Slow-Blues.com — Global Blues Encyclopedia
Wróć do artystów
Colin James
Photo: Ken G. Stewart (kennyphoto1), 2009 (Wikimedia Commons / Flickr, CC BY-SA 2.0)
Modern

Colin James

Urodzony/a: August 17, 1964, Regina, Saskatchewan, Canada• Canada• Aktywny/a: 1985–present
Blues RockContemporary Blues

Colin James to jeden z najbardziej utytułowanych i wszechstronnych kanadyjskich artystów blues-rockowych, z karierą obejmującą dziesięciolecia i gatunki.

Colin James zawdzięczał swój przełom temu, że ktoś inny się nie pojawił. W 1983 roku zaplanowany support na koncert Stevie'ego Raya Vaughana w Reginie w prowincji Saskatchewan nigdy nie przyjechał, a nastoletni lokalny gitarzysta otrzymał to miejsce z zaledwie kilkoma godzinami na przygotowanie. Zebrał zestaw standardów bluesowych z lokalnymi muzykami, a Vaughan — człowiek nieznany z lekkiego rozdawania komplementów — był na tyle pod wrażeniem, że uczynił go stałym supportem w trasie. Urodził się jako Colin James Munn 17 sierpnia 1964 roku w Reginie w prowincji Saskatchewan, częściowo pochodzenia serbskiego ze strony dziadka. Rzucił szkołę w dziesiątej klasie, by w pełni poświęcić się muzyce. Pseudonim sceniczny, który się przyjął, był podobno pomysłem samego Vaughana — przez system nagłośnienia areny "Munn" brzmiało nieprzyjemnie podobnie do "Mud" (błoto) (Źródło: Wikipedia). Jego zatytułowany jego imieniem debiutancki album z 1988 roku wyprodukował międzynarodowe przeboje i ugruntował jego pozycję jako prawdziwej siły przekraczającej gatunki w kanadyjskim rocku i bluesie, a po nim w 1990 roku "Sudden Stop," który rozszerzył ten sukces za granicę. "Just Came Back (to Say Goodbye)," z tej płyty, stał się jego najbardziej znanym singlem i zdobył nagrodę Juno dla singla roku — wciąż piosenka, o którą publiczność najczęściej prosi na jego koncertach dzisiaj (Źródło: Wikipedia). W 1993 roku zdecydowanie zwrócił się w stronę odrodzenia swingu z albumem "Colin James and the Little Big Band," pełnym dęciakowym projektem big-bandowego bluesa, który szedł pod prąd panujących trendów radiowych i stał się jedną z definiujących płyt ówczesnego ruchu odrodzenia swingu. Wrócił do surowego, akustycznie zabarwionego bluesa z "National Steel" w 1997 roku, albumem, który wielu fanów i krytyków uważa za najczystszą destylację jego bluesowych korzeni, i kontynuował oba wątki przez kolejne dekady: "Colin James and the Little Big Band II" (1998) i "3" (2006) z jednej strony, oraz bardziej korzenne płyty jak "Blue Highways" (2016), "Miles to Go" (2018), "Open Road" (2021) i "Chasing the Sun" (2024) z drugiej (Źródło: Wikipedia). Przez całą karierę zdobył siedem nagród Juno na siedemnaście nominacji, otrzymał siedem kanadyjskich certyfikatów Gold, cztery Platinum i dwa Double Platinum, oraz zebrał dwadzieścia zwycięstw i nominacji do Maple Blues Awards między 1997 a 2018 rokiem. Wystąpił z galowym koncertem dla królowej Elżbiety II w Saskatchewan w 2005 roku, a w 2024 roku został przyjęty do Orderu Kolumbii Brytyjskiej. Nagrywał i występował z Bonnie Raitt, the Chieftains, Long Johnem Baldrym i Richardem Marxem, ożenił się z Heather w 1989 roku i wychował dwoje dzieci na przedmieściach Vancouver, gdzie nadal mieszka (Źródło: Wikipedia).

Wpływ muzyczny

Colin James stał się jednym z najbardziej komercyjnie udanych kanadyjskich artystów blues-rockowych, dowodząc, że bezpośrednie skrzyżowanie bluesa z mainstreamowym rockowym radiem było możliwe w Kanadzie pod koniec lat 80. i w latach 90. Jego projekt odrodzenia swingu, "Colin James and the Little Big Band," pomógł spopularyzować ten ruch w Kanadzie, a jego mentorstwo pod okiem Stevie'ego Raya Vaughana — który odkrył go przypadkiem w 1983 roku — łączy go bezpośrednio z teksańskim dziedzictwem bluesowym, które nadal kanalizuje w swojej surowej, akustycznej twórczości (Źródło: Wikipedia).

Inspiracje

Stevie Ray VaughanTexas blues tradition

Rodzina i życie prywatne

Żona

Pobrali się w 1989 roku.

Dziadek

Serbskie korzenie.

Formacyjne doświadczenia

  • •1983: Niespodziewanie występuje jako support Stevie Raya Vaughana w Reginie; zostaje stałym supportem na trasach. (Źródło: Wikipedia)
  • •1988: Wydaje debiutancki album zatytułowany swoim nazwiskiem. (Źródło: Wikipedia)
  • •1990: "Just Came Back (to Say Goodbye)" zdobywa nagrodę Juno dla singla roku. (Źródło: Wikipedia)
  • •1993: "Colin James and the Little Big Band" zwraca się ku odrodzeniu swingu. (Źródło: Wikipedia)
  • •1997: "National Steel" — powszechnie uznawany za jego najczystszą płytę bluesową. (Źródło: Wikipedia)

Instrumenty i sprzęt

Gitara

Gitara elektryczna i National Steel

Porusza się między elektryczną gitarą bluesrockową a oszczędną grą na gitarze rezonansowej/stalowej.

Historie i anegdoty

"Swoją szansę zawdzięcza czystemu przypadkowi: zaplanowany support na koncercie Stevie Raya Vaughana w 1983 roku nigdy się nie pojawił, a on zastąpił go z zaledwie kilkugodzinnym wyprzedzeniem. (Źródło: Wikipedia)"
"Jego pseudonim sceniczny podobno zaproponował sam Vaughan, ponieważ "Munn" brzmiało przez system nagłośnieniowy hal koncertowych zbyt podobnie do "Mud." (Źródło: Wikipedia)"
"Wystąpił na prywatnym koncercie dla królowej Elżbiety II w Saskatchewan w 2005 roku. (Źródło: Wikipedia)"
"Odznaczony Orderem Kolumbii Brytyjskiej w 2024 roku. (Źródło: Wikipedia)"

Współpracownicy

Odkrył go przypadkiem w 1983 roku i uczynił stałym supportem na trasach koncertowych.

Partnerka nagraniowa i koncertowa.

Partner nagraniowy.

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Colin James - Just Came Back

His best-known single, winner of the Juno Award for Single of the Year.

Velcroboy

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Dyskografia

RokTytułProducentStudioWytwórniaLista przebojówSprzedażMuzycyYouTubeUwagi
1988Colin James——Virgin Records———Debiut zatytułowany imieniem i nazwiskiem artysty; międzynarodowe przebojowe single.
1990Sudden Stop——Virgin Records———Zawiera "Just Came Back (to Say Goodbye)," zdobywcę nagrody Juno dla singla roku.
1993Colin James and the Little Big Band——Elektra Records——Rich Lataille (Saksofon altowy), Johnny Ferreira (Saksofon tenorowy), Doug James (Saksofon barytonowy), Greg Piccolo (Saksofon tenorowy), Bob Enos (Trąbka), Carl Querfurth (Puzon), Norm Fisher (Bas), John Rossi (Perkusja), Reese Wynans (Fortepian), Chuck Leavell (Fortepian, organy)Pionierski album w duchu odrodzenia swingu. Sekcja dęta z Roomful of Blues, produkcja Chris Kimsey.
1997National Steel——Elektra Records———Powszechnie uznawany za jego najczystszą płytę bluesową.
1998Colin James and the Little Big Band II——Elektra Records————
2006Colin James and the Little Big Band 3——Rhythm & Blues Records————
2016Blue Highways——Stony Plain Records————
2018Miles to Go——Stony Plain Records————
2021Open Road——Stony Plain Records————
2024Chasing the Sun——Stony Plain Records————

Znane utwory

01Just Came Back (to Say Goodbye)
02National Steel
03Stones in My Passway
04Voodoo Thing

Linki zewnętrzne

Booking / Kontakt

Czy jesteś artystą, czy reprezentujesz zespół lub agencję bookingową? Chcemy, aby informacje o bookingu były zawsze poprawne i aktualne. Prześlij nam właściwe dane za pomocą naszego formularza kontaktowego, a zaktualizujemy profil najszybciej jak to możliwe. Przejdź do formularza kontaktowego

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.

Zobacz sklep