POWOLNE, PEŁNE DUSZY KORZENIE

Wróć do artystów

Fleetwood Mac (Peter Green era)

Photo: W.W. Thaler / H. Weber, Hildesheim, live in Hannover, 1970 (Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0)

British

Fleetwood Mac (Peter Green era)

• United Kingdom• Aktywny/a: 1967–1970

British Blues BoomElectric BluesBlues Rock

Przed popową reinkarnacją z Buckinghamem i Nicks, przez trzy lata pod wodzą Petera Greena, Jeremy'ego Spencera i Danny'ego Kirwana, był to prawdopodobnie najlepszy zespół bluesowy, jaki kiedykolwiek wyprodukowała Wielka Brytania, z przebojem numer 1 w Wielkiej Brytanii — instrumentalnym "Albatross".

Na długo zanim Fleetwood Mac stali się jednym z najlepiej sprzedających się zespołów pop-rockowych w historii, przez trzy zdumiewające lata byli prawdopodobnie najlepszym zespołem bluesowym, jaki kiedykolwiek wyprodukowała Wielka Brytania — grupą tak szanowaną, że B.B. King podobno powiedział, że to jedyny biały zespół, który kiedykolwiek nazwałby prawdziwymi bluesmanami (Źródło: Wikipedia). Zespół powstał w Londynie w lipcu 1967 roku za sprawą gitarzysty Petera Greena, natychmiast po tym, jak opuścił Bluesbreakers Johna Mayalla. Green chciał swojej starej sekcji rytmicznej z Bluesbreakers, perkusisty Micka Fleetwooda i basisty Johna McVie, ale McVie — mając stałą pensję u Mayalla — początkowo odmówił. Aby osłodzić ofertę, Green i Fleetwood nazwali nowy zespół jego nazwiskiem, zanim jeszcze zgodził się dołączyć: Fleetwood Mac, nazwisko perkusisty plus skrócona wersja nazwiska basisty, reklamując członka, który technicznie jeszcze nim nie był. McVie i tak podpisał kontrakt w ciągu kilku tygodni. Gitarzysta slide Jeremy Spencer, do szpiku kości uczeń Elmore'a Jamesa, dopełnił oryginalny skład, a zespół zadebiutował 13 sierpnia 1967 roku na National Jazz and Blues Festival, początkowo reklamowany jako "Peter Green's Fleetwood Mac featuring Jeremy Spencer" (Źródło: Wikipedia). Ich debiutancki album zatytułowany po prostu Fleetwood Mac (luty 1968, Blue Horizon) osiągnął 4. miejsce na liście UK Albums Chart dzięki surowemu, w dużej mierze autorskiemu bluesowi zamiast coverów — rzadkości w tamtej epoce. Pod koniec tego roku dołączył osiemnastoletni gitarzysta Danny Kirwan, po tym jak Green zobaczył go na próbie z własnym trio z południowego Londynu, co uczyniło Fleetwood Mac zespołem z trzema gitarami. Ta stawka opłaciła się niemal natychmiast: instrumentalny utwór Greena/Kirwana "Albatross" (listopad 1968) stał się pierwszym singlem numer 1 zespołu w Wielkiej Brytanii. Green później bezpośrednio przyznał zasługi Kirwanowi: "Gdyby nie Danny, nigdy nie miałbym przeboju numer jeden" (Źródło: Wikipedia). Najtrwalsza piosenka zespołu z ery bluesowej, "Black Magic Woman", pojawiła się na albumie debiutanckim, a później stała się znacznie większym przebojem dla Santany; "Oh Well" z albumu "Then Play On" (wrzesień 1969) pozostawało w koncertowym repertuarze zespołu przez dziesięciolecia, pojawiając się ponownie nawet w ich późniejszej, nie do poznania odmiennej popowej inkarnacji. Christine Perfect — wówczas członkini Chicken Shack, później Christine McVie po ślubie z Johnem — gościnnie zagrała na klawiszach na albumie "Mr. Wonderful" z 1968 roku (Źródło: Wikipedia). To nie mogło trwać. Zdrowie psychiczne Petera Greena pogarszało się przez 1969 rok wśród intensywnego zażywania LSD, kulminując w tym, co kierownictwo zespołu określiło jako katastrofalny "zły trip" w komunie pod Monachium tej jesieni. Jego ostatni singel z zespołem, złowieszczy "The Green Manalishi (With the Two Prong Crown)", nagrany w Hollywood w kwietniu 1970 roku, osiągnął 10. miejsce w Wielkiej Brytanii; chciał, by zespół przekazywał wszystkie przyszłe zarobki na cele charytatywne, pomysł, który reszta odrzuciła, a swój ostatni koncert z nimi zagrał 20 maja 1970 roku (Źródło: Wikipedia). To, co nastąpiło potem — nagłe zniknięcie Jeremy'ego Spencera w trakcie trasy w 1971 roku (dołączył do sekty religijnej), a następnie lata zmian składu kulminujące w przybyciu Lindseya Buckinghama i Stevie Nicks w 1975 roku — zamieniło Fleetwood Mac w zupełnie inny zespół o zupełnie innym brzmieniu. Ale oryginalny skład z ery bluesowej — Green, Spencer, Kirwan, Fleetwood i McVie — został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame w styczniu 1998 roku, uhonorowany konkretnie jako zespół, który to wszystko zaczął (Źródło: Wikipedia).

Wpływ muzyczny

Przez trzy lata oryginalny skład Fleetwood Mac był powszechnie uważany — podobno także przez samego B.B. Kinga — za najbardziej autentyczny biały zespół bluesowy, jaki wyprodukowała Wielka Brytania, zanim całkowicie przeobraził się w jeden z największych zespołów popowych; piosenki z ery bluesowej ("Black Magic Woman", "Oh Well") na długo przeżyły skład, który je napisał (Źródło: Wikipedia; Rock and Roll Hall of Fame).

Instrumenty i sprzęt

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

FLEETWOOD MAC 1968 (French TV), with Peter Green, Jeremy Spencer, Danny Kirwan

DoctorSDX

Fleetwood Mac w/ Peter Green — Rattlesnake Shake [Live in Boston]

Fleetwood Mac w/ Peter Green — Rattlesnake Shake [Live in Boston]

Jeremy Spencer (Fleetwood Mac) — Dust My Broom (Live, Amsterdam 1969)

Jeremy Spencer (Fleetwood Mac) — Dust My Broom (Live, Amsterdam 1969)

Peter Green - Albatross (Fleetwood Mac)

Peter Green - Albatross (Fleetwood Mac)

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Linki zewnętrzne

YouTube Music Wikipedia

Booking / Kontakt

Agencja bookingowa

Niedostępne publicznie

Agent/management

Niedostępne publicznie

E-mail bookingowy

Niedostępne publicznie

Telefon bookingowy

Niedostępne publicznie

URL bookingowy

Niedostępne publicznie

This entry covers the historical Peter Green-era lineup (1967–1970), which ended when Green left the band. Fleetwood Mac itself continued in later lineups — no current booking applies to this specific historical era.

Czy jesteś artystą, czy reprezentujesz zespół lub agencję bookingową? Chcemy, aby informacje o bookingu były zawsze poprawne i aktualne. Prześlij nam właściwe dane za pomocą naszego formularza kontaktowego, a zaktualizujemy profil najszybciej jak to możliwe. Przejdź do formularza kontaktowego

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.