Wróć do artystów
Photo: Johnny V (Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0)
Modern
King Biscuit Boy
Tego artysty nie ma już wśród nas.
Urodzony/a: March 9, 1944, Hamilton, Ontario, Canada · Zmarł/a: January 5, 2003, Hamilton, Ontario, Canada• Canada• Aktywny/a: 1961–2003
Electric BluesBlues Rock
King Biscuit Boy, urodzony jako Richard Alfred Newell w Hamilton w Ontario, był jednym z najbardziej cenionych kanadyjskich harmonijkarzy, znanym z surowego stylu inspirowanego Chicago.
Wpływ muzyczny
King Biscuit Boy stał się pierwszym kanadyjskim artystą bluesowym, który kiedykolwiek znalazł się na liście Billboard Hot 100, ustanawiając wzorzec dla kanadyjskiego bluesa opartego na harmonijce, który wpłynął na pokolenia muzyków w wciąż kwitnącej scenie bluesowej Hamilton. Jego praca z Crowbar i sesje z zespołem Meters Allena Toussainta bezpośrednio połączyły kanadyjski blues z tradycjami Nowego Orleanu i Chicago, a doroczny koncert charytatywny "Blues with a Feeling," ustanowiony ku jego pamięci, pozostaje stałym punktem kalendarza muzycznego Hamilton (Źródło: Wikipedia).
Inspiracje
Sonny Boy Williamson IIChicago blues tradition
Rodzina i życie prywatne
Formacyjne doświadczenia
- •12 lat: Kupuje swoją pierwszą harmonijkę. (Źródło: Wikipedia)
- •Lato 1969: Pomaga założyć zespół akompaniujący Ronniemu Hawkinsowi, "And Many Others"; otrzymuje od Hawkinsa pseudonim sceniczny. (Źródło: Wikipedia)
- •1970: Członkowie zespołu przegrupowują się jako Crowbar po zwolnieniu przez Hawkinsa; wydaje "Official Music." (Źródło: Wikipedia)
- •1974: Album zatytułowany własnym imieniem ("The Brown Derby Album"), nagrany w Nowym Orleanie z the Meters. (Źródło: Wikipedia)
- •Wrzesień 1975: "New Orleans" staje się jego najwyżej notowanym singlem, docierając do 68. miejsca w Kanadzie. (Źródło: Wikipedia)
Instrumenty i sprzęt
Inne
Harmonijka ustna (Hohner Special 20)
Jego główny instrument; preferował harmonijki diatoniczne i rzadko grał na chromatycznej.
Historie i anegdoty
"Otrzymał swój pseudonim sceniczny bezpośrednio od Ronniego Hawkinsa, który nazwał go na cześć audycji radiowej "King Biscuit Time." (Źródło: Wikipedia)"
"Został pierwszym kanadyjskim artystą bluesowym, który kiedykolwiek znalazł się na liście Billboard Hot 100. (Źródło: Wikipedia)"
"Nagrał swój zatytułowany własnym imieniem album z 1974 roku w Nowym Orleanie, z towarzyszeniem zespołu studyjnego Allena Toussainta, the Meters. (Źródło: Wikipedia)"
"Krytyk Robert Christgau chwalił jego "wirtuozerską grę na harmonijce." (Źródło: Wikipedia)"
"Przyjaciele ustanowili doroczny koncert charytatywny "Blues with a Feeling" oraz stypendium muzyczne w Mohawk College ku jego pamięci po jego śmierci w 2003 roku. (Źródło: Wikipedia)"
Współpracownicy
Nadał mu pseudonim sceniczny i rolę lidera zespołu w "And Many Others" (1969).
Zespół utworzony przez byłych muzyków akompaniujących Hawkinsowi; grywał z nimi sporadycznie przez całą karierę.
Towarzyszyli mu na jego zatytułowanym własnym imieniem albumie z 1974 roku, nagranym w Nowym Orleanie.
Kolega weteran z Crowbar i przyjaciel na całe życie; nagrali razem "Two Hound Blues," wydane pośmiertnie w 2003 roku.
Oglądaj i słuchaj
Wyróżnione
Bum is Mine - King Biscuit Boy 1974
From his 1974 self-titled album, recorded in New Orleans with the Meters.
chromboyx
Oglądaj i słuchaj
Henter videoer fra YouTube…
Dyskografia
| Rok | Tytuł | Producent | Studio | Wytwórnia | Lista przebojów | Sprzedaż | Muzycy | YouTube | Uwagi |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1970 | Official Music (z Crowbar) | — | — | Love Productions | — | — | Roly Greenway (Bas), Larry Atamanuik (Perkusja), Rheal Lanthier (Gitara prowadząca), John Gibbard (Gitara prowadząca, gitara slide), John Rutter (Instrumenty perkusyjne), Kelly Jay Fordham (Fortepian, instrumenty perkusyjne), Doug Riley (Organy, fortepian), Richard Bell (Fortepian), Gregg Mudry (Sekcja dęta), Moe Koffman (Sekcja dęta), Steve Kennedy (Sekcja dęta) | Powstał z zespołu akompaniującego zwolnionego przez Ronniego Hawkinsa. Pełny skład zespołu Crowbar, realizacja dźwięku Terry Brown. | |
| 1971 | Gooduns | — | — | Daffodil Records | — | — | — | — | |
| 1974 | King Biscuit Boy ("The Brown Derby Album") | Allen Toussaint | — | Epic Records | — | — | The Meters (Zespół akompaniujący) | Nagrany w Nowym Orleanie; z towarzyszeniem the Meters. Źródło "New Orleans," jego najwyżej notowanego singla. | |
| 1981 | Biscuits 'n' Gravy | — | — | Daffodil Records | — | — | — | — | |
| 1982 | Mouth of Steel | — | — | Red Lightnin' | — | — | — | Ponownie wydany w 1984 roku. | |
| 1995 | Urban Blues Re: Newell | — | — | Blue Wave | — | — | — | — | |
| 2003 | Two Hound Blues (z Sonnym Del-Rio) | — | — | Race Records | — | — | Sonny Del-Rio (Saksofon) | Wydany pośmiertnie. |
Znane utwory
01New Orleans
02Hoy Hoy
03Badly Bent
04Bum is Mine