POWOLNE, PEŁNE DUSZY KORZENIE

Wróć do artystów

John Mayall & the Bluesbreakers

Photo: M. Hohner Company promotional photo, 1970 (Wikimedia Commons, public domain in the US)

British

John Mayall & the Bluesbreakers

Znany również jako: John Brumwell Mayall

Tego artysty nie ma już wśród nas.

Urodzony/a: November 29, 1933, Macclesfield, Cheshire, England · Zmarł/a: July 22, 2024, California, USA• United Kingdom• Aktywny/a: 1963–2024

British Blues BoomElectric Blues

"Godfather of British Blues", którego wciąż zmieniający się skład Bluesbreakers, uruchomiony w Londynie w 1963 roku, dał praktykę Ericowi Claptonowi, Peterowi Greenowi i Mickowi Taylorowi, zanim stali się definiującymi gitarzystami rocka — a którego "album Beano" z 1966 roku wyznaczył wzorzec dla brzmienia brytyjskiej gitary blues-rockowej.

Jeśli brytyjski blues ma jedną "szkołę ukończenia", to jest to ta, którą John Mayall prowadził przez dobre sześć dekad, a dyplom, który wydawała, oznaczał okres w Bluesbreakers. Eric Clapton, Peter Green, Mick Taylor — trzej mężczyźni najbardziej odpowiedzialni za uczynienie gitary elektrycznej centralnym instrumentem rocka w Wielkiej Brytanii — wszyscy odbyli swój formacyjny okres nauki w zespole Mayalla, jeden po drugim, w ciągu zaledwie trzech lat (Źródło: Wikipedia; Blues Hall of Fame). Mayall urodził się jako John Brumwell Mayall 29 listopada 1933 roku w Macclesfield w hrabstwie Cheshire, jako syn grającego na gitarze ojca, który posiadał kolekcję płyt pełną amerykańskiego jazzu i bluesa. Jako chłopiec sam nauczył się grać na fortepianie, gitarze i harmonijce, wcześnie fascynując się Lead Bellym i pianistą boogie-woogie Albertem Ammonsem. Po służbie wojskowej w Korei i okresie nauki w Manchester College of Art przeniósł się do Londynu w 1963 roku, mając już trzydzieści lat i będąc zdecydowanym uczynić blues swoim zawodem (Źródło: Wikipedia; Blues Hall of Fame). W tym samym roku założył Bluesbreakers, początkowo z basistą Johnem McVie i gitarzystą Berniem Watsonem, grając w klubie Marquee i nagrywając nieudany debiut dla Decca. Wszystko zmieniło się w kwietniu 1965 roku, gdy młody gitarzysta o imieniu Eric Clapton — świeżo po odejściu z Yardbirds z powodu ich zwrotu ku popowi z "For Your Love" — dołączył do zespołu w poszukiwaniu czystego bluesa. Trzynaście miesięcy później, w maju 1966 roku, Mayall zabrał grupę do Decca Studios w West Hampstead z producentem Mikiem Vernonem i inżynierem dźwięku Gusem Dudgeonem, aby nagrać "Blues Breakers with Eric Clapton", wydany 22 lipca 1966 roku (Źródło: Wikipedia; Discogs). Ta płyta — powszechnie znana jako "album Beano" od brytyjskiego komiksu, który Clapton czyta na okładce, celowego gestu niechęci do współpracy podczas sesji zdjęciowej — stała się jedną z najbardziej znaczących płyt gitarowych, jakie kiedykolwiek nagrano. Clapton grał na sunburstowym Gibsonie Les Paul Standard z 1960 roku, skradzionym wkrótce potem i nigdy nieodnalezionym, przez przesterowany kombo Marshalla ustawiony znacznie głośniej, niż wymagałaby jakakolwiek grzeczna sesja studyjna; inżynier dźwięku Gus Dudgeon podobno błagał go, by ściszył, a Clapton odmówił. Powstały gęsty, śpiewający, przesterowany sustain — później określany krótko jako "brzmienie Beano" — stał się podstawowym słownictwem brytyjskiej gitary blues-rockowej, słyszalnym u wszystkich, od Petera Greena po Joe Bonamassę (Źródło: Wikipedia). Za Claptonem stali basista John McVie i perkusista Hughie Flint, z sekcją dętą złożoną z Alana Skidmore'a, Johnny'ego Almonda i Dennisa Healeya, dograną później (Źródło: Discogs). Clapton opuścił zespół w ciągu kilku tygodni od wydania płyty, by założyć Cream. Reakcja Mayalla wyznaczyła wzorzec na resztę jego kariery: po prostu zatrudniał kolejnego wielkiego gitarzystę. Peter Green dołączył w 1966 roku i nagrał "A Hard Road" (1967), zanim odszedł, zabierając ze sobą McVie i perkusistę Micka Fleetwooda, by założyć Fleetwood Mac. Osiemnastoletni Mick Taylor przejął jego miejsce i pozostał przez "Crusade" (1967), "Bare Wires" (1968) i "Blues from Laurel Canyon" (1968), zanim w 1969 roku podkupili go Rolling Stonesi. Późniejsze składy zespołu eksperymentowały z bardziej jazzowymi, w dużej mierze pozbawionymi gitary składami — akustyczny okres Jona Marka/Johnny'ego Almonda, który dał "The Turning Point" (1969) i "Empty Rooms" (1970), a następnie powrót do elektrycznego blues-rocka z Harveyem Mandelem i skrzypkiem Donem "Sugarcane" Harrisem na "USA Union" (1970) i "Memories" (1971) (Źródło: Wikipedia). Mayall przeniósł się do Los Angeles na początku lat 70. i kontynuował nagrywanie oraz koncertowanie aż do późnych osiemdziesiątych, wydając cztery późne albumy w wytwórni Forty Below Records w latach 2014–2019, a w 2018 roku zatrudnił gitarzystkę Carolyn Wonderland jako pierwszą kobietę na stanowisku gitary prowadzącej w Bluesbreakers. Został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego (OBE) w 2005 roku, wprowadzony do Blues Hall of Fame 4 maja 2016 roku — nazwany "Godfather of British Blues" — a w 2024 roku, podobnie jak wiele zespołów jego byłych gitarzystów, wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame w kategorii Musical Influence (Źródło: Wikipedia; Blues Hall of Fame). John Mayall zmarł w swoim domu w Kalifornii 22 lipca 2024 roku — dokładnie pięćdziesiąt osiem lat po premierze albumu Beano — w wieku 90 lat (Źródło: Wikipedia).

Wpływ muzyczny

Bluesbreakers Mayalla funkcjonowali jako najbardziej produktywna szkoła kończąca dla gitarzystów w historii rocka: Clapton, Green i Taylor przeszli przez zespół w niecałe trzy lata, każdy niosąc chicagowską dyscyplinę bluesową zespołu do Cream, Fleetwood Mac i Rolling Stones. Sam "album Beano" z 1966 roku przekształcił to, jak miała brzmieć gitara bluesowa w Wielkiej Brytanii (Źródło: Wikipedia; Blues Hall of Fame).

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

John Mayall & The Bluesbreakers — Full Concert [HD], North Sea Jazz Festival 1994

Full-length HD concert footage.

North Sea Jazz Archive

John Mayall & The Bluesbreakers — Live at the Marquee [Colourised] 1969

John Mayall & The Bluesbreakers — Live at the Marquee [Colourised] 1969

John Mayall's Bluesbreakers (feat. Peter Green) — Live In 1967 (Full Album)

John Mayall's Bluesbreakers (feat. Peter Green) — Live In 1967 (Full Album)

John Mayall - Godfather of British Blues - Documentary

John Mayall - Godfather of British Blues - Documentary

John Mayall Tribute - The Godfather of British Blues

John Mayall Tribute - The Godfather of British Blues

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Linki zewnętrzne

YouTube Music Wikipedia Blues Hall of Fame (Blues Foundation)

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.