Slow-Blues.com — Global Blues Encyclopedia
Wróć do artystów
Lead Belly
Library of Congress archive photograph — photographer unrecorded/unknown (Wikimedia Commons, public domain)
Delta

Lead Belly

Tego artysty nie ma już wśród nas.
Urodzony/a: c. January 1888–January 1889 (sources disagree), near Mooringsport, Louisiana · Zmarł/a: December 6, 1949, New York City (amyotrophic lateral sclerosis)• United States
Country BluesFolk Blues
Instrumenty
12-string Stella guitar, Accordion, Voice
Wytwórnie
ARC, Library of Congress, RCA Victor, Folkways
z
Louisiana / Texas
Urodzony/a
c. January 1888–January 1889 (sources disagree), near Mooringsport, Louisiana
Huddie William Ledbetter spędził czas w dwóch różnych więzieniach stanowych za dwa różne przestępstwa z użyciem przemocy, wyśpiewał sobie wolność z przynajmniej jednego z nich, a mimo to pod koniec życia stał się jedną z najbardziej fundamentalnych postaci w amerykańskiej muzyce folkowej i bluesowej — człowiekiem, o którym George Harrison powiedział kiedyś, że bez niego Beatlesi by nie istnieli (Źródło: Wikipedia). Urodził się niedaleko Mooringsport w Luizjanie, jako syn Sallie Brown i Wesleya Ledbettera — dokładna data jest naprawdę niepewna, źródła podają od stycznia 1888 do stycznia 1889 roku, w zależności od tego, któremu spisowi ludności lub karcie poborowej się zaufa (Źródło: Wikipedia). Ożenił się młodo, około 1908 roku, z Alethą "Lethe" Henderson, i spędził wczesną dorosłość, pracując na tym samym surowym teksańskim szlaku co Blind Lemon Jefferson, z którym podróżował i grał na ulicach w dzielnicy Deep Ellum w Dallas (Źródło: Wikipedia). Jego kartoteka kryminalna jest kluczowa dla jego historii i nie da się jej pominąć. W 1918 roku, pod przybranym nazwiskiem "Walter Boyd", został skazany za zamordowanie krewnego, Willa Stafforda, w Sugar Land w Teksasie, i skazany na 30 lat więzienia. Uzyskał wcześniejsze zwolnienie w 1925 roku po napisaniu osobistej piosenki błagalnej bezpośrednio do gubernatora Teksasu Pata Morrisa Neffa — choć urzędnicy więzienni w tamtym czasie przypisywali zwolnienie zwyczajnemu dobremu zachowaniu, a nie samej piosence (Źródło: Wikipedia). Wolny zaledwie kilka lat, ponownie został skazany w 1930 roku, tym razem w Luizjanie za usiłowanie zabójstwa po dźgnięciu nożem, i wysłany do Louisiana State Penitentiary w Angoli. To właśnie w Angoli, w lipcu 1934 roku, folklorysta John Lomax i jego nastoletni syn Alan — podczas wyprawy nagraniowej w terenie dla Biblioteki Kongresu — znaleźli go i nagrali. Został zwolniony z Angoli 1 sierpnia 1934 roku; historycy od tamtej pory nie znaleźli solidnych dowodów na to, że nagrania czy petycja Lomaxów rzeczywiście spowodowały zwolnienie, które według dokumentów stanowych wydaje się być rutynowym efektem dobrego zachowania, ale mit, że dwukrotnie wyśpiewał sobie wolność, okazał się trudny do zabicia (Źródło: Wikipedia). Od września do grudnia 1934 roku Ledbetter podróżował po Południu z Johnem Lomaxem, zbierając pieśni ludowe, i przybył do Nowego Jorku 1 stycznia 1935 roku, gdzie nagle stał się sensacją na scenie białego odrodzenia folkowego — czarnoskóry były więzień reklamowany, z niewygodnym efektem, w ówczesnych gazetach jako "morderczy minstrel". Współpraca z Lomaxem rozpadła się do marca 1935 roku wśród sporów o pieniądze i kontrolę; Ledbetter później pozwał go i wygrał zwolnienie z umowy menedżerskiej oraz większy udział we własnych zarobkach (Źródło: Wikipedia). Nagrywał dla szeregu wytwórni przez kolejną dekadę — American Record Corporation w 1935 roku, RCA Victor w 1940 roku (w tym przełomowy album The Midnight Special and Other Southern Prison Songs), i wytwórnię Folkways Mosesa Ascha na początku lat 40. Jego instrumentem była charakterystyczna dwunastostrunowa gitara Stella, nastrojona niżej i grana z napędzającą linią basową graną kciukiem, której większość ówczesnych gitarzystów po prostu nie potrafiła powtórzyć (Źródło: Wikipedia). Ożenił się ze swoją drugą żoną, Marthą Promise, w lutym 1935 roku, i pozostał związany z Nowym Jorkiem do końca życia. Zdiagnozowano u niego stwardnienie zanikowe boczne podczas europejskiej trasy koncertowej w 1949 roku, zmarł w Nowym Jorku 6 grudnia 1949 roku i został pochowany na cmentarzu kościoła Shiloh Baptist Church niedaleko Mooringsport w Luizjanie, społeczności, którą opuścił jako młody mężczyzna (Źródło: Wikipedia). Niecały rok po jego śmierci cover "Goodnight, Irene" nagrany przez The Weavers osiągnął pierwsze miejsce na amerykańskich listach przebojów — hit, którego on sam nigdy nie dożył.

Wpływ muzyczny

Odciski palców Lead Belly'ego są wszędzie w powojennej muzyce popularnej, często o kilka kroków dalej. Cover "Rock Island Line" Lonniego Donegana z 1955 roku zapoczątkował brytyjski szał na skiffle — a George Harrison ujął to później wprost: "gdyby nie było Lead Belly'ego, nie byłoby Lonniego Donegana; gdyby nie było Lonniego Donegana, nie byłoby Beatlesów". Bob Dylan wymienił płytę Lead Belly'ego jako rzecz, która zmieniła jego życie, we własnych słowach, w swoim wykładzie noblowskim z 2016 roku. A w 1993 roku Kurt Cobain zamknął występ Nirvany MTV Unplugged przejmującym coverem "Where Did You Sleep Last Night", przedstawiając Lead Belly'ego zupełnie nowemu pokoleniu, które nie miało pojęcia, że słucha piosenki starszej niż ich dziadkowie (Źródło: Wikipedia).

Rodzina i życie prywatne

Rodzice
Sallie Brown i Wesley Ledbetter

Z okolic Mooringsport w Luizjanie.

Pierwsza żona
Aletha "Lethe" Henderson

Ślub ok. 1908 roku.

Druga żona
Martha Promise

Ślub w lutym 1935 roku; pozostała jego żoną aż do jego śmierci w 1949 roku.

Formacyjne doświadczenia

  • •Ok. 1908: Poślubił Alethę "Lethe" Henderson; zaczyna podróżować i grać na ulicach Teksasu razem z Blind Lemonem Jeffersonem. (Źródło: Wikipedia)
  • •1918: Skazany za morderstwo pod przybranym nazwiskiem "Walter Boyd" w Sugar Land w Teksasie; skazany na 30 lat więzienia. (Źródło: Wikipedia)
  • •1925: Zwolniony przedterminowo po napisaniu piosenki błagalnej do gubernatora Teksasu Pat Morrisa Neffa. (Źródło: Wikipedia)
  • •1930: Skazany za usiłowanie zabójstwa w Luizjanie; wysłany do więzienia stanowego Angola. (Źródło: Wikipedia)
  • •Lipiec 1934: Nagrany przez Johna i Alana Lomaxów w Angoli dla Biblioteki Kongresu. (Źródło: Wikipedia)
  • •1 stycznia 1935: Przybywa do Nowego Jorku i staje się sensacją sceny odrodzenia folku. (Źródło: Wikipedia)

Instrumenty i sprzęt

Gitara

Dwunastostrunowa gitara Stella
lata 30.–1949

Nietypowo długa mensura wymagająca trapezowego mocowania strun; struny zazwyczaj obniżone, grane z pulsującą linią basową szarpaną kciukiem, inspirowaną fortepianem barrelhouse.

Inne

Akordeon, fortepian, mandolina, harmonijka ustna, skrzypce

Multiinstrumentalista; zwłaszcza akordeon widoczny jest na jego najbardziej znanych fotografiach z lat 40.

Historie i anegdoty

"Napisał osobistą piosenkę błagalną bezpośrednio do gubernatora Teksasu Pat Morrisa Neffa, prosząc o zwolnienie — został uwolniony w następnym roku, choć urzędnicy przypisali to dobremu zachowaniu, a nie samej piosence. (Źródło: Wikipedia)"
"Nagranie "Scottsboro Boys" z 1938 roku uchwyciło, jak ostrzega słuchaczy, by "najlepiej pozostać czujnym, mieć oczy otwarte" — być może najwcześniejsze nagranie dźwiękowe frazy "stay woke." (Źródło: Wikipedia)"
"George Harrison przypisywał mu zasługę istnienia Beatlesów w ogóle, poprzez łańcuchową reakcję skiffle'u zapoczątkowaną przez Lonniego Donegana. (Źródło: Wikipedia)"

Współpracownicy

Blind Lemon Jefferson

Partner podróży i ulicznych występów w dzielnicy Deep Ellum w Dallas, zanim którykolwiek z nich miał kontrakt płytowy.

John i Alan Lomax

Folkloryści, którzy nagrali go w więzieniu Angola w 1934 roku dla Biblioteki Kongresu, a później zarządzali jego karierą/koncertowali z nim — współpraca zakończyła się sporem do 1935 roku.

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Lead Belly Sings "Goodnight Irene"

His signature song, later a #1 hit for The Weavers in 1950, less than a year after his death.

King Rose Archives

Lead Belly - Midnight Special

Lead Belly - Midnight Special

Lead Belly - "Rock Island Line"

Lead Belly - "Rock Island Line"

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Dyskografia

RokTytułProducentStudioWytwórniaLista przebojówSprzedażMuzycyYouTubeUwagi
1935Sesja dla American Record Corporation, Nowy JorkARC—American Record Corporation———23–25 stycznia 1935 roku — z 53 nagranych podejść tylko 6 wydano za jego życia. Solo.
1940The Midnight Special and Other Southern Prison SongsRCA Victor—RCA Victor——The Golden Gate Quartet (Harmonia wokalna)Przełomowy album; kilka utworów zawiera a cappella grupę gospel the Golden Gate Quartet obok jego własnej dwunastostrunowej gitary.
1944Sesja Rock Island LineMoses Asch / Folkways—Folkways———Jedna z kilku sesji z lat 40. dla wytwórni Folkways Mosesa Ascha, Nowy Jork. Solo.

Linki zewnętrzne

YouTube Music Wikipedia

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.

Zobacz sklep