Slow-Blues.com — Global Blues Encyclopedia
Wróć do artystów
Eric Bibb
Photo: Nicolas Esposito (CC BY 2.0)
Modern

Eric Bibb

• Sweden• Aktywny/a: 1972–present
Acoustic BluesFolk BluesDelta Blues

Amerykańska arystokracja folku (ojciec Leon Bibb, ojciec chrzestny Paul Robeson), który osiadł w Sztokholmie i stał się jednym z najczęściej nominowanych do Grammy akustycznych artystów bluesowych na świecie, z ponad 50 albumami od "Good Stuff" (1997) po "Ridin'" (2023).

Eric Bibb urodził się w rodzinie amerykańskiej arystokracji folkowej 16 sierpnia 1951 roku w Nowym Jorku — jego ojciec Leon Bibb był znanym śpiewakiem teatru muzycznego na nowojorskiej scenie folkowej lat 60., wujek był pianistą Modern Jazz Quartet Johnem Lewisem, a ojcem chrzestnym był Paul Robeson. Pete Seeger był przyjacielem rodziny. Bibb otrzymał swoją pierwszą gitarę ze stalowymi strunami w wieku ośmiu lat, jako dziecko poznał młodego Boba Dylana (który powiedział mu, by "zachować prostotę, zapomnieć o tych wszystkich fikuśnych rzeczach"), a w wieku 16 lat grał już na gitarze w zespole domowym telewizyjnego talent show swojego ojca (Źródło: Wikipedia). Po krótkich studiach psychologii i rusycystyki na Uniwersytecie Columbia, Bibb przeniósł się w wieku 19 lat do Paryża, gdzie gitarzysta Mickey Baker wprowadził go w technikę gry bluesowej na gitarze. Ostatecznie osiadł w Sztokholmie, zagłębiając się w akustycznego bluesa sprzed wojny i tradycje muzyki świata — przeprowadzka, która miała zdefiniować resztę jego kariery i, dekady później, zapewnić mu miejsce na tej stronie jako jednemu z najważniejszych szwedzkich artystów bluesowych osiadłych w tym kraju, mimo że jego korzenie pozostają niezaprzeczalnie amerykańskie (Źródło: Wikipedia). Jego nagrania powstałe w Sztokholmie rozpoczęły się od "Good Stuff" (1997, Opus 3/Earthbeat) i "Me to You" (Code Blue), na którym gościnnie wystąpili Pops i Mavis Staples oraz Taj Mahal. Poprzez własną wytwórnię Manhaton Records wydał "Home to Me" (1999), "Roadworks" (2000) i "Painting Signs" (2001), a w 2002 roku nagrał "A Family Affair" ze swoim ojcem. Lata w Telarc International (2004–2011) przyniosły jedne z jego najbardziej cenionych dzieł: "Friends" (2004), "A Ship Called Love" (2005), "Diamond Days" (2007), "Spirit I Am" (2008) i "Booker's Guitar" (2010), hołd dla bluesmana z Delty, Bukki White'a (Źródło: Wikipedia). Bibb podpisał kontrakt ze Stony Plain Records w 2011 roku i z Provogue Records w 2021 roku, wydając "Dear America" (2021, z udziałem Erica Galesa i Rona Cartera) oraz "Ridin'" (2023), który dotarł do Top 10 list bluesowych. Jego album "One Mississippi" ma się ukazać nakładem Repute Records w 2026 roku. Na przestrzeni ponad 50 albumów Bibb otrzymał trzy nominacje do nagrody Grammy — za "Shakin' a Tailfeather" (1997), "Migration Blues" (2017) i "Ridin'" (2023) — oraz nagrody Blues Music Awards dla Akustycznego Artysty Roku (2012, 2013) i Akustycznego Albumu Roku za "The Happiest Man in the World" (2017), jego współpracę z brytyjskim basistą Dannym Thompsonem. Jego długa lista współpracowników obejmuje Taj Mahala, Odettę, Charliego Musselwhite'a, Guya Davisa i Mamadou Diabaté (Źródło: Wikipedia; Blues Music Awards).

Wpływ muzyczny

Dekady Bibba w Sztokholmie czynią go prawdziwą postacią-pomostem między amerykańską tradycją akustycznego bluesa a szwedzką/europejską sceną bluesową — rezydującym ambasadorem, którego nominowany do Grammy katalog ukształtował podejście do gatunku całego pokolenia europejskich akustycznych muzyków bluesowych. (Źródło: Wikipedia)

Formacyjne doświadczenia

  • •1959: Otrzymuje pierwszą gitarę ze strunami stalowymi w wieku ośmiu lat. (Źródło: Wikipedia)
  • •1969: Występuje dla Negro Ensemble Company w Nowym Jorku. (Źródło: Wikipedia)
  • •1970: Przenosi się do Paryża w wieku 19 lat; uczy się techniki gitary bluesowej od Mickeya Bakera. (Źródło: Wikipedia)
  • •Przeprowadza się do Sztokholmu, zanurzając się w przedwojennym bluesie akustycznym. (Źródło: Wikipedia)
  • •1997: Wydaje "Good Stuff" w Opus 3/Earthbeat, swój przełom z okresu sztokholmskiego. (Źródło: Wikipedia)
  • •2004–2011: Lata w Telarc International przynoszą "Friends," "Diamond Days," "Spirit I Am" i "Booker's Guitar." (Źródło: Wikipedia)
  • •2017: "The Happiest Man in the World" z Dannym Thompsonem zdobywa Blues Music Award dla najlepszego albumu akustycznego roku. (Źródło: Blues Music Awards)
  • •2023: "Ridin'" dociera do Top 10 list bluesowych i zdobywa nominację do Grammy. (Źródło: Wikipedia)

Instrumenty i sprzęt

Gitara

Gitara akustyczna ze strunami stalowymi

Jego podstawowy instrument od ósmego roku życia; kluczowy dla jego akustycznej tożsamości bluesowej.

Wokal

Wokal

Ciepły, folkowy styl wokalny zakorzeniony w wychowaniu związanym z teatrem muzycznym i folkiem.

Historie i anegdoty

"Jako dziecko Bibb spotkał młodego Boba Dylana, który udzielił mu rady kształtującej jego karierę: "Zachowaj prostotę, zapomnij o tych wszystkich fikuśnych sztuczkach." (Źródło: Wikipedia)"
"Ojcem chrzestnym Bibba był aktor, piosenkarz i działacz na rzecz praw obywatelskich Paul Robeson — powiązanie odzwierciedlające, jak głęboko jego rodzina była zakorzeniona w czarnoamerykańskim życiu kulturalnym i politycznym połowy XX wieku. (Źródło: Wikipedia)"
"Choć urodzony i wychowany w Ameryce, Bibb spędził tak dużą część kariery działając ze Szwecji, że jest tam obecnie powszechnie postrzegany jako artysta rezydujący i stały punkt kultury szwedzkiej sceny bluesowej. (Źródło: Wikipedia)"

Współpracownicy

Wieloletni współpracownik na wielu nagraniach.

Gościnny udział na "Me to You" (Code Blue).

Brytyjski basista; współpraca przy "The Happiest Man in the World" (2016), zdobywcy Blues Music Award.

Jego ojciec; współpraca przy "A Family Affair" (2002).

Częsty współpracownik.

Częsty współpracownik.

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Eric Bibb & Cyndee Peters — Lead Me, Guide Me

Hans van der Linden

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Dyskografia

RokTytułProducentStudioWytwórniaLista przebojówSprzedażMuzycyYouTubeUwagi
1997Good Stuff——Opus 3 / Earthbeat———Przełomowy album z okresu sztokholmskiego.
2004Friends——Telarc International———Pierwszy z cenionych albumów z ery Telarc.
2008Spirit I Am——Telarc International———Zawiera "In My Father's House."
2010Booker's Guitar——Telarc International———Hołd dla gitarzysty bluesowego z Delty, Bukki White'a.
2017The Happiest Man in the World—————Danny Thompson (Kontrabas)Współpraca z brytyjskim basistą Dannym Thompsonem; zdobył Blues Music Award dla najlepszego albumu akustycznego roku.
2021Dear America——Provogue Records——Eric Gales (Gitara (gość)), Ron Carter (Bas (gość))Z udziałem Erica Galesa i Rona Cartera.
2023Ridin'——Provogue Records———Dotarł do Top 10 list bluesowych; nominowany do Grammy.

Booking / Kontakt

Czy jesteś artystą, czy reprezentujesz zespół lub agencję bookingową? Chcemy, aby informacje o bookingu były zawsze poprawne i aktualne. Prześlij nam właściwe dane za pomocą naszego formularza kontaktowego, a zaktualizujemy profil najszybciej jak to możliwe. Przejdź do formularza kontaktowego

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.

Zobacz sklep