POWOLNE, PEŁNE DUSZY KORZENIE

Wróć do artystów

Jimmy Page

Photo: Jim Summaria (Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0)

British

Jimmy Page

Znany również jako: James Patrick Page

Urodzony/a: January 9, 1944, Heston, Middlesex, England• United Kingdom• Aktywny/a: 1963–present

British Blues BoomBlues RockHard Rock

Najbardziej płodny londyński gitarzysta sesyjny połowy lat 60., a następnie architekt ostatecznej przemiany Yardbirds w Led Zeppelin — producent-gitarzysta, którego techniki studyjne distance miking i odwróconego echa na nowo zdefiniowały, jak mogła brzmieć płyta rockowa.

Zanim Jimmy Page kiedykolwiek założył własny zespół, zagrał już na większej liczbie przebojowych płyt niż niemal ktokolwiek inny w Wielkiej Brytanii — jako nastolatek, bez swojego nazwiska na choćby jednej z nich. Ta anonimowa, niezwykle zdyscyplinowana kariera sesyjna to najmniej znana część jego historii — i to właśnie ona uczyniła go najbardziej skrupulatnym architektem rocka (Źródło: Wikipedia). James Patrick Page urodził się 9 stycznia 1944 roku w Heston w hrabstwie Middlesex, jako syn kierownika fabryki tworzyw sztucznych i sekretarki pochodzenia irlandzkiego; rodzina przeniosła się później do Epsom w hrabstwie Surrey. Znalazł hiszpańską gitarę w domu w wieku około 12 lat, uczył się grać niemal wyłącznie ze słuchu, a w wieku 13 lat wystąpił w telewizji BBC, grając skiffle. Wczesne inspiracje to rockabilly Scotty'ego Moore'a i Jamesa Burtona wraz z bluesem Elmore'a Jamesa i B.B. Kinga (Źródło: Wikipedia). W 1963 roku, w wieku dziewiętnastu lat, Page był jednym z najbardziej zapracowanych gitarzystów sesyjnych Londynu, pracując pod pseudonimem "Little Jim", by uniknąć pomyłki z kolegą po fachu, Big Jimem Sullivanem, czasem nagrywając trzy sesje dziennie, sześć dni w tygodniu. Jego pierwszy poważny kredyt, "Diamonds" Jeta Harrisa i Tony'ego Meehana, trafił na 1. miejsce w styczniu 1963 roku. W ciągu kolejnych trzech lat grał na płytach The Who ("I Can't Explain"), The Kinks, Rolling Stonesów, Marianne Faithfull, Shirley Bassey i dziesiątek innych, a także zagrał na gitarze w filmie Beatlesów "A Hard Day's Night" (1964). Do 1965 roku został także producentem domowym i przedstawicielem A&R dla wytwórni Immediate Records Andrew Looga Oldhama (Źródło: Wikipedia). Z lojalności wobec Erica Claptona odrzucił szansę zastąpienia go w Yardbirds, ale sam dołączył do zespołu w maju 1966 roku — początkowo na basie, potem w krótkotrwałym formacie z dwiema gitarami prowadzącymi obok Jeffa Becka, a wreszcie, po odejściu Becka, jako jedyny gitarzysta prowadzący. Na żywo brzmienie zespołu stawało się cięższe i bardziej improwizacyjne, szczególnie w rozbudowanych utworach takich jak "Dazed and Confused" — kierunek i piosenka, które Page przeniósł bezpośrednio do swojego kolejnego zespołu (Źródło: Wikipedia). Gdy wokalista Keith Relf i perkusista Jim McCarty odeszli z Yardbirds w czerwcu 1968 roku, Page pozostał z kontraktowymi terminami trasy w Skandynawii i bez zespołu. Zwerbował sesyjnego basistę Johna Paula Jonesa, nieznanego wokalistę z Birmingham Roberta Planta oraz przyjaciela Planta, Johna Bonhama na perkusji. Po krótkiej trasie jako "the New Yardbirds" przemianowali się w październiku tego roku na Led Zeppelin — zespół, który uczynił Page'a, według większości miar, najlepiej sprzedającym się gitarzystą rockowym swojego pokolenia, z dziewięcioma albumami studyjnymi, które wszystkie znalazły się w Top 10 w USA (sześć z nich na 1. miejscu) (Źródło: Wikipedia). W równym stopniu co jego gra, to praca Page'a przy konsolecie mikserskiej przekształciła to, jak mogły brzmieć płyty rockowe. Był pionierem "distance miking" — umieszczania mikrofonów daleko od wzmacniacza, by uchwycić pogłos pomieszczenia, trik zapożyczony z praktyki Sun Studio z lat 50. — i stosował "odwrócone echo" z taśmy, technikę, którą twierdzi, że wynalazł w 1967 roku, na utworach takich jak "Whole Lotta Love" i "You Shook Me". Celowo rotował inżynierów dźwięku (Glyn Johns, Eddie Kramer, Andy Johns) między albumami, tak by uznanie za produkcję trafiało jednoznacznie do niego. Gra też na gitarze smyczkiem wiolonczelowym, techniką, którą przejął od kolegi sesyjnego, wykorzystywaną z niszczącym efektem w koncertowych wersjach "Dazed and Confused" (Źródło: Wikipedia). Jego trzy kluczowe gitary opowiadają każda część historii: Fender Telecaster z 1959 roku, nazwany "the Dragon" — prezent od Jeffa Becka, ręcznie pomalowany w psychodeliczny wzór smoka, używany na wczesnych trasach Led Zeppelin i do solówki "Stairway to Heaven" — oraz dwa Gibsony Les Paul Standard z 1959 roku, "Number One" (kupiony od Joe Walsha za 500 dolarów i jego główna gitara sceniczna od 1970 roku) oraz "Number Two" (zmodyfikowany z podziałem cewek i przełącznikami fazy do alternatywnych strojów, szczególnie DADGAD). Mocno zmodyfikowany Gibson Les Paul Custom z 1960 roku, skradziony w 1970 roku, odnalazł się dopiero w latach 2015–2016 (Źródło: Wikipedia). Po rozpadzie Led Zeppelin w 1980 roku, po śmierci Johna Bonhama, Page pracował nad muzyką filmową, na krótko założył zespół the Firm z Paulem Rodgersem, nagrał "Coverdale–Page" (1993) z Davidem Coverdale'em i wielokrotnie łączył siły z Robertem Plantem — specjał MTV "Unledded" z 1994 roku, "No Quarter" oraz album "Walking into Clarksdale" (1998). Otrzymał order OBE w 2005 roku, dwukrotnie został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame — z Yardbirds (1992) i Led Zeppelin (1995) — a w 2012 roku otrzymał Kennedy Center Honors razem z Plantem i Jonesem (Źródło: Wikipedia).

Wpływ muzyczny

Dyscyplina Page'a z ery sesyjnej i studyjna pomysłowość — distance miking, odwrócone echo, celowa rotacja inżynierów dźwięku — stały się wzorcem produkcji dla rocka stadionowego, podczas gdy jego gra na gitarze, łącząca Yardbirds z Led Zeppelin, wniosła słownictwo bluesa z Chicago i Delty (Willie Dixon, Robert Johnson) bezpośrednio na stadiony (Źródło: Wikipedia; Rock and Roll Hall of Fame).

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Jimmy Page & Robert Plant — Gallows Pole (live)

RobertPlantVEVO

Jimmy Page Solo — Stairway To Heaven (ARMS Concert 1983)

Jimmy Page Solo — Stairway To Heaven (ARMS Concert 1983)

The Yardbirds — live on French TV [Colourised] 1966 (feat. Jimmy Page & Jeff Beck)

The Yardbirds — live on French TV [Colourised] 1966 (feat. Jimmy Page & Jeff Beck)

Jimmy Page (Led Zeppelin) teaches "Whole Lotta Love" to Jack White & The Edge

Jimmy Page (Led Zeppelin) teaches "Whole Lotta Love" to Jack White & The Edge

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Linki zewnętrzne

YouTube Music Wikipedia

Booking / Kontakt

Czy jesteś artystą, czy reprezentujesz zespół lub agencję bookingową? Chcemy, aby informacje o bookingu były zawsze poprawne i aktualne. Prześlij nam właściwe dane za pomocą naszego formularza kontaktowego, a zaktualizujemy profil najszybciej jak to możliwe. Przejdź do formularza kontaktowego

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.