Slow-Blues.com — Global Blues Encyclopedia
Wróć do artystów
Gary Moore
Photo: Tibban99 (Wikimedia Commons, CC BY 3.0)
Blues Rock

Gary Moore

Tego artysty nie ma już wśród nas.
Urodzony/a: 4 April 1952 · Zmarł/a: 6 February 2011• United Kingdom• Aktywny/a: 1968–2011
Blues RockElectric BluesContemporary Blues

Urodzony w Belfaście gitarzysta i były członek Thin Lizzy, który w 1990 roku porzucił hardrock na rzecz bluesrockowego klasyka "Still Got the Blues", swojego najbardziej udanego albumu, sprzedanego w ponad trzech milionach egzemplarzy.

Instrumenty
Guitar, Vocals
Wytwórnie
Virgin Records, Ten Records, Charisma Records
z
Belfast, Northern Ireland
Urodzony/a
4 April 1952
Robert William Gary Moore (4 kwietnia 1952 - 6 lutego 2011) był gitarzystą, wokalistą i kompozytorem urodzonym w Belfaście w Irlandii Północnej (Źródło: Wikipedia). Otrzymał swoją pierwszą gitarę w wieku dziesięciu lat i mimo że z natury był leworęczny, nauczył się grać prawą ręką (Źródło: Wikipedia). Przeprowadził się do Dublina w 1968 roku i dołączył do irlandzkiego zespołu bluesrockowego Skid Row, gdzie zaprzyjaźnił się z wokalistą Philem Lynottem, nagrywając dwa albumy, "Skid" (1970) i "34 Hours" (1971) (Źródło: Wikipedia). Grał na gitarze w Thin Lizzy podczas trzech oddzielnych okresów między 1974 a 1979 rokiem, współtworząc utwór "Still in Love with You" w 1974 roku i nagrywając złoty album "Black Rose: A Rock Legend" (1979), zanim odszedł w połowie trasy koncertowej z powodu narastającego problemu narkotykowego zespołu (Źródło: Wikipedia). Jego wczesna kariera solowa przyniosła hit "Parisienne Walkways" (1978, 8. miejsce w Wielkiej Brytanii, współnapisany z Philem Lynottem i z jego udziałem wokalnym), zanim w latach 80. zwrócił się ku hardrockowi i heavy metalowi, zakładając G-Force z Glennem Hughesem (1980) i wydając albumy takie jak "Wild Frontier" (1987, poświęcony zmarłemu Philowi Lynottowi) i "After the War" (1989, z Cozym Powellem na perkusji) (Źródło: Wikipedia). W 1990 roku zdecydowanie powrócił do bluesa albumem "Still Got the Blues", swoim najlepiej sprzedającym się albumem, z gościnnym udziałem Alberta Kinga, Alberta Collinsa i George'a Harrisona, który sprzedał się w ponad trzech milionach egzemplarzy na całym świecie (Źródło: Wikipedia). Utwór tytułowy został nagrany jako hołd przez Erica Claptona na jego albumie "Old Sock" z 2013 roku (Źródło: Wikipedia). Moore kontynuował eksplorację bluesa na albumach "After Hours" (1992, jego najwyżej notowany brytyjski album, 4. miejsce) i "Blues for Greeny" (1995), hołdzie dla swojego mentora Petera Greena, nagranym na własnej gitarze Greena, Les Paul z 1959 roku o przezwisku "Greeny", którą Green sprzedał Moore'owi lata wcześniej (Źródło: Wikipedia). Współpracował z Jackiem Bruce'em i Gingerem Bakerem z Cream w krótkotrwałym trio BBM (1993-1994) i koncertował z B.B. Kingiem w 2006 roku (Źródło: Wikipedia). Jego słynna gitara "Greeny" z 1959 roku, znana z charakterystycznego przesuniętego w fazie przetwornika przy gryfie, została sprzedana w 2006 roku za kwotę od 750 000 do 1,2 miliona dolarów, a później, w 2014 roku, nabyta przez Kirka Hammetta z Metalliki (Źródło: Wikipedia). Ostatnim albumem studyjnym Moore'a był "Bad for You Baby" (2008); pośmiertne wydanie niepublikowanego materiału, "How Blue Can You Get", ukazało się w 2021 roku (Źródło: Wikipedia). Zmarł we śnie na atak serca 6 lutego 2011 roku w hotelu Kempinski w Esteponie w Hiszpanii, w wieku 58 lat, i jest pochowany na cmentarzu St Margaret's Churchyard w Rottingdean w Anglii (Źródło: Wikipedia; Rolling Stone). Muzycy wymieniający go jako inspirację to Joe Bonamassa, Kirk Hammett, Zakk Wylde i Randy Rhoads; Bob Geldof nazwał go "jednym z wielkich irlandzkich bluesmenów" (Źródło: Wikipedia).

Wpływ muzyczny

"Still Got the Blues" (1990) sprzedał się w ponad trzech milionach egzemplarzy i stał się jednym z definiujących albumów bluesrockowych swojej epoki, na nowo wprowadzając elektryczny blues do mainstreamowej publiczności rockowej i bezpośrednio wpływając na gitarzystów takich jak Joe Bonamassa; Bob Geldof nazwał Moore'a "jednym z wielkich irlandzkich bluesmenów" (Źródło: Wikipedia).

Formacyjne doświadczenia

  • •1968: Przeprowadza się do Dublina i dołącza do Skid Row (Źródło: Wikipedia).
  • •1974-1979: Trzy okresy jako gitarzysta Thin Lizzy; współtworzy "Still in Love with You" (Źródło: Wikipedia).
  • •1979: Hit "Parisienne Walkways" z Philem Lynottem na wokalu (Źródło: Wikipedia).
  • •Lata 80.: Zwrot ku hardrockowi/heavy metalowi; zakłada G-Force z Glennem Hughesem (Źródło: Wikipedia).
  • •1990: Wydaje "Still Got the Blues", swój najbardziej udany album, sprzedany w ponad trzech milionach egzemplarzy (Źródło: Wikipedia).
  • •1995: Album hołdowniczy "Blues for Greeny", nagrany na własnej gitarze Petera Greena, "Greeny" (Źródło: Wikipedia).
  • •2006: Sprzedaje gitarę "Greeny"; koncertuje z B.B. Kingiem (Źródło: Wikipedia).
  • •6 lutego 2011: Umiera na atak serca w Esteponie w Hiszpanii, w wieku 58 lat (Źródło: Wikipedia; Rolling Stone).

Instrumenty i sprzęt

Historie i anegdoty

"Gitara "Greeny" Moore'a miała charakterystyczny przesunięty w fazie przetwornik przy gryfie, który nadawał jej unikalne brzmienie; została kupiona przez Petera Greena za około 100 funtów, a później odsprzedana Moore'owi (Źródło: Wikipedia)."
"Eric Clapton nagrał hołdowniczą wersję "Still Got the Blues" na swoim albumie "Old Sock" (2013), długo po śmierci Moore'a (Źródło: Wikipedia)."

Współpracownicy

Mentor; sprzedał Moore'owi swoją kultową gitarę "Greeny"; uhonorowany na albumie "Blues for Greeny" (1995).

Lider Thin Lizzy i współautor "Parisienne Walkways" oraz "Out in the Fields"; bliski przyjaciel.

Gościnne występy na "Still Got the Blues" (1990).

Razem w trio BBM (1993-1994).

Koncertowali razem w 2006 roku.

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Gary Moore - Still Got The Blues (for You) (Official Music Video)

Old But Gold - Musik Nostalgie

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Dyskografia

RokTytułProducentStudioWytwórniaLista przebojówSprzedażMuzycyYouTubeUwagi
1973Grinding Stone——————Album debiutancki, komercyjna porażka (Źródło: Wikipedia).
1978Back on the Streets——————Zawiera hit "Parisienne Walkways" z Philem Lynottem (Źródło: Wikipedia).
1987Wild Frontier——————Poświęcony zmarłemu Philowi Lynottowi (Źródło: Wikipedia).
1989After the War——————Z Cozym Powellem na perkusji (Źródło: Wikipedia).
1990Still Got the Blues——————Jego najbardziej udany album, ponad trzy miliony sprzedanych egzemplarzy, z Albertem Kingiem, Albertem Collinsem i George'em Harrisonem (Źródło: Wikipedia).
1992After Hours——————Osiągnął 4. miejsce na UK Albums Chart, jego najwyższe (Źródło: Wikipedia).
1995Blues for Greeny——————Hołd dla Petera Greena, nagrany na gitarze Greena "Greeny" (Źródło: Wikipedia).
2008Bad for You Baby——————Ostatni album studyjny wydany za jego życia (Źródło: Wikipedia).
2021How Blue Can You Get——————Pośmiertne wydanie niepublikowanego materiału (Źródło: Wikipedia).

Znane utwory

01Still Got the Blues
02Parisienne Walkways
03Empty Rooms

Nagrody i wyróżnienia

2018
Louder's "50 Best Guitarists of All Time"
15. miejsce
2021
Classic Rock's "100 Most Influential Guitar Heroes"

Linki zewnętrzne

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.

Zobacz sklep