Slow-Blues.com — Global Blues Encyclopedia
Wróć do artystów
Lonnie Johnson
Photo: Russell Lee, 1941, Farm Security Administration (Library of Congress, Public Domain)
Classic

Lonnie Johnson

Znany również jako: Alonzo Johnson

Tego artysty nie ma już wśród nas.
Urodzony/a: February 8, 1899, New Orleans, Louisiana · Zmarł/a: June 16, 1970, Toronto, Canada• United States• Aktywny/a: 1920s–1970
Country BluesJazz Blues
Instrumenty
Akustisk gitar, Elektrisk gitar, Fiolin, Vokal
Wytwórnie
OKeh, King, Prestige/Bluesville, Columbia
z
New Orleans, Louisiana (lived in Toronto from the 1960s)
Urodzony/a
February 8, 1899, New Orleans, Louisiana
B.B. King powiedział to wprost: "Lonnie Johnson był pierwszym gitarzystą, jakiego słyszałem grającego solówki pojedynczymi dźwiękami. Pokazał mi, że gitara może śpiewać jak ludzki głos. Bez niego nie byłoby żadnego B.B. Kinga" (Źródło: B.B. King, cytowany w biografiach artystów). To jedno z najbardziej bezpośrednich stwierdzeń o pochodzeniu, jakie blues może zaoferować — jeden gitarzysta wskazujący dokładne źródło wszystkiego, na czym zbudował własną karierę. Urodził się jako Alonzo "Lonnie" Johnson 8 lutego 1899 roku w Nowym Orleanie w stanie Luizjana, w dużej, muzykalnej rodzinie, w której niemal każdy grał na jakimś instrumencie; jako dziecko nauczył się grać na skrzypcach, gitarze, fortepianie i mandolinie. Większość jego rodziny zginęła w pandemii grypy w 1918 roku, druzgocąca strata, która ukształtowała emocjonalną głębię przenikającą jego późniejsze nagrania (Źródło: badania biograficzne). W 1925 roku wygrał dwutygodniowy angaż w Booker T. Washington Theatre w konkursie talentów bluesowych, co doprowadziło bezpośrednio do kontraktu płytowego z OKeh Records i zapoczątkowało karierę, która miała rozciągnąć się na cztery dekady (Źródło: badania biograficzne). Rewolucyjne solówki gitarowe Johnsona grane na pojedynczych strunach pojawiły się na lata przed erą gitary elektrycznej i bezpośrednio wpłynęły na B.B. Kinga, T-Bone Walkera, Roberta Johnsona i Django Reinhardta. Jego czysta, precyzyjna technika szarpania strun była naprawdę bezprecedensowa — większość gitarzystów tamtej epoki grała akordami blokowymi lub prostymi wzorami brzdąkania, a wyizolowane, wokalne w charakterze linie pojedynczych dźwięków Johnsona skutecznie wynalazły solówkę gitarową w takiej formie, jaką miała później zrozumieć muzyka popularna. Między 1928 a 1929 rokiem nagrał serię przełomowych duetów gitarowych z białym gitarzystą jazzowym Eddiem Langiem, który był kredytowany jako "Blind Willie Dunn" specjalnie po to, by ukryć swoją tożsamość — jedną z pierwszych międzyrasowych współprac nagraniowych w historii amerykańskiej muzyki, podjętą z realnym ryzykiem zawodowym w erze Jim Crow (Źródło: dokumentacja sesji OKeh Records). Nagrał też przełomowe duety z Louisem Armstrongiem i Dukiem Ellingtonem, w tym historyczne "Hotter Than That" z Hot Five Armstronga w 1927 roku. Jego singiel "Tomorrow Night" z 1948 roku dotarł do 1. miejsca na listach R&B i sprzedał się w ponad trzech milionach egzemplarzy, wyprodukowany przez Henry'ego Glovera w studiu King Records w Cincinnati — niezwykły, późny szczyt komercyjny kariery muzyka, który nagrywał już od ponad dwóch dekad (Źródło: dane list przebojów King Records). Po latach zapomnienia, podczas których pracował jako dozorca hotelowy w Filadelfii, został odkryty na nowo w 1960 roku przez kolekcjonera płyt i producenta Chrisa Albertsona, który wyprodukował jego powrotny album "Blues by Lonnie Johnson" w legendarnym studiu Rudy'ego Van Geldera. Johnson przeniósł się do Toronto w Kanadzie na początku lat 60., gdzie spędził ostatnią dekadę życia, występując w klubach folkowych, takich jak Penny Farthing, i stał się adoptowaną ikoną kanadyjskiej sceny bluesowej, nagrywając sesje reunion z Victorią Spivey i występując na festiwalach folkowych razem z legendą banjo Elmerem Snowdenem (Źródło: notatki produkcyjne Chrisa Albertsona; dokumentacja tras koncertowych z ery powrotu). Zmarł 16 czerwca 1970 roku. Robert Johnson — bez pokrewieństwa — podobno obsesyjnie studiował płyty Lonniego Johnsona; obaj niespokrewnieni Johnsonowie reprezentują bliźniacze filary innowacji akustycznej i elektrycznej gitary bluesowej. Lonnie Johnson został pośmiertnie przyjęty do Blues Hall of Fame w 1990 roku, a "Playing with the Strings" zostało przyjęte do Grammy Hall of Fame w 2007 roku (Źródło: Blues Hall of Fame; Grammy Hall of Fame).

Wpływ muzyczny

Lonnie Johnson jest powszechnie uważany za ojca solówki gitarowej w muzyce popularnej. Jego technika gry na pojedynczych strunach bezpośrednio wpłynęła na B.B. Kinga, T-Bone'a Walkera, Roberta Johnsona, Django Reinhardta i praktycznie każdego gitarzystę bluesowego i jazzowego, który przyszedł po nim. B.B. King nazwał go "najbardziej wpływowym gitarzystą w historii bluesa" (Źródło: B.B. King, cytowany w biografiach artystów).

Inspiracje

New Orleans traditionEddie LangLouis Armstrong

Rodzina i życie prywatne

Ojciec

Muzyk; rodzina była liczna i muzykalna.

Brat

Również muzyk bluesowy; wielu rodzeństwa grało muzykę.

Żona

Ślub w latach 20.

Formacyjne doświadczenia

  • •Dorasta w wielkiej muzycznej rodzinie w Nowym Orleanie, gdzie praktycznie każdy grał na jakimś instrumencie; jako dziecko uczy się skrzypiec, gitary, fortepianu i mandoliny. (Źródło: badania biograficzne)
  • •Traci większość rodziny w pandemii grypy w 1918 roku, druzgocący cios, który ukształtował jego emocjonalną głębię jako artysty. (Źródło: badania biograficzne)
  • •1925: Wygrywa dwutygodniowy angaż w Booker T. Washington Theatre w konkursie talentów bluesowych, rozpoczynając karierę nagraniową w OKeh Records. (Źródło: badania biograficzne)
  • •1928–1929: Jego przełomowe duety z białym gitarzystą Eddiem Langiem należą do pierwszych nagraniowych współprac przekraczających podziały rasowe w historii amerykańskiej muzyki. (Źródło: dokumentacja sesji OKeh Records)
  • •1960: Odkryty na nowo przez kolekcjonera płyt Chrisa Albertsona podczas pracy jako dozorca hotelowy w Filadelfii; rozpoczyna swój powrót. (Źródło: notatki produkcyjne Chrisa Albertsona)

Instrumenty i sprzęt

Gitara

Różne gitary akustyczne

Pionier solówek gitarowych na pojedynczej strunie; jego czysta, precyzyjna technika szarpania strun była rewolucyjna jak na tamte czasy.

Różne elektryczne gitary półakustyczne

W latach 40. płynnie przeszedł na gitarę elektryczną, zachowując charakterystyczny czysty ton.

Inne

Skrzypce

Pierwotnie wykształcony na skrzypcach; okazjonalnie występował z nimi przez całą karierę.

Wokal

Wokal

Gładki, miejski styl wokalny, który wpłynął na pokolenia piosenkarzy bluesa i R&B.

Historie i anegdoty

"Gitarowe duety Johnsona z Eddiem Langiem w latach 1928–1929 (Lang figurował jako "Blind Willie Dunn," by ukryć swoje włoskie pochodzenie) należały do pierwszych sesji nagraniowych przekraczających podziały rasowe w amerykańskiej muzyce — odważny akt w erze praw Jima Crowa. (Źródło: dokumentacja sesji OKeh Records)"
"B.B. King powiedział kiedyś: "Lonnie Johnson był pierwszym gitarzystą, którego słyszałem grającego solówki na pojedynczych dźwiękach. Pokazał mi, że gitara może śpiewać jak ludzki głos. Bez niego nie byłoby B.B. Kinga." (Źródło: B.B. King, cytowany w biografiach artystów)"
"Odkryty na nowo w 1960 roku, Johnson pracował jako dozorca w hotelu Benjamin Franklin w Filadelfii. Nie występował publicznie od prawie dekady. (Źródło: notatki produkcyjne Chrisa Albertsona)"
"Po przeprowadzce do Toronto na początku lat 60. Johnson stał się uwielbianą postacią kanadyjskiej sceny folkowo-bluesowej, występując w klubach takich jak Penny Farthing i inspirując pokolenie kanadyjskich muzyków bluesowych. (Źródło: dokumentacja koncertowa z ery powrotu)"
"Robert Johnson (bez pokrewieństwa) podobno obsesyjnie studiował płyty Lonniego Johnsona. Dwaj niespokrewnieni Johnsonowie reprezentują dwa filary innowacji w akustycznej i elektrycznej gitarze bluesowej. (Źródło: badania biograficzne)"

Współpracownicy

Nagrał przełomowe duety, w tym "Hotter Than That" (1927).

Gitarzysta sesyjny na kilku nagraniach Ellingtona.

Duety gitarowe, 1928–1929; przełomowa współpraca przekraczająca podziały rasowe.

Nagrania z okazji reunion w Spivey Records podczas jego powrotu.

Występowali razem na festiwalach muzyki folkowej w Toronto.

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

1948 HITS ARCHIVE: Tomorrow Night - Lonnie Johnson (#1 R&B hit)

His 1948 chart-topping single, which sold over 3 million copies.

The78Prof

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Dyskografia

RokTytułProducentStudioWytwórniaLista przebojówSprzedażMuzycyYouTubeUwagi
1925Mr. Johnson's BluesRalph Peer—OKeh Records———Jedno z jego najwcześniejszych nagrań po wygraniu konkursu talentów; Ralph Peer prowadził sesje "race records" OKeh.
1927Hotter Than That (z Louisem Armstrongiem)Tommy Rockwell—OKeh Records——Louis Armstrong (Kornet, wokal), Johnny Dodds (Klarnet), Kid Ory (Puzon)Historyczna współpraca z Louisem Armstrongiem i jego zespołem Hot Five.
1928Guitar Blues / Blue Guitars (z Eddiem Langiem)Tommy Rockwell—OKeh Records——Eddie Lang (Gitara)Przełomowy duet gitarowy przekraczający podziały rasowe; Lang figurował jako "Blind Willie Dunn," by ukryć swoje włoskie pochodzenie.
1928Playing with the StringsTommy Rockwell—OKeh Records———Prezentuje jego rewolucyjną technikę solówek na pojedynczej strunie; uznawany za narodziny solówki gitarowej w muzyce popularnej. Wprowadzony do Grammy Hall of Fame w 2007 roku.
1948Tomorrow NightHenry Glover—King Records———Przebój numer 1 na liście R&B; sprzedał się w ponad 3 milionach egzemplarzy; Henry Glover produkował w studiu King w Cincinnati.
1960Blues by Lonnie JohnsonChris Albertson—Prestige/Bluesville———Album powrotu po odkryciu na nowo przez Chrisa Albertsona; nagrany w legendarnym studiu Rudy'ego Van Geldera.
1963Lonnie Johnson with Elmer SnowdenKenneth S. Goldstein—Prestige/Bluesville——Elmer Snowden (Banjo)Duety z legendą banjo Elmerem Snowdenem; Kenneth S. Goldstein produkował dla Prestige.
1967Stompin' at the PennyJohn Hammond—Columbia (Kanada)———Nagranie koncertowe w kawiarni Penny Farthing w Toronto; wyprodukowane przez legendarnego Johna Hammonda dla Columbii.

Znane utwory

01Tomorrow Night
02Mr. Johnson's Blues
03Playing with the Strings
04Got the Blues for Murder Only

Linki zewnętrzne

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.

Zobacz sklep