POWOLNE, PEŁNE DUSZY KORZENIE

Wróć do artystów

John Lee Hooker

Performance photograph, Massey Hall, Toronto, 1978 — photographer unrecorded/unknown (Wikimedia Commons, public domain)

Delta

John Lee Hooker

Tego artysty nie ma już wśród nas.

Urodzony/a: August 22, 1912 (per census records; the year has also been variously reported as 1915, 1917, 1920 or 1923), Tutwiler or near Clarksdale, Mississippi · Zmarł/a: June 21, 2001, Los Altos, California (died in his sleep)• United States

Electric BluesBoogie Blues

Instrumenty

Electric guitar, Voice, Foot-stomp

Wytwórnie

Modern, Vee-Jay, Chess, Silvertone

z

Mississippi → Detroit

Urodzony/a

August 22, 1912 (per census records; the year has also been variously reported as 1915, 1917, 1920 or 1923), Tutwiler or near Clarksdale, Mississippi

John Lee Hooker nagrał tak wiele piosenek, dla tak wielu wytwórni, pod tak wieloma różnymi nazwiskami, że nikomu nigdy nie udało się stworzyć pełnego zestawienia jego sesji — a niemal całą karierę zbudował na jednym monotonnym akordzie i stopie wybijającej rytm na drewnianej podłodze. Nawet jego data urodzenia jest sporna: 1912, 1915, 1917, 1920 i 1923 rok były w różnych momentach podawane, choć dokumenty spisowe wskazują na 22 sierpnia 1912 roku, w Tutwiler lub niedaleko Clarksdale w stanie Missisipi. Był synem Williama Hookera, dzierżawcy i kaznodziei baptystycznego, oraz Minnie Ramsey. Gdy jego matka ponownie wyszła za mąż w 1922 roku, jego ojczym William Moore — sam śpiewak bluesowy — stał się bezpośrednim źródłem sygnaturowego brzmienia Hookera, ucząc go monotonnego, jednoakordowego stylu bluesa, którego Hooker tak naprawdę nigdy nie porzucił do końca życia. Lokalny muzyk o imieniu Tony Hollins dał też młodemu Hookerowi jego pierwszą gitarę i dalsze wskazówki (Źródło: Wikipedia). Przeniósł się do Detroit w 1943 roku, podjął pracę w Ford Motor Company, i spędzał wieczory w klubach bluesowych przy Hastings Street. Pracował jako dozorca w hucie stali w Detroit w 1948 roku, gdy Modern Records wydało "Boogie Chillen'" — hipnotyczny, jednoakordowy groove, który stał się najlepiej sprzedającym się "race record" 1949 roku i, rok później, pierwszą "domową" elektryczną piosenką bluesową, która osiągnęła pierwsze miejsce na liście R&B (Źródło: Wikipedia). Ponieważ stale był związany sprzecznymi, niewyłącznymi kontraktami, Hooker spędził lata 50., nagrywając zasadniczo te same piosenki w kółko dla różnych wytwórni pod zmienną obsadą pseudonimów — John Lee Booker dla Chess i Chance Records, Johnny Lee dla De Luxe, obok John Lee Cooker, Texas Slim, Delta John, Birmingham Sam and His Magic Guitar, Johnny Williams, i po prostu "the Boogie Man". Jego głównym kanałem pozostawało Modern Records do początku lat 50., zanim przeniósł się do Vee-Jay Records w połowie lat 50., nagrywając tam "Dimples" w 1956 roku, a także nagrywał dla Chess, Savoy, Atlantic, Specialty i King po drodze (Źródło: Wikipedia). Jego sesja w Chicago z października 1961 roku dla Vee-Jay wyprodukowała "Boom Boom", wydany na albumie "Burnin'" w 1962 roku, który stał się zarówno amerykańskim hitem R&B/pop, jak i, trzy dekady później, ponownie hitem top-dwudziestki w Wielkiej Brytanii w 1992 roku. Jego nagranie "One Bourbon, One Scotch, One Beer" dla Chess/ABC-Bluesway z 1966 roku — piosenki napisanej pierwotnie przez Rudy'ego Toombsa dla Amosa Milburna w 1953 roku — stało się wersją, którą większość ludzi dziś uważa za definitywną (Źródło: Wikipedia). Przez lata 70. i 80. współpracował i nagrywał z Canned Heat, Groundhogs, Steve'em Millerem, Elvinem Bishopem i Vanem Morrisonem, a następnie, w 1989 roku, zainscenizował jeden z wielkich powrotów w późnej karierze w historii bluesa dzięki "The Healer", z udziałem Carlosa Santany i Bonnie Raitt, który przyniósł mu Grammy za najlepsze tradycyjne nagranie bluesowe. Poszedł za tym z "Mr. Lucky" (1991), "Chill Out" (1995, również zdobywca Grammy), i "Don't Look Back" (1997, kolejna nagroda Grammy za współpracę z Vanem Morrisonem) (Źródło: Wikipedia). W 2000 roku otrzymał Grammy za całokształt twórczości, oprócz gwiazdy na Hollywoodzkiej Alei Sław z 1997 roku i National Heritage Fellowship sięgającego 1983 roku. Był właścicielem pięciu domów pod koniec życia, w tym nieruchomości w Los Altos, Redwood City i Long Beach w Kalifornii, i zmarł we śnie w swoim domu w Los Altos 21 czerwca 2001 roku. Został pochowany w kolumbarium i mauzoleum Chapel of the Chimes w Oakland w Kalifornii — najsłynniejszym mieszkańcu tego miejsca (Źródło: Find a Grave).

Wpływ muzyczny

Monotonny, jednoakordowy hipnotyczny styl Hookera stał się bezpośrednim wzorcem dla Rolling Stones, Canned Heat (którzy wielokrotnie mu akompaniowali i nazwali na jego cześć piosenkę) oraz całej boogie-rockowej estetyki ZZ Top. Jego współpracownicy z późnej kariery — Carlos Santana, Bonnie Raitt, Van Morrison, Los Lobos i Robert Cray, wszyscy pojawiający się na "The Healer" i jego kontynuacjach — traktowali nagrywanie z nim jako coś bliskiego rytuałowi przejścia. Otrzymał cztery konkurencyjne nagrody Grammy plus Grammy za całokształt twórczości, i został przyjęty do Rock and Roll Hall of Fame w 1991 roku (Źródło: Wikipedia).

Rodzina i życie prywatne

Ojciec

Dzierżawca i kaznodzieja baptystyczny.

Matka

Wyszła ponownie za mąż w 1922 roku.

Ojczym

Piosenkarz bluesowy, który nauczył młodego Hookera jego warczącego, jednoakordowego stylu gry na gitarze.

Formacyjne doświadczenia

•1922: Matka wychodzi ponownie za mąż za Williama Moore'a, który uczy Hookera jego charakterystycznego, warczącego jednoakordowego stylu. (Źródło: Wikipedia)
•1943: Przenosi się do Detroit, pracuje dla Ford Motor Company i bywa w klubach bluesowych przy Hastings Street. (Źródło: Wikipedia)
•1948: "Boogie Chillen'" wydany w Modern Records, gdy on pracuje jako dozorca w hucie stali — staje się najlepiej sprzedającą się "race record" 1949 roku. (Źródło: Wikipedia)
•Lata 50.: Nagrywa pod wieloma pseudonimami (John Lee Booker, Texas Slim, Delta John i inne) z powodu sprzecznych, niewyłącznych kontraktów. (Źródło: Wikipedia)
•1989: "The Healer," z Carlosem Santaną i Bonnie Raitt, ożywia jego karierę i zdobywa Grammy. (Źródło: Wikipedia)

Instrumenty i sprzęt

Gitara

Gitara elektryczna (warczący styl jednoakordowy)

Całe jego brzmienie opierało się na hipnotycznej, warczącej technice jednoakordowej, której nauczył go ojczym William Moore.

Inne

Perkusja z tupania nogą

Utrzymywał rytm, tupiąc stopą o podłogę — słyszalny i niezbędny element jego charakterystycznego groove'u.

Historie i anegdoty

"Nagrywał pod zmieniającą się listą pseudonimów — w tym Texas Slim, Delta John i "Birmingham Sam and His Magic Guitar" — by obejść sprzeczne, niewyłączne kontrakty płytowe w latach 50. (Źródło: Wikipedia)"

"Pracował jako dozorca w hucie stali w Detroit dokładnie w chwili, gdy "Boogie Chillen'" stał się najlepiej sprzedającą się "race record" 1949 roku. (Źródło: Wikipedia)"

"Pod koniec życia posiadał pięć domów — uderzający kontrast wobec jego początków jako syna dzierżawcy z Mississippi. (Źródło: Wikipedia)"

Współpracownicy

Ojczym i piosenkarz bluesowy, który bezpośrednio nauczył go charakterystycznego, warczącego stylu gry na gitarze.

Lokalny muzyk, który podarował młodemu Hookerowi jego pierwszą gitarę.

Carlos Santana i Bonnie Raitt

Wystąpili na jego albumie powrotu "The Healer" z 1989 roku, który zdobył Grammy.

Współpraca przy "Don't Look Back" (1997), która przyniosła Hookerowi kolejne dwie nagrody Grammy.

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

John Lee Hooker - Boom Boom (Official Lyric Video)

Recorded October 1961, released on "Burnin'" (1962) — a US hit and a UK top-20 hit again in 1992.

JOHNLEEHOOKERVEVO

John Lee Hooker - Boogie Chillen' [1948]

John Lee Hooker - Boogie Chillen' [1948]

John Lee Hooker - One Bourbon One Scotch One Beer

John Lee Hooker - One Bourbon One Scotch One Beer

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Dyskografia

Rok	Tytuł	Producent	Studio	Wytwórnia	Lista przebojów	Sprzedaż	Muzycy	YouTube	Uwagi
1948	"Boogie Chillen'" (debiut)	Modern Records	—	Modern	—	—	—		Nagrany/wydany w 1948 roku, dotarł do 1. miejsca na liście R&B w 1949 — najlepiej sprzedająca się "race record" roku.
1951	Era Chess/Chance Records (jako "John Lee Booker")	Chess / Chance	—	Chess / Chance	—	—	—		1951–1952, nagrywał pod pseudonimem, by obejść ograniczenia kontraktowe.
1953	Era De Luxe Records (jako "Johnny Lee")	De Luxe Records	—	De Luxe	—	—	—		1953–1954.
1956	Era Vee-Jay Records, Chicago	Vee-Jay Records	—	Vee-Jay	—	—	Eddie Taylor (Gitara)		Zawiera "Dimples" (1956) i "Boom Boom" (nagrany w październiku 1961, wydany na "Burnin'" w 1962).
1966	Era Chess/ABC-Bluesway	Różni	—	Chess / ABC-Bluesway	—	—	—		Zawiera "One Bourbon, One Scotch, One Beer" (1966), wydany na "The Real Folk Blues."
1971	Różne wytwórnie, z rockowymi współpracownikami	Różni	—	Różne	—	—	Steve Miller (Gitara), Elvin Bishop (Gitara)		Nagrania/trasy z lat 70. z Canned Heat, the Groundhogs, Stevem Millerem i Elvinem Bishopem.
1989	The Healer	Chameleon / Pointblank	—	Chameleon	—	—	Carlos Santana (Gitara), Bonnie Raitt (Wokal)		Album powrotu z udziałem Carlosa Santany i Bonnie Raitt; zdobył Grammy za najlepsze tradycyjne nagranie bluesowe.
1991	Mr. Lucky	Pointblank/Virgin	—	Pointblank	—	—	—		Kontynuacja The Healer.
1995	Chill Out	Pointblank/Virgin	—	Pointblank	—	—	—		Zdobył Grammy dla najlepszego tradycyjnego albumu bluesowego.
1997	Don't Look Back	Pointblank/Virgin	—	Pointblank	—	—	Van Morrison (Wokal)		Zdobył dwie nagrody Grammy, w tym za najlepszą popową współpracę wokalną dla utworu tytułowego z Vanem Morrisonem.

Linki zewnętrzne

YouTube Music Wikipedia

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.