Slow-Blues.com — Global Blues Encyclopedia
Wróć do artystów
Muddy Waters
Performance photograph, November 1976 — photographer unrecorded/unknown (Wikimedia Commons, public domain)
Chicago

Muddy Waters

Tego artysty nie ma już wśród nas.
Urodzony/a: April 4, 1913 (per most documentary evidence; he himself sometimes claimed 1915, the year on his own gravestone), most likely Jug's Corner, Issaquena County, Mississippi (he claimed Rolling Fork, Sharkey County) · Zmarł/a: April 30, 1983, Westmont, Illinois (heart failure and cancer-related complications)• United States
Chicago BluesElectric Blues
Instrumenty
Electric guitar (slide), Voice
Wytwórnie
Aristocrat, Chess, Blue Sky
z
Stovall Plantation, Mississippi → Chicago
Urodzony/a
April 4, 1913 (per most documentary evidence; he himself sometimes claimed 1915, the year on his own gravestone), most likely Jug's Corner, Issaquena County, Mississippi (he claimed Rolling Fork, Sharkey County)
Alan Lomax pojechał na plantację Stovall w 1941 roku, by nagrać traktorzystę, który zwrócił jego uwagę, i od razu odtworzył mu nagranie na miejscu. Muddy Waters powiedział później, że usłyszenie własnego głosu po raz pierwszy było momentem, w którym postanowił, że muzyka będzie jego życiem. Dwa lata później siedział już w pociągu do Chicago, a w ciągu dekady przebudował cały gatunek bluesa wokół wzmacniacza. Urodził się jako McKinley Morganfield, najprawdopodobniej 4 kwietnia 1913 roku, choć sam czasami podawał rok 1915, a jego własny nagrobek podaje właśnie ten rok — miejsce urodzenia jest również sporne, między Rolling Fork w hrabstwie Sharkey (jego własna relacja) a Jug's Corner w hrabstwie Issaquena w stanie Missisipi, co lepiej potwierdzają dokumenty (Źródło: Wikipedia). Jego matka zmarła, gdy był młody, a wychowała go babcia, Della Grant — to ona nadała mu przydomek "Muddy" (błotnisty), za zabawę w błocie wzdłuż Deer Creek jako małe dziecko. Dorastał na plantacji Stovall niedaleko Clarksdale, sam nauczył się grać na harmonijce ustnej, śpiewał w kościele, a w wieku siedemnastu lat sprzedał rodzinnego konia, by kupić swoją pierwszą gitarę, markę Stella z katalogu Sears-Roebuck. Swój wczesny styl zbudował bezpośrednio na słuchaniu Son House'a i Roberta Johnsona (Źródło: Wikipedia). Alan Lomax i John W. Work III nagrali go dla Biblioteki Kongresu w 1941 roku i ponownie w 1942, dokumentując jego akustyczny styl Delty, zanim zmienił się on na zawsze. Swoją przeprowadzkę do Chicago w 1943 roku nazwał "najważniejszym pojedynczym wydarzeniem" swojego życia. Jego pierwsze sesje w Chicago, dla Columbii w 1946 roku, nie zostały wydane, ale w tym samym roku znalazł swój dom w wytwórni Aristocrat Records, prowadzonej przez braci Leonarda i Phila Chess, która wkrótce miała przemianować się na ich nazwisko. W 1948 roku "I Can't Be Satisfied" z "I Feel Like Going Home" na stronie B stał się jego przełomowym hitem, a Chess Records zyskało swoją pierwszą prawdziwą gwiazdę bluesa (Źródło: Wikipedia). Na przełomie wczesnych i połowy lat 50. zebrał zespół powszechnie uważany za najlepszy zespół bluesowy, jaki kiedykolwiek nagrano: Little Walter Jacobs na harmonijce, Jimmy Rogers na gitarze, Otis Spann na pianinie, perkusista Elga "Elgin" Edmonds oraz basista i autor piosenek Willie Dixon, który napisał serię utworów nierozerwalnie związanych z tożsamością Watersa — "Hoochie Coochie Man" (nagrany 7 stycznia 1954), "I Just Want to Make Love to You" i "I'm Ready," wszystkie z 1954 roku, a następnie "Mannish Boy" (nagrany 24 maja 1955), jego własna odpowiedź na "I'm a Man" Bo Diddleya, który sam był odpowiedzią na "Hoochie Coochie Man." "Rollin' Stone," jego przeróbka starszego "Catfish Blues" z 1950 roku, ostatecznie użyczyła swojej nazwy zarówno zespołowi rockowemu, jak i magazynowi, które nigdy nie zadały sobie trudu, by odpowiednio go za to uhonorować (Źródło: Wikipedia). W 1958 roku zabrał swój elektryczny zespół do Wielkiej Brytanii, a sama głośność wywołała skandal wśród purystów folkowych, oczekujących akustycznego bluesa z Delty. "Byłem dla nich zdecydowanie za głośny," powiedział później. "Następnego ranka byliśmy na pierwszych stronach gazet: 'Wrzeszcząca gitara i wyjące pianino.'" Alexis Korner i Cyril Davies siedzieli na widowni, robiąc notatki, a muzycy, którzy dorastali pod ich wpływem, mieli później założyć Rolling Stones — którzy wzięli swoją nazwę bezpośrednio z jego piosenki — a także Cream i Fleetwood Mac (Źródło: Wikipedia). Kontynuował intensywne nagrywanie dla Chess przez lata 60. i 70., w tym "Muddy Waters Sings 'Big Bill'" (1960), celowo akustyczny "Folk Singer" (1964, z młodym Buddym Guyem na gitarze), psychodeliczny "Electric Mud" (1968, którego Waters później publicznie się wyparł), cieszący się uznaniem "Fathers and Sons" (1969, z Michaelem Bloomfieldem i Paulem Butterfieldem), "The London Muddy Waters Sessions" (1972) oraz "The Muddy Waters Woodstock Album" (1975). Od 1977 roku gitarzysta Johnny Winter wyprodukował serię albumów dla Blue Sky Records, które stały się jednym z wielkich powrotów w historii bluesa: "Hard Again" (1977), "I'm Ready" (1978), album koncertowy "Muddy 'Mississippi' Waters — Live" (1979) oraz "King Bee" (1981) (Źródło: Wikipedia). Był żonaty trzykrotnie — z Mabel Berry na początku lat 30., Genevą Wade (która zmarła na raka w 1973 roku), a wreszcie z Marvą Jean Brooks w 1979 roku, gdzie Eric Clapton był jego drużbą — i miał co najmniej sześcioro dzieci, z których kilkoro, w tym Larry "Mud" Morganfield i Big Bill Morganfield, samo zostało muzykami bluesowymi (Źródło: Wikipedia). Zdobył sześć nagród Grammy w konkurencji między 1972 a 1980 rokiem, a także Nagrodę za Całokształt Twórczości w 1992. Zmarł na niewydolność serca i powikłania związane z rakiem w swoim domu w Westmont w stanie Illinois 30 kwietnia 1983 roku, w wieku 70 lat, i został pochowany obok Genevy na cmentarzu Restvale w Alsip w stanie Illinois (Źródło: Wikipedia). W 2016 roku Międzynarodowa Unia Astronomiczna nazwała jego imieniem krater na Merkurym.

Wpływ muzyczny

Rolling Stones wzięli swoją nazwę bezpośrednio z jego piosenki i wskazywali go jako powód, dla którego w ogóle sięgnęli po instrumenty. Eric Clapton był drużbą na jego ostatnim ślubie. Alexis Korner i Cyril Davies, którzy na własne oczy widzieli jego zelektryfikowaną trasę koncertową po Wielkiej Brytanii w 1958 roku, zasiali później ziarno całego brytyjskiego boomu bluesowego, który wydał Cream i Fleetwood Mac. Jimi Hendrix, Grateful Dead i niezliczone amerykańskie zespoły rockowe budowały bezpośrednio na brzmieniu jego zespołu z ery Chess. Cztery jego utwory — "Rollin' Stone," "Hoochie Coochie Man," "Mannish Boy" i "Got My Mojo Working" — znajdują się na liście 500 utworów, które ukształtowały rock and rolla, sporządzonej przez Rock and Roll Hall of Fame (Źródło: Wikipedia).

Inspiracje

Son HouseRobert Johnson

Rodzina i życie prywatne

Babcia

Wychowała go po śmierci matki; nadała mu przydomek "Muddy" za zabawę w błocie nad Deer Creek.

Żona (1.)

Ślub na początku lat 30.

Żona (2.)

Ślub w latach 40.; zmarła na raka 15 marca 1973 roku.

Żona (3.)

Ślub w 1979 roku; drużbą był Eric Clapton.

Synowie

Wśród co najmniej sześciorga dzieci; kilku z nich zostało muzykami bluesowymi.

Formacyjne doświadczenia

  • •1941–1942: Nagrany przez Alana Lomaxa dla Biblioteki Kongresu na plantacji Stovall. (Źródło: Wikipedia)
  • •1943: Przenosi się do Chicago — "zdecydowanie najważniejsze wydarzenie" swojego życia, jak sam mówił. (Źródło: Wikipedia)
  • •1948: "I Can't Be Satisfied" staje się jego przełomowym przebojem w świeżo przemianowanym Chess Records. (Źródło: Wikipedia)
  • •1954–1955: Nagrywa napisane przez Williego Dixona piosenki, które zdefiniują jego tożsamość — "Hoochie Coochie Man," "I'm Ready," "Mannish Boy." (Źródło: Wikipedia)
  • •1958: Elektryczna trasa po Wielkiej Brytanii szokuje publiczność purystów folkowych i bezpośrednio zasiewa ziarno brytyjskiego boomu bluesowego. (Źródło: Wikipedia)

Instrumenty i sprzęt

Gitara

Akustyczna gitara Stella (wczesne lata)
ok. 1930–1943

Jego pierwsza gitara, kupiona za pieniądze ze sprzedaży rodzinnego konia.

Elektryczna gitara slide (era chicagowska)
1943–1983

Przebudował technikę slide z Delty na gitarę elektryczną, stając się fundamentalnym brzmieniem powojennego bluesa z Chicago.

Historie i anegdoty

"Usłyszenie własnego głosu odtworzonego przez Alana Lomaxa w 1941 roku było, według jego własnych słów, chwilą, w której zdecydował się poświęcić karierę muzyce. (Źródło: Wikipedia)"
"Jego trasa po Wielkiej Brytanii w 1958 roku przyniosła nagłówek prasowy "Screaming Guitar and Howling Piano" — uznawany wówczas za skandaliczny, dziś postrzegany jest jako iskra, która wywołała cały brytyjski boom bluesowy. (Źródło: Wikipedia)"
"Publicznie wyparł się swojego psychodelicznego, soulowego albumu "Electric Mud" z 1968 roku, mimo jego późniejszego kultowego statusu. (Źródło: Wikipedia)"
"W 2016 roku Międzynarodowa Unia Astronomiczna nazwała jego imieniem krater na planecie Merkury. (Źródło: Wikipedia)"

Współpracownicy

Harmonijkarz w jego klasycznym zespole Chess z lat 50.

Basista i autor piosenek, który napisał "Hoochie Coochie Man," "I'm Ready" i inne utwory kluczowe dla tożsamości Watersa.

Pianista w jego klasycznym zespole przez ponad dwie dekady.

Gitarzysta w jego klasycznym zespole Chess z lat 50.

Gitarzysta, który wyprodukował jego cenione albumy powrotu w Blue Sky Records w późnym okresie kariery, 1977–1981.

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Muddy Waters - Hoochie Coochie Man [1954]

Written by Willie Dixon, recorded January 7, 1954 — the record that defined his classic Chess sound.

Classic Mood Experience

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Dyskografia

RokTytułProducentStudioWytwórniaLista przebojówSprzedażMuzycyYouTubeUwagi
1946Era Aristocrat Records, ChicagoLeonard i Phil Chess—Aristocrat——Ernest "Big" Crawford (Bas), "Baby Face" Leroy Foster (Perkusja, gitara), Johnny Jones (Fortepian)Wczesne sesje; wytwórnia wkrótce zmieniła nazwę na Chess Records.
1948"I Can't Be Satisfied" / "I Feel Like Going Home"Leonard Chess—Chess——Ernest "Big" Crawford (Bas)Jego przełomowy przebój, pierwsza prawdziwa gwiazda bluesa Chess Records. Okrojony duet gitary i basu — Chess początkowo wątpił, czy surowe brzmienie się sprzeda.
1950"Rollin' Stone"Leonard Chess—Chess———Przeróbka "Catfish Blues"; później użyczyła nazwy zarówno zespołowi rockowemu, jak i czasopismu.
1954Klasyczne sesje z zespołem ChessLeonard Chess—Chess——Little Walter Jacobs (Harmonijka ustna), Otis Spann (Fortepian), Willie Dixon (Bas)"Hoochie Coochie Man" (7 stycznia), "I Just Want to Make Love to You," "I'm Ready" — wszystkie napisane przez Williego Dixona.
1955"Mannish Boy"Leonard Chess—Chess———Nagrany 24 maja 1955 roku — piosenka odpowiadająca na "I'm a Man" Bo Diddleya.
1960Muddy Waters Sings "Big Bill"Chess—Chess———Hołd dla Big Billa Broonzy'ego.
1964Folk SingerChess—Chess——Buddy Guy (Gitara)Celowo akustyczny album, z młodym Buddym Guyem na gitarze.
1968Electric MudMarshall Chess—Cadet Concept———Album w duchu psychodelicznego soulu, którego Waters później publicznie się wyparł.
1969Fathers and SonsChess—Chess——Michael Bloomfield (Gitara), Paul Butterfield (Harmonijka ustna)Ceniona współpraca z Michaelem Bloomfieldem i Paulem Butterfieldem.
1972The London Muddy Waters SessionsChess—Chess——Carey Bell (Harmonijka ustna), Sammy Lawhorn (Gitara), Rory Gallagher (Gitara), Steve Winwood (Instrumenty klawiszowe), Rick Grech (Bas), Mitch Mitchell (Perkusja)Nagrany z brytyjskimi muzykami rockowymi w Londynie.
1975The Muddy Waters Woodstock AlbumChess—Chess——Bob Margolin (Gitara), Pinetop Perkins (Fortepian), Paul Butterfield (Harmonijka ustna), Levon Helm (Perkusja), Garth Hudson (Organy, akordeon, saksofon)Nagrany niedaleko Woodstock w stanie Nowy Jork. Levon Helm i Garth Hudson z The Band wystąpili jako muzycy towarzyszący.
1977Hard AgainJohnny Winter—Blue Sky——Johnny Winter (Gitara/produkcja)Uznany album powrotu z późnego okresu kariery.
1978I'm ReadyJohnny Winter—Blue Sky———Drugi album powrotu wyprodukowany przez Blue Sky/Johnny'ego Wintera.
1979Muddy "Mississippi" Waters — LiveJohnny Winter—Blue Sky———Album koncertowy z ery powrotu w Blue Sky.
1981King BeeJohnny Winter—Blue Sky———Ostatni album studyjny.

Znane utwory

01Hoochie Coochie Man
02Mannish Boy
03Rollin' Stone
04Got My Mojo Working
05I'm Ready

Linki zewnętrzne

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.

Zobacz sklep