010Living ProofTom Hambridge—Silvertone Records————
2013Rhythm & BluesTom Hambridge—RCA Records————
2015Born to Play GuitarTom Hambridge—RCA Records———Zdobył nagrodę Grammy dla najlepszego albumu bluesowego.
2018The Blues Is Alive and WellTom Hambridge—RCA Records————
2022The Blues Don't LieTom Hambridge—RCA Records————
2025Ain't Done with the BluesTom Hambridge—RCA Records———Zdobył nagrodę Grammy dla najlepszego tradycyjnego albumu bluesowego.

Znane utwory

01Damn Right, I've Got the Blues
02Stone Crazy
03First Time I Met the Blues
04Mustang Sally
05Let Me Love You Baby

Linki zewnętrzne

Booking / Kontakt

Czy jesteś artystą, czy reprezentujesz zespół lub agencję bookingową? Chcemy, aby informacje o bookingu były zawsze poprawne i aktualne. Prześlij nam właściwe dane za pomocą naszego formularza kontaktowego, a zaktualizujemy profil najszybciej jak to możliwe. Przejdź do formularza kontaktowego

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.

Zobacz sklep