Slow-Blues.com — Global Blues Encyclopedia
Wróć do artystów
Jeff Beck
Photo: Raph_PH (Wikimedia Commons, CC BY 2.0)
British

Jeff Beck

Tego artysty nie ma już wśród nas.
Urodzony/a: 1944-06-24 · Zmarł/a: 2023-01-10• United Kingdom• Aktywny/a: 1965–2022
BritishBlues RockJazz Fusion

Zmarł 10 stycznia 2023 roku w wieku 78 lat. Czterdzieści siedem lat z gitarą po The Yardbirds — sprzężenia, przester i brzmienie jak ludzki głos.

Instrumenty
Electric guitar
Wytwórnie
Epic Records, Rhino Records
z
Wallington, Surrey
Urodzony/a
1944-06-24
Jeff Beck nigdy nie zadowolił się byciem jednym typem gitarzysty, i właśnie ten niepokój twórczy — blues na jednej płycie, fusion jazzowy na następnej, zaraz potem cover Beatlesów — jest powodem, dla którego inni gitarzyści chętnie wymieniali właśnie jego, gdy pytano, kto jest najlepszy. Urodził się jako Geoffrey Arnold Beck 24 czerwca 1944 roku w Wallington w hrabstwie Surrey w Anglii. W marcu 1965 roku dołączył do The Yardbirds, przejmując gitarę prowadzącą po Ericu Claptonie na niespokojny dwudziestomiesięczny okres, który pchnął zespół w stronę sprzężeń, przesterów i eksperymentów studyjnych. Odszedł w 1966 roku, a w 1967 założył Jeff Beck Group z nieznanym wówczas Rodem Stewartem na wokalu i Ronniem Woodem na basie — skład, którego debiutancki album "Truth" z 1968 roku jest dziś powszechnie zaliczany do płyt, które wynalazły ciężką gitarę rockową, mniej więcej rok przed Led Zeppelin (Źródło: Wikipedia). Jeff Beck Group wydał "Beck-Ola" w 1969 roku, po czym zespół się rozpadł; Beck poprowadził następnie power trio Beck, Bogert & Appice wraz z basistą Timem Bogertem i perkusistą Carmine'em Appice'em w latach 1972–1974. W 1975 roku zwrócił się ku instrumentalnemu fusion jazzowemu z albumem "Blow by Blow", wyprodukowanym przez George'a Martina — płytą całkowicie pozbawioną wokalu, która mimo to osiągnęła 4. miejsce na liście Billboard 200 i zdobyła status platynowej. Kontynuacja, "Wired" z 1976 roku, nagrana z Martinem, Chrisem Bondem i klawiszowcem Janem Hammerem, dotarła do 16. miejsca i również zdobyła status platynowej. AllMusic określił później te dwie płyty mianem "bliźniaczych wież" instrumentalnego rocka, którym "nawet sam Beck nie potrafił dorównać" (Źródło: Wikipedia). Beck nie zatrzymywał się przez kolejne dekady — płyty z domieszką elektroniki w latach 2000., nagrodzony Grammy hołd dla Lesa Paula podczas ceremonii w 2010 roku oraz późna współpraca z aktorem i muzykiem Johnnym Deppem, z której w lipcu 2022 roku powstał album z coverami "18", wydany przez Rhino Records. Okazał się on jego ostatnim nagraniem studyjnym przed śmiercią (Źródło: Wikipedia). Zdobył w sumie osiem nagród Grammy: Best Pop Instrumental Performance za album "Wired" (1977); Best Rock Instrumental Performance za "Escape" (1986), "Dirty Mind" (2002), "Plan B" (2004) i "A Day in the Life" (2010); oraz trzy w jednym roku, 2011, za "Hammerhead" (Best Rock Instrumental Performance), "Nessun Dorma" (Best Pop Instrumental Performance) i "Imagine" wspólnie z Herbiem Hancockiem, Pink, India.Arie, Sealem i Oumou Sangaré (Best Pop Collaboration with Vocals). Został dwukrotnie wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame — jako członek The Yardbirds w 1992 roku i jako artysta solowy w 2009 roku (Źródło: Grammy.com, Wikipedia). Beck grał niemal wyłącznie na gitarach Fender Stratocaster od połowy lat 70. XX wieku, będąc pionierem wykorzystania sprzężeń, przesterów, dźwigni vibrato i szarpania palcami (zamiast kostki), by gitara brzmiała bardziej jak ludzki głos niż konwencjonalny instrument prowadzący. Fender zaczął produkować sygnowaną jego nazwiskiem Stratocaster w 1991 roku. Zmarł 10 stycznia 2023 roku w wieku 78 lat, po nagłym zachorowaniu na bakteryjne zapalenie opon mózgowych, w szpitalu niedaleko swojego domu w East Sussex w Anglii (Źródło: BBC, The Guardian, NPR).

Wpływ muzyczny

Jeff Beck nigdy nie miał tak stabilnej kariery solowej na listach przebojów jak jego następca w The Yardbirds, Jimmy Page, czy poprzednik Eric Clapton — i było to w dużej mierze świadome wybór. Wciąż odchodził od sprawdzonych formuł, od Jeff Beck Group przez Beck, Bogert & Appice po instrumentalny fusion jazzowy, zawsze w poszukiwaniu brzmienia gitary, które zachowywało się bardziej jak ludzki głos niż instrument. Gitarzyści od Jimmy'ego Page'a przez Erica Claptona po Briana Maya wskazywali go jako tego, który najbardziej zmienił brzmienie gitary rockowej (Źródło: Wikipedia, Grammy.com).

Inspiracje

Les PaulCliff GallupB.B. KingSteve Cropper

Formacyjne doświadczenia

  • •1944: Urodzony jako Geoffrey Arnold Beck w Wallington w hrabstwie Surrey w Anglii. (Źródło: Wikipedia)
  • •Marzec 1965: Dołącza do The Yardbirds, zastępując Erica Claptona na gitarze prowadzącej. (Źródło: Wikipedia)
  • •1967: Zakłada Jeff Beck Group z Rodem Stewartem i Ronniem Woodem. (Źródło: Wikipedia)
  • •1968: "Truth", debiut Jeff Beck Group, staje się wczesnym wzorem ciężkiej gitary rockowej. (Źródło: Wikipedia)
  • •1975: Zwraca się ku instrumentalnemu fusion jazzowemu z "Blow by Blow", wyprodukowanym przez George'a Martina. (Źródło: Wikipedia)
  • •1991: Fender wypuszcza pierwszą sygnowaną jego nazwiskiem Stratocaster. (Źródło: Wikipedia)

Instrumenty i sprzęt

Historie i anegdoty

"Zastąpił Erica Claptona w The Yardbirds w 1965 roku, a sam później został zastąpiony przez Jimmy'ego Page'a. (Źródło: Wikipedia)"
""Truth" (1968) jest powszechnie uznawany za wczesny wzór ciężkiej gitary rockowej, mniej więcej rok przed debiutem Led Zeppelin. (Źródło: Wikipedia)"
""Blow by Blow" (1975) w ogóle nie miał wokalu, a mimo to osiągnął 4. miejsce na liście Billboard 200 — niezwykły wynik dla płyty instrumentalnej. (Źródło: Wikipedia)"
"Nagrał swój ostatni album studyjny, "18", wspólnie z aktorem Johnnym Deppem w 2022 roku, wydany przez Rhino Records. (Źródło: Wikipedia)"

Współpracownicy

Jeff Beck Group (1967–1969), zanim obaj przeszli do Faces i Rolling Stones.

Power trio Beck, Bogert & Appice (1972–1974).

Wyprodukował "Blow by Blow" (1975) i "Wired" (1976).

Klawiszowiec na "Wired" i późniejszych nagraniach koncertowych.

Nagrał album z coverami "18" (2022), ostatnie wydawnictwo studyjne Becka.

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Cause We've Ended as Lovers

Jeff Beck - Topic

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Dyskografia

RokTytułProducentStudioWytwórniaLista przebojówSprzedażMuzycyYouTubeUwagi
1968TruthMickie Most, Jeff Beck—Epic———Debiut Jeff Beck Group z Rodem Stewartem i Ronniem Woodem; często określany jako wczesny wzór ciężkiej gitary rockowej.
1969Beck-OlaMickie Most—Epic———Drugi i ostatni album Jeff Beck Group przed rozpadem zespołu.
1973Beck, Bogert & Appice——Epic———Jedyny album studyjny power tria z Timem Bogertem i Carmine'em Appice'em.
1975Blow by BlowGeorge Martin—Epic———Przełom w instrumentalnym fusion jazzowym; 4. miejsce na Billboard 200, status platynowy.
1976WiredGeorge Martin, Chris Bond, Jan Hammer—Epic———Kontynuacja "Blow by Blow"; 16. miejsce na Billboard 200, również status platynowy.
1985FlashNile Rodgers and others—Epic———Płyta bardziej wokalna i popowa; zdobyła Grammy za "Escape" w kolejnym roku.
1989Jeff Beck's Guitar ShopJeff Beck, Terry Bozzio, Tony Hymas—Epic———Nagrany z perkusistą Terrym Bozziem i klawiszowcem Tonym Hymasem.
1999Who Else!Jeff Beck, Andy Wright—Epic———Pierwszy album łączący elektronikę i tekstury drum and bass.
2010Emotion & CommotionJeff Beck, Trevor Horn, Steve Lipson—Rhino/ATCO———Zawiera nagrodzone Grammy "A Day in the Life", wykonane z orkiestrą.
202218——Rhino Records———Album z coverami nagrany z aktorem i muzykiem Johnnym Deppem; ostatnie wydawnictwo studyjne Becka przed śmiercią.

Znane utwory

01Cause We've Ended as Lovers
02Freeway Jam
03Where Were You
04Beck's Bolero
05A Day in the Life

Nagrody i wyróżnienia

1977
Grammy Award, Best Pop Instrumental Performance
Wired
1986
Grammy Award, Best Rock Instrumental Performance
"Escape"
2002
Grammy Award, Best Rock Instrumental Performance
"Dirty Mind"
2004
Grammy Award, Best Rock Instrumental Performance
"Plan B"
2010
Grammy Award, Best Rock Instrumental Performance
"A Day in the Life"
2011
Grammy Award, Best Rock Instrumental Performance
"Hammerhead"
2011
Grammy Award, Best Pop Instrumental Performance
"Nessun Dorma"
2011
Grammy Award, Best Pop Collaboration with Vocals
"Imagine," with Herbie Hancock, Pink, India.Arie, Seal and Oumou Sangaré
1992
Rock and Roll Hall of Fame
Inducted as a member of The Yardbirds
2009
Rock and Roll Hall of Fame
Inducted as a solo artist

Linki zewnętrzne

Źródła