POWOLNE, PEŁNE DUSZY KORZENIE

Wróć do artystów

Peter Green

Photo: Nick contador (Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0)

British

Peter Green

Znany również jako: Peter Allen Greenbaum

Tego artysty nie ma już wśród nas.

Urodzony/a: October 29, 1946, Bethnal Green, London, England · Zmarł/a: July 25, 2020, Canvey Island, Essex, England• United Kingdom• Aktywny/a: 1965–2004

British Blues BoomBlues Rock

Gitarzysta bluesowy, którego B.B. King nazwał jedynym, który wywoływał u niego "zimne poty" — człowiek, który zastąpił Claptona w Bluesbreakers, założył Fleetwood Mac, napisał "Black Magic Woman" i "Albatross", a następnie odszedł od sławy całkowicie u szczytu jej trwania.

B.B. King powiedział to tylko o jednym białym gitarzyście bluesowym: "Ma najsłodszy dźwięk, jaki kiedykolwiek słyszałem; był jedynym, który wywoływał u mnie zimne poty." Tym gitarzystą był Peter Green, a zanim King to powiedział, Green opuścił już największy zespół w Wielkiej Brytanii u szczytu jego sławy — i w dużej mierze zniknął (Źródło: Wikipedia). Urodził się jako Peter Allen Greenbaum 29 października 1946 roku w Bethnal Green we wschodnim Londynie, najmłodszy z czworga dzieci w żydowskiej rodzinie; starszy brat Michael dał mu gitarę do ręki, a on był w dużej mierze samoukiem do jedenastego roku życia, grając zawodowo w wieku piętnastu lat, jednocześnie pracując dorywczo dla firm żeglugowych we wschodnim Londynie. Przewinął się przez szereg lokalnych zespołów — Bobby Dennis and the Dominoes, the Muskrats, the Tridents — zanim pod koniec 1965 roku dołączył do grupy organisty Petera Bardensa, Peter B's Looners, gdzie po raz pierwszy zagrał z perkusistą Mickiem Fleetwoodem (Źródło: Wikipedia). W październiku 1965 roku Green krótko zastępował nieobecnego Erica Claptona w Bluesbreakers Johna Mayalla; do lipca 1966 roku miał tę pracę na stałe, całkowicie zastępując Claptona po jego odejściu do Cream. Gdy producent Mike Vernon powiedział fanom Claptona "nie martwcie się, mamy kogoś lepszego", brzmiało to jak bluźnierstwo — a Green to potwierdził. Mayall nadał mu przydomek "the Green God" (Źródło: Wikipedia). Niezadowolony z kierunku Bluesbreakers, Green założył własny zespół w 1967 roku z Mickiem Fleetwoodem na perkusji i gitarzystą slide Jeremym Spencerem; basista John McVie dołączył we wrześniu tego roku, kompletując klasyczny skład Fleetwood Mac — zespołu dosłownie nazwanego od swojej sekcji rytmicznej. Między 1968 a 1970 rokiem Green napisał serię piosenek, które nadal definiują tę epokę: "Black Magic Woman" (później przebój Santany), instrumentalny numer jeden na liście przebojów "Albatross" (1. miejsce w Wielkiej Brytanii, 1969), "Oh Well", "Man of the World" oraz niesamowity, molowy "The Green Manalishi (With the Two Prong Crown)", podobno napisany po złym tripie LSD, podczas którego śnił o zielonym psie, którego zinterpretował jako symbol korumpującej mocy pieniędzy (Źródło: Wikipedia). Jego charakterystyczną gitarą był Gibson Les Paul Standard z 1959 roku, kupiony z drugiej ręki za 114 funtów w połowie lat 60., którego przetwornik przy gryfie został jakoś zamontowany lekko nie w fazie — co dawało cienki, nosowy, natychmiast rozpoznawalny dźwięk, który stał się nieodłączny od gry Greena i później zyskał przydomek "Greeny". Ostatecznie sprzedał ją Gary'emu Moore'owi, który nagrał na niej cały album hołdowniczy z utworami Greena; Kirk Hammett z Metalliki kupił gitarę ze spuścizny Moore'a w 2014 roku (Źródło: Wikipedia). Do 1969 roku intensywne i coraz bardziej niekontrolowane zażywanie LSD — w tym, według jego własnej relacji, dawka zażyta w komunie pod Monachium w marcu 1970 roku, którą później określił jako punkt zwrotny — destabilizowało go. Coraz bardziej pochłaniało go unikanie gromadzenia osobistego majątku, zaczął nosić szaty i krucyfiksy, a 20 maja 1970 roku zagrał swój ostatni koncert z Fleetwood Mac, po czym opuścił założony przez siebie zespół. Później zdiagnozowano u niego schizofrenię i do połowy lat 70. przechodził terapię elektrowstrząsową; w 1977 roku został aresztowany po incydencie z udziałem strzelby i jego księgowego, wynikającym raczej z nieporozumienia niż złośliwości. Przez lata żył w niemal całkowitym zapomnieniu, ostatecznie zamieszkując z bratem i matką w pobliżu Great Yarmouth (Źródło: Wikipedia). Green stopniowo powracał od 1979 roku, a pod koniec lat 90. założył Peter Green Splinter Group, wydając dziewięć albumów bluesowych między 1997 a 2004 rokiem. Klasyczny skład Fleetwood Mac, wraz z Greenem, został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame w 1998 roku. Zmarł we śnie 25 lipca 2020 roku na Canvey Island w hrabstwie Essex, w wieku 73 lat. Miesiąc przed jego śmiercią zaplanowano koncert-hołd z udziałem gwiazd, "Peter Green and Friends Celebrate the Music of Peter Green and the Early Years of Fleetwood Mac", w London Palladium. Jego wpływ widoczny jest u Gary'ego Moore'a, Marka Knopflera i członków Radiohead; Rolling Stone umieścił go na 58. miejscu listy najwybitniejszych gitarzystów wszech czasów, podczas gdy magazyn Mojo umieścił go na trzecim miejscu (Źródło: Wikipedia).

Wpływ muzyczny

Niedopasowany fazowo dźwięk "Greeny" Greena i jego twórczość ("Black Magic Woman", później przebój Santany) trafiły bezpośrednio do kolejnego pokolenia blues-rocka za pośrednictwem Gary'ego Moore'a, podczas gdy jego nagłe odejście w 1970 roku u szczytu sławy Fleetwood Mac pozostaje jedną z najczęściej cytowanych ostrzegawczych historii rocka o sławie i zdrowiu psychicznym (Źródło: Wikipedia).

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Fleetwood Mac Peter Green — Albatross — live Amsterdam 1969 (HQ audio)

Gibbo

Peter Green's Fleetwood Mac — Live 1968–70

Peter Green's Fleetwood Mac — Live 1968–70

1970 Fleetwood Mac — Peter Green — The Green Manalishi, Live Sweden

1970 Fleetwood Mac — Peter Green — The Green Manalishi, Live Sweden

David Gilmour - Peter Green Tribute (Albatross) - 2020-02-25 - London Palladium

David Gilmour - Peter Green Tribute (Albatross) - 2020-02-25 - London Palladium

Peter Green's Fleetwood Mac - "Oh Well" (live) (1969)

Peter Green's Fleetwood Mac - "Oh Well" (live) (1969)

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Nagrody i wyróżnienia

1998

Rock and Roll Hall of Fame

Wprowadzony z Fleetwood Mac

Linki zewnętrzne

YouTube Music Wikipedia

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.