Slow-Blues.com — Global Blues Encyclopedia
Wróć do artystów
Little Walter
Studio portrait — photographer unrecorded/unknown (Wikimedia Commons, public domain)
Chicago

Little Walter

Tego artysty nie ma już wśród nas.
Urodzony/a: May 1, 1930, Marksville, Louisiana · Zmarł/a: February 15, 1968, Chicago, Illinois (coronary thrombosis, following injuries from a street fight)• United States
Chicago BluesElectric Blues
Little Walter zrobił coś, czego nikt przed nim nie zrobił: wziął harmonijkę ustną, instrument stworzony do salonów i werand, i przekształcił ją w instrument prowadzący, na tyle głośny i dziwny, by dorównać elektrycznej gitarze. Do dziś pozostaje jedynym harmonijkarzem, jaki kiedykolwiek trafił do Rock and Roll Hall of Fame. Urodził się jako Marion Walter Jacobs 1 maja 1930 roku w Marksville w stanie Luizjana — bez aktu urodzenia, co sprawiło, że niektóre szczegóły jego najwcześniejszych lat pozostają na zawsze niepewne (Źródło: Wikipedia). Zanim skończył dwanaście lat, opuścił już wiejską Luizjanę, pracując dorywczo i grając na ulicach Nowego Orleanu, Memphis, Heleny i West Heleny w Arkansas oraz St. Louis, zdobywając po drodze doświadczenie sceniczne u boku uznanych muzyków, takich jak Sonny Boy Williamson II i Sunnyland Slim. Jego pierwsze nagrania powstały w 1947 roku dla małej wytwórni Ora-Nelle w Chicago (Źródło: Wikipedia). Jego prawdziwy przełom miał charakter techniczny, a nie kompozytorski: zaczął trzymać mały mikrofon w dłoniach razem z harmonijką i przepuszczać go przez system nagłośnienia lub wzmacniacz gitarowy, celowo przeciążając wzmacniacze znacznie ponad ich zamierzone granice, by uzyskać zniekształcony, nasycony ton, jakiego nikt wcześniej nie słyszał z harmonijki. Pozwoliło mu to po raz pierwszy w historii bluesa bezpośrednio rywalizować z gitarami elektrycznymi pod względem głośności i obecności (Źródło: Wikipedia). Dołączył do zespołu Muddy'ego Watersa w 1948 roku, a jego pierwsza nagrana wzmocniona partia harmonijki pojawia się na "Country Boy" Watersa, nagranym 11 lipca 1951 roku. Opuścił zespół koncertowy w 1952 roku, by rozpocząć karierę solową, choć Chess Records nadal sprowadzało go do studia, by grał na własnych sesjach Watersa przez całą dekadę (Źródło: Wikipedia). Jego debiutancka sesja solowa dla Checker Records, 12 maja 1952 roku, dała "Juke" — pierwsze ukończone nagranie pierwszej piosenki, jaką tego dnia próbowali nagrać — i stał się on hitem numer jeden na liście R&B, spędzając osiem tygodni na szczycie listy Billboard. Do dziś pozostaje jedynym instrumentalnym utworem harmonijkowym, jaki kiedykolwiek osiągnął pierwsze miejsce na liście R&B (Źródło: Wikipedia). Między 1952 a 1958 rokiem zgromadził czternaście hitów w pierwszej dziesiątce list R&B — passę komercyjnych sukcesów, której nigdy nie dorównali ani Muddy Waters, ani koledzy z wytwórni Howlin' Wolf czy Sonny Boy Williamson II. Poza "Juke," jego instrumentalne utwory "Off the Wall" (#8), "Roller Coaster" (#6) i "Sad Hours" (#2) również trafiły na listy, obok utworów wokalnych jak "Blues With a Feeling" (nagrany 23 lipca 1953) i "Mean Old World." Jego drugi hit numer jeden, "My Babe," napisany dla niego przez Williego Dixona, ukazał się w wytwórni Checker w lutym 1955 roku (Źródło: Wikipedia). Jego zespół towarzyszący, the Aces — gitarzyści David i Louis Myers oraz perkusista Fred Below — byli kredytowani jako "the Jukes" na większości wydawnictw Little Waltera; późniejsi współpracownicy obejmowali gitarzystów Roberta "Juniora" Lockwooda i Luthera Tuckera. Jego życie osobiste było znacznie trudniejsze niż jego kariera komercyjna. Zmagał się z alkoholizmem i miał notorycznie krótki temperament, który od końca lat 50. prowadził do powtarzających się gwałtownych starć i drobnych konfliktów z prawem (Źródło: Wikipedia). To właśnie jedna z tych bójek — konfrontacja podczas przerwy w występie w nocnym klubie na South Side Chicago — ostatecznie go zabiła: obrażenia pogorszyły uszkodzenia z wcześniejszych brutalnych starć, a on zmarł we śnie w mieszkaniu dziewczyny 15 lutego 1968 roku, w wieku 37 lat, na skutek zakrzepicy wieńcowej. Został pochowany na cmentarzu St. Mary's w Evergreen Park w stanie Illinois 22 lutego 1968 roku (Źródło: Wikipedia). W 2008 roku Rock and Roll Hall of Fame przyjęła go w kategorii Sideman — pierwszy i, jak dotąd, jedyny artysta przyjęty specjalnie jako harmonijkarz. Jego córka, Marion Diaz Reacco, założyła później Little Walter Foundation w Chicago, by kontynuować jego muzyczne dziedzictwo (Źródło: Wikipedia).

Wpływ muzyczny

Jego wzmocniona, zniekształcona technika gry na harmonijce stała się fundamentem, na którym niemal każdy bluesowy i rockowy harmonijkarz od tamtej pory budował swój styl — Junior Wells, James Cotton, George "Harmonica" Smith i Carey Bell uczyli się bezpośrednio z jego przykładu, a późniejsi wykonawcy jak William Clarke, Jerry Portnoy i Mark Hummel studiowali jego nagrania niczym swego rodzaju techniczne pismo święte. Członkowie Rolling Stones, w tym Brian Jones i Mick Jagger, wskazywali go jako bezpośredni wpływ na własną grę na harmonijce. W 2008 roku został pierwszym — i jak dotąd jedynym — artystą przyjętym do Rock and Roll Hall of Fame specjalnie jako harmonijkarz (Źródło: Wikipedia).

Inspiracje

Sonny Boy Williamson IISunnyland Slim

Formacyjne doświadczenia

  • •12 lat: Opuszcza wiejską Luizjanę, by grać na ulicach i podejmować dorywcze prace w Nowym Orleanie, Memphis, Helenie i St. Louis. (Źródło: Wikipedia)
  • •1948: Dołącza do zespołu Muddy'ego Watersa. (Źródło: Wikipedia)
  • •11 lipca 1951: Pierwsza nagrana partia wzmocnionej harmonijki, na "Country Boy" Watersa. (Źródło: Wikipedia)
  • •12 maja 1952: Nagrywa "Juke" na swojej solowej sesji debiutanckiej — staje się przebojem numer 1 na liście R&B przez osiem tygodni. (Źródło: Wikipedia)
  • •15 lutego 1968: Umiera w wieku 37 lat na skutek obrażeń odniesionych w ulicznej bójce. (Źródło: Wikipedia)

Instrumenty i sprzęt

Inne

Wzmocniona harmonijka ustna (technika z dłońmi i mikrofonem)

Obejmował dłońmi mały mikrofon razem z harmonijką i celowo przesterowywał wzmacniacze gitarowe, by uzyskać zniekształcony dźwięk, którego instrument nigdy wcześniej nie wydawał.

Historie i anegdoty

""Juke" pozostaje jedynym instrumentalnym utworem na harmonijkę, który kiedykolwiek osiągnął 1. miejsce na liście R&B Billboardu. (Źródło: Wikipedia)"
"Między 1952 a 1958 rokiem sprzedawał więcej niż jakikolwiek inny artysta bluesowy z Chess, w tym Muddy Waters i Howlin' Wolf, mając czternaście przebojów w pierwszej dziesiątce listy R&B. (Źródło: Wikipedia)"
"Urodził się bez aktu urodzenia, przez co część jego najwcześniejszej biografii pozostaje na stałe niepewna. (Źródło: Wikipedia)"

Współpracownicy

Muddy Waters

Dołączył do jego zespołu w 1948 roku; nadal grał na sesjach Watersa przez lata 50., nawet po rozpoczęciu kariery solowej.

David i Louis Myers, Fred Below (the Aces)

Jego zespół akompaniujący, wymieniany jako "the Jukes" na większości jego solowych wydawnictw.

Willie Dixon

Napisał "My Babe," jego drugi przebój numer 1.

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Little Walter - Juke [1952]

The only harmonica instrumental ever to reach #1 on the Billboard R&B chart.

Classic Mood Experience

Little Walter and His Jukes - My Babe

Little Walter and His Jukes - My Babe

Little Walter - Blues With A Feeling

Little Walter - Blues With A Feeling

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Dyskografia

RokTytułProducentStudioWytwórniaLista przebojówSprzedażMuzycyYouTubeUwagi
1947Era Ora-Nelle Records, ChicagoOra-Nelle Records—Ora-Nelle———Pierwsze nagrania.
1948Dołącza do zespołu Muddy'ego WatersaChess Records—Chess———Pierwsze nagranie wzmocnionej harmonijki na "Country Boy" Watersa, 11 lipca 1951 roku.
1952Debiut solowy w Checker Records — "Juke"Chess/Checker—Checker——David Myers (Gitara), Louis Myers (Gitara), Fred Below (Perkusja)Nagrany 12 maja 1952 roku; przebój numer 1 na liście R&B przez 8 tygodni — jedyny instrumentalny utwór na harmonijkę, który kiedykolwiek zajął szczyt listy R&B.
1953"Blues With a Feeling"Chess/Checker—Checker——David Myers (Gitara), Louis Myers (Gitara), Fred Below (Perkusja)Nagrany 23 lipca 1953 roku.
1955"My Babe"Chess/Checker—Checker——Robert "Junior" Lockwood (Gitara), Luther Tucker (Gitara), Fred Below (Perkusja)Napisany przez Williego Dixona; wydany w lutym 1955 roku, jego drugi przebój numer 1 na liście R&B. W tym czasie skład akompaniujący zmienił się na Roberta Jr. Lockwooda i Luthera Tuckera na gitarach.
1952Przeboje w pierwszej dziesiątce listy R&B, 1952–1958Chess/Checker—Checker———Czternaście przebojów w pierwszej dziesiątce listy R&B w ciągu dekady, w tym "Off the Wall" (8. miejsce), "Roller Coaster" (6. miejsce) i "Sad Hours" (2. miejsce).

Znane utwory

01Juke
02My Babe
03Blues With a Feeling
04Mean Old World

Linki zewnętrzne

YouTube Music Wikipedia

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.

Zobacz sklep