Slow-Blues.com — Global Blues Encyclopedia
Wróć do artystów
Otis Rush
Notodden Blues Festival, 1997 — photographer unrecorded/unknown (Wikimedia Commons, public domain)
Chicago

Otis Rush

Tego artysty nie ma już wśród nas.
Urodzony/a: April 29, 1934, Philadelphia, Mississippi · Zmarł/a: September 29, 2018, Chicago, Illinois (complications of a stroke)• United States
Chicago BluesElectric Blues
Otis Rush grał na gitarze leworęcznie, a mimo to nastroił ją do góry nogami — niska struna E na dole zamiast przekręcona na górę, odwrotnie niż większość leworęcznych gitarzystów kompensuje — i często zakotwiczał mały palec ręki szarpiącej pod tą niską struną dla oparcia. To naprawdę osobliwe ustawienie, które wytworzyło jeden z najbardziej emocjonalnie wstrząsających tonów gitarowych w całym chicagowskim bluesie. Urodził się 29 kwietnia 1934 roku w Filadelfii w stanie Missisipi, jako jedno z siedmiorga dzieci dzierżawców Julii Campbell Boyd i Otisa C. Rusha, i pracował na rodzinnej farmie przez schyłek Wielkiego Kryzysu, zanim przeniósł się do Chicago w wieku czternastu lat w 1949 roku (Źródło: Wikipedia). Tam, wraz z Buddym Guyem i Magic Samem, przyczynił się do stworzenia tego, co stało się znane jako brzmienie West Side — surowszy, bardziej udręczony, bardziej elektrycznie intensywny nurt chicagowskiego bluesa niż pokolenie Muddy'ego Watersa/Chess, które było przed nim. Willie Dixon wyprodukował jego pierwsze sesje dla małej wytwórni Cobra Records od 1956 roku, a pierwsza rzecz, jaką razem nagrali, "I Can't Quit You Baby," stała się zarówno debiutanckim singlem Cobry, jak i przełomem Rusha, docierając do #6 na liście R&B Billboard. Dixon wyprodukował z nim osiem utworów dla Cobry do 1958 roku, w tym "Double Trouble" — nagrany w chicagowskim studiu Cobry z Dixonem na basie i, na tej konkretnej sesji, Ike'em Turnerem na gitarze — oraz "All Your Love (I Miss Loving)," który stał się utworem najbardziej z nim kojarzonym i najczęściej coverowanym przez innych artystów (Źródło: Wikipedia). Jego kariera po upadku Cobry w 1959 roku była, według większości relacji, naznaczona równie mocno przegapionymi szansami, co talentem: nagrywał dla Chess w 1960 roku (tylko cztery z ośmiu nagranych utworów zostały kiedykolwiek wydane), nagrał jedną sesję dla Duke Records, przyczynił się pięcioma utworami do projektu kompilacyjnego Vanguard w 1965 roku, i nie wydał swojego pierwszego pełnego albumu studyjnego, "Mourning in the Morning," aż do 1969 roku, w Cotillion. Nagrywał dla Delmark, w tym materiał koncertowy, przez lata 70., i podobno odrzucił lub przegapił okazje do nagrywania z Rolling Stones, Johnnym Winterem i Carlosem Santaną po drodze (Źródło: Wikipedia). Po szesnastoletniej przerwie bez nowego albumu studyjnego powrócił w 1994 roku z "Ain't Enough Comin' In" dla Mercury/Bullfrog, i kontynuował nagrywanie dla Blind Pig, P-Vine, Black & Blue i innych wytwórni. Jego album z 1998 roku, "Any Place I'm Going," zdobył nagrodę Grammy dla najlepszego tradycyjnego albumu bluesowego — spóźnione mainstreamowe uznanie dla gitarzysty, którego reputacja wśród innych muzyków była już ogromna od czterech dekad. Kontynuował koncertowanie i występy aż do 2003 roku, gdy udar zakończył jego karierę; burmistrz Chicago Rahm Emanuel ogłosił 12 czerwca 2016 roku "Dniem Otisa Rusha" na jego cześć, a w 2018 roku, na kilka miesięcy przed śmiercią, otrzymał Nagrodę za Całokształt Twórczości Jazz Foundation of America (Źródło: Wikipedia). Zmarł na powikłania po udarze 29 września 2018 roku w Chicago, w wieku 84 lat; jego żona Masaki ogłosiła jego śmierć na jego oficjalnej stronie internetowej (Źródło: Wikipedia).

Wpływ muzyczny

Udręczony wokal Rusha i palące, przeciągane bendy gitarowe bezpośrednio ukształtowały Michaela Bloomfielda, Petera Greena (którego Fleetwood Mac nagrał wersję "All Your Love") i Erica Claptona, który wielokrotnie wykonywał i nagrywał "Double Trouble" w ciągu swojej kariery, w tym na żywo z samym Rushem. Wczesne brzmienie Led Zeppelin czerpało z tego samego słownictwa West Side Chicago, które Rush pomógł ustanowić wraz z Buddym Guyem i Magic Samem. Mimo jego ogromnego wpływu na bardziej znanych gitarzystów, mainstreamowe uznanie przyszło późno — jego Grammy z 1998 roku za "Any Place I'm Going" nadeszła ponad cztery dekady w karierze, którą muzycy studiowali już od pokolenia (Źródło: Wikipedia).

Inspiracje

Muddy WatersWillie Dixon

Rodzina i życie prywatne

Rodzice

Dzierżawcy; Otis był jednym z siedmiorga dzieci.

Żona

Ogłosiła jego śmierć na jego oficjalnej stronie internetowej w 2018 roku.

Formacyjne doświadczenia

  • •1949: Przenosi się do Chicago w wieku 14 lat. (Źródło: Wikipedia)
  • •1956: Nagrywa "I Can't Quit You Baby" z Willie Dixonem — swój przełomowy przebój. (Źródło: Wikipedia)
  • •1969: Wydaje swój pierwszy pełnowymiarowy album studyjny, "Mourning in the Morning," w Cotillion. (Źródło: Wikipedia)
  • •1998: Zdobywa Grammy za "Any Place I'm Going." (Źródło: Wikipedia)
  • •2003: Udar kończy jego karierę koncertową i sceniczną. (Źródło: Wikipedia)

Instrumenty i sprzęt

Gitara

Leworęczna gitara, nastrunowana odwrotnie

Niska struna E pozostawała na dole zamiast być przeniesiona na górę; często opierał mały palec ręki szarpiącej pod niską struną dla dźwigni — naprawdę osobliwe ustawienie.

Historie i anegdoty

"Podobno odrzucił lub przegapił okazje do nagrywania z Rolling Stones, Johnnym Winterem i Carlosem Santaną w ciągu swojej kariery. (Źródło: Wikipedia)"
"Minęło 16 lat między albumami studyjnymi, od końca lat 70. do "Ain't Enough Comin' In" z 1994 roku. (Źródło: Wikipedia)"
"Burmistrz Chicago Rahm Emanuel ogłosił 12 czerwca 2016 roku "Dniem Otisa Rusha" na jego cześć. (Źródło: Wikipedia)"

Współpracownicy

Wyprodukował jego przełomowe sesje dla Cobra Records, 1956–1958.

Kolega pionier brzmienia West Side z Chicago.

Kolega pionier brzmienia West Side z Chicago.

Grał na gitarze podczas sesji "Double Trouble."

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Otis Rush - I Can't Quit You Baby (Cobra) 1956

His breakthrough single, produced by Willie Dixon — Cobra Records' debut release.

DJ Pete Pop

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Dyskografia

RokTytułProducentStudioWytwórniaLista przebojówSprzedażMuzycyYouTubeUwagi
1956Era Cobra Records, ChicagoWillie Dixon—Cobra——Willie Dixon (Bas), Ike Turner (Gitara)1956–1958; osiem utworów, w tym debiutancki singiel "I Can't Quit You Baby" (6. miejsce R&B), "Double Trouble" i "All Your Love (I Miss Loving)."
1960Sesja dla Chess RecordsChess—Chess———Nagrano osiem utworów, wydano tylko cztery.
1965Kompilacja dla Vanguard RecordsVanguard—Vanguard———Pięć utworów na projekt kompilacji bluesowej.
1969Mourning in the MorningCotillion—Cotillion——Michael Bloomfield (Gitara, producent), Nick Gravenites (Producent)Jego pierwszy pełnowymiarowy album studyjny. Wyprodukowany przez Michaela Bloomfielda i Nicka Gravenitesa z członkami zespołu Electric Flag, nagrany w FAME Studios w Muscle Shoals.
1994Ain't Enough Comin' InMercury / Bullfrog—Mercury / Bullfrog———Powrót do studia po 16-letniej przerwie.
1998Any Place I'm GoingRóżni—House of Blues———Zdobył Grammy dla najlepszego tradycyjnego albumu bluesowego.

Znane utwory

01I Can't Quit You Baby
02Double Trouble
03All Your Love (I Miss Loving)

Linki zewnętrzne

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.

Zobacz sklep