Slow-Blues.com — Global Blues Encyclopedia
Wróć do artystów
Lightnin' Hopkins
Publicity/performance photograph — photographer unrecorded/unknown (Wikimedia Commons, public domain)
Texas

Lightnin' Hopkins

Tego artysty nie ma już wśród nas.
Urodzony/a: March 15, 1912, Centerville, Texas · Zmarł/a: January 30, 1982, Houston, Texas (esophageal cancer)• United States
Texas BluesCountry Blues
Nikt tak naprawdę nie wie, ile piosenek nagrał Lightnin' Hopkins. Szacunki wahają się od 800 do ponad 1000, rozłożonych na karierę, która dotknęła niemal każdej wytwórni bluesowej działającej w Ameryce między 1946 a 1982 rokiem — co według większości rozsądnych szacunków czyni go pojedynczym najczęściej nagrywanym muzykiem bluesowym, jaki kiedykolwiek żył. Urodził się jako Samuel John Hopkins 15 marca 1912 roku w Centerville w Teksasie. W wieku ośmiu lat poznał Blind Lemon Jeffersona na kościelnym pikniku w Buffalo w Teksasie, i coś w tym spotkaniu utkwiło — Jefferson podobno nigdy nie pozwalał nikomu innemu grać obok siebie oprócz młodego Hopkinsa, dając chłopcu niezwykle bezpośrednią edukację w teksańskim bluesie z wpływami Delty (Źródło: Wikipedia). Uczył się też u swojego starszego, dalekiego kuzyna Algera "Texasa" Alexandra, wiejskiego śpiewaka bluesowego, a później nagrywał z innym kuzynem, gitarzystą elektrycznym Frankiem Lee Simsem. W połowie lat 30. odsiedział wyrok w Houston County Prison Farm, choć powód nigdy nie został udokumentowany (Źródło: Wikipedia). Kierownik Aladdin Records odkrył go w 1946 roku, gdy grał na Dowling Street w Houston, i nadał mu pseudonim sceniczny, który przylgnął do niego do końca życia — "Lightnin'" — podczas gdy jego akompaniator pianista Wilson Smith został przemianowany na "Thunder", by pasować. Hopkins nagrywał dla Aladdin w Los Angeles w latach 1946–1947, następnie przeniósł się do wytwórni Gold Star z siedzibą w Houston, gdzie nagrał regionalne hity, w tym "Tim Moore's Farm". Przez lata 50. i na początku lat 60. przechodził przez niemal oszałamiającą liczbę wytwórni — Mercury, Decca, Herald, Sittin' In With/Jax, RPM, Modern — często nagrywając zasadniczo te same piosenki wielokrotnie dla różnych firm, ponieważ płacono mu za sesję i rzadko był na wyłączność u kogokolwiek przez dłuższy czas (Źródło: Wikipedia). Muzykolog Mack McCormick odnalazł go w 1959 roku specjalnie po to, by przedstawić go rosnącej publiczności odrodzenia folku, i ten ruch po raz drugi przekształcił jego karierę. Hopkins zadebiutował w Carnegie Hall 14 października 1960 roku, dzieląc bilet z Joan Baez i Pete'em Seegerem i wykonując spirituał "Mary Don't You Weep". Ta sama era odkrycia na nowo otworzyła zupełnie nowy szereg wytwórni — Folkways, World Pacific, Vee-Jay, Arhoolie, Bluesville, Tradition — gdy badacze folku i bluesa ścigali się, by go właściwie udokumentować. Jego najsłynniejsze pojedyncze nagranie, "Mojo Hand", zostało nagrane w listopadzie 1960 roku i wydane na wytwórni Fire w 1962 roku, jako część albumu "How Many More Years I Got" (Źródło: Wikipedia). Grał niemal wyłącznie solo, bez stałego zespołu akompaniującego, i rozwinął technikę fingerstyle, która pozwalała mu jednocześnie prowadzić linię basową, rytm, melodię prowadzącą i perkusję na pojedynczej gitarze — stukając w korpus dla rytmu, mieszając naprzemienne i monotoniczne wzorce basowe, i wyginając strukturę 12-taktowego bluesa w dowolny luźny, konwersacyjny kształt, jakiego wymagała dana piosenka. Często określał siebie w tekstach jako "Po' Lightnin'", i był znany z gawędziarskich, przewrotnych wstępów mówionych, zanim jeszcze zaczął grać (Źródło: Wikipedia). Przez lata 60. i 70. nadal nagrywał dla Fire, Candid, Imperial, Prestige, Verve i Jewel między innymi, i pełnił, nieoficjalnie, ale prawdziwie, funkcję poety-rezydenta Houston przez 35 lat, koncertując międzynarodowo, aż po sześciomiastową trasę po Japonii w 1978 roku (Źródło: Wikipedia). Zmarł na raka przełyku w Houston 30 stycznia 1982 roku, w wieku 69 lat, i został pochowany na cmentarzu Forest Park Lawndale. Jego nekrolog w New York Times nazwał go "jednym z wielkich śpiewaków wiejskiego bluesa i być może największym pojedynczym wpływem na gitarzystów rockowych". Jego pomnik odsłonięto w Crockett w Teksasie w 2003 roku, a dwie jego gitary — Gibson J-160e i Guild Starfire, obie z kolekcji Joego Kesslera — są przechowywane odpowiednio przez Rock and Roll Hall of Fame w Cleveland i National Museum of African American History and Culture w Waszyngtonie (Źródło: Wikipedia).

Wpływ muzyczny

Nominowany do Grammy instrumentalny utwór Stevie'ego Raya Vaughana "Rude Mood" czerpał bezpośrednio z "Hopkins' Sky Hop" Hopkinsa, a Vaughan wielokrotnie wskazywał go jako formacyjny punkt odniesienia. Townes Van Zandt i Hank Williams Jr. obaj wymienili go jako bezpośredni wpływ, a Rolling Stone umieścił go na 71. miejscu swojej listy 100 największych gitarzystów wszech czasów z 2010 roku. Jego pośmiertna nagroda Grammy za całokształt twórczości, przyznana w 2013 roku, jedynie sformalizowała to, co krytycy mówili już od dekad: że żaden pojedynczy gitarzysta nie zrobił więcej, by ukształtować, jak muzycy rockowi ostatecznie podejdą do tego instrumentu (Źródło: Wikipedia).

Rodzina i życie prywatne

Kuzyn

Starszy, dalszy kuzyn i piosenkarz country bluesa, u którego Hopkins się uczył.

Kuzyn

Gitarzysta bluesa elektrycznego i później partner nagraniowy.

Formacyjne doświadczenia

  • •8 lat: Poznał Blind Lemona Jeffersona na kościelnym pikniku w Buffalo w Teksasie — Jefferson podobno nie pozwalał grać obok siebie nikomu poza Hopkinsem. (Źródło: Wikipedia)
  • •Połowa lat 30.: Odsiadywał wyrok na farmie więziennej w hrabstwie Houston, z powodów nigdy nieudokumentowanych. (Źródło: Wikipedia)
  • •1946: Odkryty na Dowling Street w Houston przez menedżera Aladdin Records, który nadał mu imię "Lightnin'." (Źródło: Wikipedia)
  • •1959: Odnaleziony przez muzykologa Macka McCormicka na potrzeby folk revivalu. (Źródło: Wikipedia)
  • •14 października 1960: Debiut w Carnegie Hall razem z Joan Baez i Pete'em Seegerem. (Źródło: Wikipedia)

Instrumenty i sprzęt

Gitara

Gitara akustyczna i elektryczna (solowy fingerstyle)

Grał niemal wyłącznie bez stałego zespołu akompaniującego, stosując technikę fingerstyle łączącą jednocześnie linię basu, rytm, melodię prowadzącą i perkusję wystukiwaną na korpusie.

Historie i anegdoty

"Blind Lemon Jefferson podobno nigdy nie pozwalał nikomu innemu grać obok siebie, oprócz młodego Hopkinsa — niezwykłe nieformalne terminowanie dla ośmiolatka. (Źródło: Wikipedia)"
"Jego pianistę towarzyszącego, Wilsona Smitha, Aladdin Records przemianowało na "Thunder," by pasował do nowego pseudonimu Hopkinsa, "Lightnin'." (Źródło: Wikipedia)"
"Ponieważ zazwyczaj płacono mu za sesję, a nie w ramach długich kontraktów wyłącznych, wielokrotnie nagrywał te same piosenki dla różnych wytwórni w ciągu swojej kariery. (Źródło: Wikipedia)"

Współpracownicy

Poznali się, gdy Hopkins miał 8 lat; Jefferson podobno nie pozwalał grać obok siebie nikomu poza Hopkinsem.

Starszy kuzyn i piosenkarz country bluesa, który go uczył.

Kuzyn i gitarzysta bluesa elektrycznego; później partner nagraniowy.

Muzykolog, który odnalazł go i ponownie przedstawił publiczności folk revivalu w 1959 roku.

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Lightnin' Hopkins - Mojo Hand (Official Audio)

His most famous single record, recorded November 1960 and released on Fire in 1962.

Lightnin' Hopkins

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Dyskografia

RokTytułProducentStudioWytwórniaLista przebojówSprzedażMuzycyYouTubeUwagi
1946Era Aladdin Records, Los AngelesAladdin Records—Aladdin——Wilson Smith (Fortepian)1946–1947, z pianistą Wilsonem Smithem ("Thunder" wobec "Lightnin'" Hopkinsa).
1947Era Gold Star Records, HoustonGold Star Records—Gold Star——L.C. Williams (Perkusja, wokal)Regionalne przeboje, w tym "Tim Moore's Farm."
1950Era Mercury/Decca/Herald/Sittin' In With–Jax/RPM/ModernRóżni—Wiele———Lata 50. — nagrywał obficie, często nagrywając te same piosenki na nowo dla różnych wytwórni, ponieważ płacono mu za sesję.
1959Rozpoczyna się era odkrycia na nowo w folk revivaluMack McCormick—Różne———Odnaleziony przez folklorystę Macka McCormicka dla publiczności folk revivalu.
1960Era Folkways/World Pacific/Vee-Jay/Arhoolie/Bluesville/TraditionRóżni—Wiele———Debiut w Carnegie Hall 14 października 1960 roku z Joan Baez i Pete'em Seegerem; "Mojo Hand" nagrany w listopadzie 1960, wydany w 1962 roku w Fire jako część "How Many More Years I Got."
1965Era Fire/Candid/Imperial/Prestige/Verve/JewelRóżni—Wiele———Lata 60.–70. — kontynuował obfite nagrywanie w licznych wytwórniach.
1978Era międzynarodowych tras koncertowych——————Obejmowała trasę po sześciu miastach Japonii.

Linki zewnętrzne

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.

Zobacz sklep