Slow-Blues.com — Global Blues Encyclopedia
Wróć do artystów
Howlin' Wolf
American Folk Blues Festival, 1970 — photograph credited only as "JT" in the original source (Wikimedia Commons, public domain)
Chicago

Howlin' Wolf

Tego artysty nie ma już wśród nas.
Urodzony/a: June 10, 1910, White Station, Mississippi · Zmarł/a: January 10, 1976, Hines, Illinois (brain tumor, heart failure and kidney disease)• United States
Chicago BluesElectric Blues
Instrumenty
Voice, Acoustic & electric guitar, Harmonica
Wytwórnie
RPM, Chess
z
Mississippi Delta → Memphis → Chicago
Urodzony/a
June 10, 1910, White Station, Mississippi
Sam Phillips, producent, który odkrył zarówno Howlin' Wolfa, jak i Elvisa Presleya, powiedział kiedyś: "Kiedy usłyszałem Howlin' Wolfa, powiedziałem sobie: 'To jest dla mnie. Tu dusza człowieka nigdy nie umiera.'" Mierzący 191 centymetrów i ważący blisko 140 kilogramów, z głosem brzmiącym jak szuflowany żwir, Chester Arthur Burnett był tak bliski sile natury, jaką kiedykolwiek wydał blues. Urodził się 10 czerwca 1910 roku w White Station w stanie Missisipi, niedaleko West Point, nazwany na cześć 21. prezydenta USA Chestera A. Arthura, jako syn Gertrude Jones i Leona "Docka" Burnetta. Jego rodzice rozstali się, gdy miał rok, a jego dzieciństwo stało się naprawdę brutalne: matka w końcu wyrzuciła go z domu z nigdy niewyjaśnionych powodów, a przygarnął go stryjeczny dziadek Will Young, który prowadził duże gospodarstwo domowe i źle go traktował. W wieku trzynastu lat, po zabiciu w gniewie jednej ze świń Younga, ten wychłostał go, ścigając na mule — a młody Burnett odpowiedział, przechodząc 137 kilometrów boso, by odnaleźć ojca, gdzie w końcu znalazł coś na kształt szczęśliwego domu (Źródło: Wikipedia). Jego przydomek pochodził od dziadka ze strony matki, Johna Jonesa, który ostrzegał go, że wilki przyjdą i go zabiorą, jeśli będzie zbyt mocno ściskał kury babci. Kupił swoją pierwszą gitarę w styczniu 1928 roku, w wieku siedemnastu lat, a w 1930 roku poznał Charleya Pattona, najpopularniejszego bluesmana w Delcie Missisipi, który uczył go bezpośrednio — Wolf wspominał później, że pierwszą piosenką, jakiej się nauczył, była własna "Pony Blues" Pattona. Gdy przeprowadził się do Parkin w stanie Arkansas w 1933 roku, Sonny Boy Williamson II (Rice Miller) nauczył go gry na harmonijce ustnej. Jego charakterystyczne wycie, co znamienne, wzięło się z porażki: próbując naśladować jodłowanie piosenkarza country Jimmiego Rodgersa, Wolf odkrył, że po prostu nie potrafi jodłować, "więc zacząłem wyć. I dobrze mi to wyszło" (Źródło: Wikipedia). Służył w armii amerykańskiej od kwietnia 1941 roku, stacjonując w 9. Pułku Kawalerii — jednej z historycznych jednostek "Buffalo Soldiers" — dopóki nie uznano go za niezdolnego do służby i honorowo zwolniono w listopadzie 1943 roku. Po powrocie do Missisipi, a następnie do West Memphis w Arkansas, dziewiętnastoletni niezależny łowca talentów o imieniu Ike Turner usłyszał jego występ w 1951 roku i zabrał go do Memphis Recording Service Sama Phillipsa. Jego pierwszy singiel, "Moanin' at Midnight" z "How Many More Years" na stronie B, ukazał się w wytwórni Chess Records w 1951 roku. Leonard Chess zabezpieczył jego kontrakt w grudniu tego roku, a za namową Chess Wolf przeniósł się na stałe do Chicago pod koniec 1952 roku (Źródło: Wikipedia). W ciągu roku od przyjazdu przekonał gitarzystę Huberta Sumlina do opuszczenia Memphis i dołączenia do niego — stonowana, nieprzewidywalna fraza Sumlina stała się idealnym uzupełnieniem potężnego głosu Wolfa, i pozostał on w zespole do końca kariery Wolfa. Autor tekstów Willie Dixon, zatrudniony przez braci Chess w 1950 roku, napisał wiele z najtrwalszych piosenek Wolfa, choć nakłonienie Wolfa do zaakceptowania piosenki podobno czasem wymagało tego, co Dixon nazywał odwróconą psychologią — Wolf był znany z rywalizacji z kolegą z wytwórni Muddym Watersem, i przy jednej okazji poskarżył się bezpośrednio Dixonowi: "Hej, człowieku, napisałeś tę piosenkę dla Muddy'ego. Czemu nie napiszesz mi takiej samej?" (Źródło: Wikipedia). Jego katalog z lat 50. i 60. to seria fundamentalnych płyt chicagowskiego bluesa: "Smokestack Lightning" (1956), album "Moanin' in the Moonlight" (1959, jego debiutancki LP), "Spoonful" (czerwiec 1960), zatytułowany jego imieniem album "Howlin' Wolf" — często nazywany "albumem z bujanym fotelem" ze względu na okładkę — oraz "Killing Floor," nagrany w Chicago w sierpniu 1964 roku i obecnie uważany za jeden z definiujących klasyków chicagowskiego bluesa elektrycznego (Źródło: Wikipedia). W 1965 roku Rolling Stones zażądali, jako warunku wystąpienia w amerykańskim programie telewizyjnym "Shindig!", by Wolf został zaproszony jako ich specjalny gość — wykonał "How Many More Years" przed milionową widownią telewizji sieciowej, podczas gdy Stonesi dosłownie siedzieli u jego stóp. Jego późniejsza kariera przyjęła kilka nietypowych zwrotów: "The Super Super Blues Band" (1968) połączył go z Bo Diddleyem i Muddym Watersem; "The Howlin' Wolf Album" (1969) był eksperymentem psychodelicznego rocka, którego Wolf podobno nienawidził; a "The London Howlin' Wolf Sessions" (1971) połączyły go ponownie z brytyjskimi wielbicielami Erikiem Claptonem, Steve'em Winwoodem, Billem Wymanem i Charliem Wattsem. Jego ostatni album studyjny, "The Back Door Wolf," ukazał się w 1973 roku (Źródło: Wikipedia). Jego zdrowie gwałtownie się pogorszyło w ostatnich latach życia: pierwszy zawał serca w 1969 roku, a następnie poważny wypadek samochodowy w 1970 roku, który przerzucił go przez przednią szybę i poważnie uszkodził jego nerki, wymagając dializ co trzy dni do końca życia, podawanych przez żonę Lillie. Jego ostatni publiczny występ odbył się w listopadzie 1975 roku w chicagowskim International Amphitheatre, gdzie dzielił scenę z B.B. Kingiem, Albertem Kingiem, Lutherem Allisonem i O.V. Wrightem — świadkowie opisywali, jak czołgał się po scenie podczas "Crawling King Snake" w tym, co stało się niezapomnianym ostatnim występem (Źródło: Wikipedia). W styczniu 1976 roku trafił do szpitala weteranów im. Edwarda Hinesa Jr. na operację nerek; lekarze znaleźli guza mózgu trzy dni przed jego śmiercią, która nastąpiła 10 stycznia 1976 roku, gdy miał 65 lat, w wyniku połączenia guza, niewydolności serca i choroby nerek. Został pochowany na cmentarzu Oakridge pod Chicago, a jego nagrobek zdobi wygrawerowana gitara i harmonijka ustna (Źródło: Wikipedia). Mimo że był funkcjonalnie niepiśmienny aż do czterdziestki, później wrócił do szkoły, by zdobyć dyplom GED, i studiował księgowość — dyscyplina finansowa na tyle niezwykła wśród liderów zespołów bluesowych jego czasów, że mógł zaoferować swoim muzykom ubezpieczenie zdrowotne (Źródło: Wikipedia).

Wpływ muzyczny

Cream coverował "Spoonful," aż stał się jednym z ich sztandarowych koncertowych jamów. "The Lemon Song" Led Zeppelin czerpie bezpośrednio z "Killing Floor." The Doors coverowali "Back Door Man" na swoim debiutanckim albumie, a Rolling Stones nagrali "Little Red Rooster," który stał się brytyjskim singlem numer jeden i pozostaje jedynym coverem bluesowym, który kiedykolwiek zajął pierwsze miejsce na brytyjskich listach przebojów. Jimi Hendrix wskazywał go jako formacyjny wpływ na własny showmanship i frazowanie wokalne. Cztery jego utwory — "Little Red Rooster," "Smokestack Lightning," "Killing Floor" i "Spoonful" — znajdują się na liście 500 utworów, które ukształtowały rock and rolla, sporządzonej przez Rock and Roll Hall of Fame (Źródło: Wikipedia).

Inspiracje

Charley PattonSonny Boy Williamson II

Rodzina i życie prywatne

Rodzice
Gertrude Jones & Leon "Dock" Burnett

Rozstali się, gdy Chester miał rok.

Wujeczny dziadek (opiekun)
Will Young

Przygarnął go po tym, jak wyrzuciła go matka; źle go traktował.

Żona
Lillie Handley (1925–2001)

Poznali się podczas jednego z jego występów klubowych w Chicago; zajmowała się jego dializami w ostatnich latach życia.

Formacyjne doświadczenia

  • •13 lat: Przeszedł 137 kilometrów boso, by odnaleźć ojca po znęcaniu się przez wujecznego dziadka. (Źródło: Wikipedia)
  • •1930: Poznał Charleya Pattona, który bezpośrednio nauczył go gry na gitarze. (Źródło: Wikipedia)
  • •1941–1943: Służył w 9. Pułku Kawalerii Armii USA. (Źródło: Wikipedia)
  • •1951: Odkryty przez łowcę talentów Ike'a Turnera i zabrany do studia Sama Phillipsa w Memphis. (Źródło: Wikipedia)
  • •Koniec 1952: Przenosi się na stałe do Chicago za namową Leonarda Chessa. (Źródło: Wikipedia)

Instrumenty i sprzęt

Gitara

Gitara akustyczna i elektryczna

Nauczył się bezpośrednio od Charleya Pattona od 1930 roku.

Inne

Harmonijka ustna

Nauczył się bezpośrednio od Sonny'ego Boya Williamsona II (Rice'a Millera) w Parkin w stanie Arkansas w 1933 roku.

Wokal

Wokal

Charakterystyczny, chropowaty wycie zrodzone z nieudanej próby jodłowania jak Jimmie Rodgers.

Historie i anegdoty

"Jego charakterystyczny wycie zrodziło się z porażki — próbując jodłować jak Jimmie Rodgers, odkrył, że po prostu nie potrafi, "więc zwróciłem się ku wyciu." (Źródło: Wikipedia)"
"Jako warunek udziału w amerykańskim programie telewizyjnym "Shindig!" w 1965 roku Rolling Stones nalegali, by Wolf został zaproszony jako ich specjalny gość. (Źródło: Wikipedia)"
"Jego ostatni występ w listopadzie 1975 roku podobno obejmował czołganie się po scenie podczas "Crawling King Snake" — świadkowie nazwali to niezapomnianym. (Źródło: Wikipedia)"
"Mimo że aż do czterdziestki był funkcjonalnie niepiśmienny, później zdobył odpowiednik matury i studiował księgowość, wykorzystując tę dyscyplinę, by zapewnić członkom swojego zespołu ubezpieczenie zdrowotne. (Źródło: Wikipedia)"

Współpracownicy

Charley Patton

Bezpośrednio nauczył go gry na gitarze od 1930 roku; pierwszą piosenką, jakiej nauczył się Wolf, był "Pony Blues" Pattona.

Sonny Boy Williamson II (Rice Miller)

Nauczył go gry na harmonijce ustnej w Parkin w stanie Arkansas w 1933 roku.

Hubert Sumlin

Gitarzysta, który dołączył do niego w Chicago w ciągu roku od jego przyjazdu i pozostał do końca kariery.

Willie Dixon

Autor piosenek, który napisał wiele z jego najbardziej trwałych utworów, w tym "Spoonful" i "Little Red Rooster."

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Howlin' Wolf - "Smokestack Lightning" (1956)

One of four Wolf songs on the Rock and Roll Hall of Fame's 500 Songs That Shaped Rock and Roll.

Douglas Allen

Howlin' Wolf - Killing Floor (1964)

Howlin' Wolf - Killing Floor (1964)

Howlin Wolf - Spoonful (1960)

Howlin Wolf - Spoonful (1960)

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Dyskografia

RokTytułProducentStudioWytwórniaLista przebojówSprzedażMuzycyYouTubeUwagi
1951"Moanin' at Midnight" / "How Many More Years" (singiel debiutancki)Sam Phillips—Chess——Willie Johnson (Gitara), Pat Hare (Gitara), Junior Parker (Harmonijka ustna)Odkryty przez łowcę talentów Ike'a Turnera; nagrany w Memphis Recording Service Sama Phillipsa.
1956"Smokestack Lightning"Chess—Chess——Hubert Sumlin (Gitara)Nagrany z Hubertem Sumlinem na gitarze.
1959Moanin' in the MoonlightChess—Chess——Hubert Sumlin (Gitara), Willie Dixon (Bas, autor piosenek)Jego album debiutancki, zbiór wcześniejszych singli.
1960"Spoonful"Chess—Chess——Hubert Sumlin (Gitara), Willie Dixon (Bas, autor piosenek)Napisany przez Williego Dixona, nagrany w czerwcu 1960 roku.
1962Howlin' Wolf (zatytułowany imieniem artysty, tzw. "album z bujanym fotelem")Chess—Chess——Hubert Sumlin (Gitara), Willie Dixon (Bas, autor piosenek)Zawiera "Little Red Rooster" i "Back Door Man."
1964"Killing Floor"Chess—Chess——Hubert Sumlin (Gitara)Nagrany w Chicago w sierpniu 1964 roku — dziś uznawany za definiującą klasykę elektrycznego bluesa z Chicago.
1966The Real Folk BluesChess—Chess———Album kompilacyjny.
1968The Super Super Blues BandChess—Checker——Bo Diddley (Gitara), Muddy Waters (Gitara)Zestawił go z Bo Diddleyem i Muddym Watersem.
1969The Howlin' Wolf AlbumCadet Concept—Cadet Concept———Eksperyment z rockiem psychodelicznym, którego Wolf podobno nienawidził.
1971The London Howlin' Wolf Sessions——Chess——Eric Clapton (Gitara), Steve Winwood (Fortepian), Bill Wyman (Bas), Charlie Watts (Perkusja)Zestawił go ponownie z Erikiem Claptonem, Stevem Winwoodem, Billem Wymanem i Charliem Wattsem.
1973The Back Door WolfChess—Chess——Hubert Sumlin (Gitara), Detroit Junior (Fortepian), Eddie Shaw (Lider zespołu, saksofon)Jego ostatni album studyjny.

Znane utwory

01Smokestack Lightning
02Spoonful
03Killing Floor
04Back Door Man
05Little Red Rooster

Linki zewnętrzne

YouTube Music Wikipedia

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.

Zobacz sklep