Lightnin' Hopkins
Wpływ muzyczny
Nominowany do Grammy instrumentalny utwór Stevie'ego Raya Vaughana "Rude Mood" czerpał bezpośrednio z "Hopkins' Sky Hop" Hopkinsa, a Vaughan wielokrotnie wskazywał go jako formacyjny punkt odniesienia. Townes Van Zandt i Hank Williams Jr. obaj wymienili go jako bezpośredni wpływ, a Rolling Stone umieścił go na 71. miejscu swojej listy 100 największych gitarzystów wszech czasów z 2010 roku. Jego pośmiertna nagroda Grammy za całokształt twórczości, przyznana w 2013 roku, jedynie sformalizowała to, co krytycy mówili już od dekad: że żaden pojedynczy gitarzysta nie zrobił więcej, by ukształtować, jak muzycy rockowi ostatecznie podejdą do tego instrumentu (Źródło: Wikipedia).
Rodzina i życie prywatne
Starszy, dalszy kuzyn i piosenkarz country bluesa, u którego Hopkins się uczył.
Formacyjne doświadczenia
- •8 lat: Poznał Blind Lemona Jeffersona na kościelnym pikniku w Buffalo w Teksasie — Jefferson podobno nie pozwalał grać obok siebie nikomu poza Hopkinsem. (Źródło: Wikipedia)
- •Połowa lat 30.: Odsiadywał wyrok na farmie więziennej w hrabstwie Houston, z powodów nigdy nieudokumentowanych. (Źródło: Wikipedia)
- •1946: Odkryty na Dowling Street w Houston przez menedżera Aladdin Records, który nadał mu imię "Lightnin'." (Źródło: Wikipedia)
- •1959: Odnaleziony przez muzykologa Macka McCormicka na potrzeby folk revivalu. (Źródło: Wikipedia)
- •14 października 1960: Debiut w Carnegie Hall razem z Joan Baez i Pete'em Seegerem. (Źródło: Wikipedia)
Instrumenty i sprzęt
Gitara
Grał niemal wyłącznie bez stałego zespołu akompaniującego, stosując technikę fingerstyle łączącą jednocześnie linię basu, rytm, melodię prowadzącą i perkusję wystukiwaną na korpusie.
Historie i anegdoty
"Blind Lemon Jefferson podobno nigdy nie pozwalał nikomu innemu grać obok siebie, oprócz młodego Hopkinsa — niezwykłe nieformalne terminowanie dla ośmiolatka. (Źródło: Wikipedia)"
"Jego pianistę towarzyszącego, Wilsona Smitha, Aladdin Records przemianowało na "Thunder," by pasował do nowego pseudonimu Hopkinsa, "Lightnin'." (Źródło: Wikipedia)"
"Ponieważ zazwyczaj płacono mu za sesję, a nie w ramach długich kontraktów wyłącznych, wielokrotnie nagrywał te same piosenki dla różnych wytwórni w ciągu swojej kariery. (Źródło: Wikipedia)"
Współpracownicy
Poznali się, gdy Hopkins miał 8 lat; Jefferson podobno nie pozwalał grać obok siebie nikomu poza Hopkinsem.
Starszy kuzyn i piosenkarz country bluesa, który go uczył.
Kuzyn i gitarzysta bluesa elektrycznego; później partner nagraniowy.
Muzykolog, który odnalazł go i ponownie przedstawił publiczności folk revivalu w 1959 roku.
Oglądaj i słuchaj
Lightnin' Hopkins - Mojo Hand (Official Audio)
His most famous single record, recorded November 1960 and released on Fire in 1962.
Lightnin' Hopkins
Oglądaj i słuchaj
Dyskografia
| Rok | Tytuł | Producent | Studio | Wytwórnia | Lista przebojów | Sprzedaż | Muzycy | YouTube | Uwagi |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1946 | Era Aladdin Records, Los Angeles | Aladdin Records | — | Aladdin | — | — | Wilson Smith (Fortepian) | 1946–1947, z pianistą Wilsonem Smithem ("Thunder" wobec "Lightnin'" Hopkinsa). | |
| 1947 | Era Gold Star Records, Houston | Gold Star Records | — | Gold Star | — | — | L.C. Williams (Perkusja, wokal) | Regionalne przeboje, w tym "Tim Moore's Farm." | |
| 1950 | Era Mercury/Decca/Herald/Sittin' In With–Jax/RPM/Modern | Różni | — | Wiele | — | — | — | Lata 50. — nagrywał obficie, często nagrywając te same piosenki na nowo dla różnych wytwórni, ponieważ płacono mu za sesję. | |
| 1959 | Rozpoczyna się era odkrycia na nowo w folk revivalu | Mack McCormick | — | Różne | — | — | — | Odnaleziony przez folklorystę Macka McCormicka dla publiczności folk revivalu. | |
| 1960 | Era Folkways/World Pacific/Vee-Jay/Arhoolie/Bluesville/Tradition | Różni | — | Wiele | — | — | — | Debiut w Carnegie Hall 14 października 1960 roku z Joan Baez i Pete'em Seegerem; "Mojo Hand" nagrany w listopadzie 1960, wydany w 1962 roku w Fire jako część "How Many More Years I Got." | |
| 1965 | Era Fire/Candid/Imperial/Prestige/Verve/Jewel | Różni | — | Wiele | — | — | — | Lata 60.–70. — kontynuował obfite nagrywanie w licznych wytwórniach. | |
| 1978 | Era międzynarodowych tras koncertowych | — | — | — | — | — | — | Obejmowała trasę po sześciu miastach Japonii. |


