Slow-Blues.com — Global Blues Encyclopedia
Wróć do artystów
Robert Cray
Photo: Alex G (Wikimedia Commons, CC BY 2.0)
Contemporary Blues

Robert Cray

Urodzony/a: 1953-08-01• United States• Aktywny/a: 1974–present
Contemporary BluesSoul Blues

Wciąż w trasie w 2026 roku z Robert Cray Band, pięćdziesiąt lat po powstaniu zespołu w Eugene w stanie Oregon.

Instrumenty
Electric guitar, Vocals
Wytwórnie
Tomato Records, HighTone Records, Alligator Records, Mercury, Rykodisc, Provogue/Mascot, Nozzle/Thirty Tigers
z
Tacoma, Washington
Urodzony/a
1953-08-01
Robert Cray gra bluesa, który rzadko podnosi głos — czysty dźwięk Fendera, sekcja dęta rodem z soulu i teksty o zwyczajnej zdradzie i żalu, które uczyniły go jednym z niewielu gitarzystów bluesowych swojego pokolenia, którzy przebili się do radia popowego, nie wygładzając przy tym samego bluesa. Urodził się jako Robert William Cray 1 sierpnia 1953 roku w Columbus w stanie Georgia, gdy jego ojciec stacjonował w pobliskim Fort Benning. Rodzina często się przeprowadzała; grał w swoim pierwszym zespole, The One-Way Street, w Denbigh High School w Newport News w Wirginii, zanim rodzina osiedliła się w okolicach Tacomy w stanie Waszyngton, gdzie ukończył szkołę w Lakes High School w Lakewood (Źródło: Wikipedia). Mając około dwudziestu lat, po obejrzeniu na żywo Alberta Collinsa, Freddiego Kinga i Muddy'ego Watersa, Cray założył własny zespół. Pod koniec lat 70. mieszkał w Eugene w stanie Oregon, jako lider nowo powstałego Robert Cray Band, grając dodatkowo z harmonijkarzem Curtisem Salgado w projekcie pobocznym Cray-Hawks — okres, który własna strona zespołu datuje na 1974 rok. W 1978 roku wystąpił też, bez wymienienia w czołówce, jako basista w filmie "National Lampoon's Animal House" (Źródło: Wikipedia). Po serii albumów wydanych w małych wytwórniach — "Who's Been Talkin'" (1980), "Bad Influence" (1983), "False Accusations" (1985) — album "Strong Persuader" z 1986 roku, wydany przez Mercury, uczynił go rozpoznawalnym poza środowiskiem bluesowym. Singiel "Smoking Gun" trafił do radia popowego, nie zmieniając tego, co zespół faktycznie grał: zwarty, napędzany sekcją dętą, niewątpliwie blues. Tego samego roku nagrał "Showdown!" wspólnie z gitarzystami Albertem Collinsem i Johnnym Copelandem (Źródło: Wikipedia). Cray zdobył pięć nagród Grammy przy szesnastu nominacjach w karierze trwającej już ponad pięćdziesiąt lat. Trzy z tych zwycięstw są udokumentowane indywidualnie: Best Traditional Blues Recording w 1986 roku za "Showdown!", wspólnie z Albertem Collinsem i Johnnym Copelandem; Best Rock Instrumental Performance w 1997 roku za "SRV Shuffle", wspólne nagranie z Jimmiem Vaughanem, Erikiem Claptonem, Bonnie Raitt, B.B. Kingiem, Buddym Guyem, Dr. Johnem i Artem Neville'em; oraz Best Contemporary Blues Album za "Take Your Shoes Off" podczas 42. ceremonii wręczenia Grammy w 2000 roku (Źródło: Grammy.com, Wikipedia). Dużą część kariery spędził u boku bluesowej i rockowej arystokracji, a nie z dala od niej: Keith Richards zaprosił go, by towarzyszył Chuckowi Berry'emu w filmie koncertowym "Hail! Hail! Rock 'n' Roll" z 1987 roku, tego samego roku wystąpił w telewizyjnym specjalu Tiny Turner "Break Every Rule", a w 1990 roku dołączył do Erica Claptona, Buddy'ego Guya, Jimmiego Vaughana i Steviego Raya Vaughana przy wykonaniu "Sweet Home Chicago" w Alpine Valley Music Theatre — koncercie, który okazał się ostatnim występem Vaughana przed jego śmiercią tej samej nocy w katastrofie helikoptera. Cray towarzyszył Claptonowi podczas pełnej trasy światowej w latach 2006–2007 (Źródło: Wikipedia). Gra niemal wyłącznie na gitarach Fender — Telecasterach i Stratocasterach — a Fender wyprodukował dwa sygnowane jego nazwiskiem modele Stratocastera. Jego wieloletni basista Richard Cousins od dekad stanowi fundament brzmienia zespołu, obok perkusisty Lesa Falconera i klawiszowca Dovera Weinberga. Cray został wprowadzony do Blues Hall of Fame w 2011 roku, a w 2017 roku otrzymał Lifetime Achievement Award for Performance od Americana Music Association. Jego najnowszy album studyjny to "That's What I Heard" (2020), a Robert Cray Band nadal regularnie koncertuje, z terminami zarezerwowanymi do końca 2026 roku (Źródło: Wikipedia, robertcray.com).

Wpływ muzyczny

Robert Cray udowodnił, że gitarzysta bluesowy może trafić do radia popowego, nie stając się gwiazdą rocka — "Strong Persuader" przebił się dzięki powściągliwości, nie głośności, torując drogę, którą później podążali soulowo brzmiący muzycy bluesowi, od Keb' Mo' po Gary'ego Clarka Jr. Pięć nagród Grammy i miejsce w Blues Hall of Fame później brzmienie "Smoking Gun" wciąż definiuje, jak może brzmieć zdyscyplinowany, przyjazny radiu blues (Źródło: Wikipedia, Grammy.com).

Inspiracje

Albert CollinsFreddie KingMuddy WatersO.V. Wright

Rodzina i życie prywatne

Rodzice

Ojciec służył w armii amerykańskiej i w chwili narodzin Roberta stacjonował w Fort Benning w stanie Georgia; rodzina często się przeprowadzała, zanim osiedliła się w okolicach Tacomy w stanie Waszyngton.

Formacyjne doświadczenia

  • •1953: Urodzony jako Robert William Cray w Columbus w stanie Georgia, w rodzinie wojskowej, która często się przeprowadzała. (Źródło: Wikipedia)
  • •Denbigh High School, Newport News, Wirginia: Gra w swoim pierwszym zespole, The One-Way Street. (Źródło: Wikipedia)
  • •Lakes High School, Lakewood, Waszyngton: Rodzina osiedla się w okolicach Tacomy. (Źródło: Wikipedia)
  • •Około 20. roku życia: Zakłada własny zespół po obejrzeniu na żywo Alberta Collinsa, Freddiego Kinga i Muddy'ego Watersa. (Źródło: Wikipedia)
  • •1974: Robert Cray Band powstaje w Eugene w stanie Oregon. (Źródło: robertcray.com)
  • •1986: "Strong Persuader" trafia do radia popowego dzięki "Smoking Gun". (Źródło: Wikipedia)

Instrumenty i sprzęt

Historie i anegdoty

"Wystąpił, bez wymienienia w czołówce, jako basista w filmie "National Lampoon's Animal House" z 1978 roku. (Źródło: Wikipedia)"
"Został zaproszony przez Keitha Richardsa, by towarzyszyć Chuckowi Berry'emu w filmie koncertowym "Hail! Hail! Rock 'n' Roll" z 1987 roku. (Źródło: Wikipedia)"
"Zagrał "Sweet Home Chicago" wspólnie ze Steviem Rayem Vaughanem w Alpine Valley Music Theatre w 1990 roku — był to ostatni występ Vaughana przed jego śmiercią tej samej nocy. (Źródło: Wikipedia)"
"Odwołał udział w europejskiej trasie Erica Claptona w 2022 roku po sporze o tekst utworu Vana Morrisona "Stand and Deliver". (Źródło: Wikipedia)"

Współpracownicy

"Showdown!" (1985) — współpraca trójki gitarzystów, która zdobyła Grammy za Best Traditional Blues Recording.

Towarzyszył Claptonowi podczas pełnej trasy światowej w latach 2006–2007.

"Sweet Home Chicago" w Alpine Valley Music Theatre w 1990 roku — ostatni koncert Steviego Raya Vaughana.

Wystąpił na albumach Hookera "Boom Boom", "The Healer" i "Mr. Lucky".

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Smoking Gun

RobertCrayVEVO

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Dyskografia

RokTytułProducentStudioWytwórniaLista przebojówSprzedażMuzycyYouTubeUwagi
1980Who's Been Talkin'——Tomato Records———Album debiutancki, nagrany zanim zespół miał ustalony skład.
1983Bad Influence——HighTone Records———Drugi album; utwór tytułowy został później nagrany przez Erica Claptona.
1985False Accusations——HighTone Records———Kontynuował budowanie reputacji autora piosenek w latach poprzedzających przełom.
1985Showdown!Bruce Iglauer, Dick Shurman—Alligator Records———Współpraca trójki gitarzystów z Albertem Collinsem i Johnnym Copelandem. Zdobył Grammy za Best Traditional Blues Recording (1986).
1986Strong PersuaderBruce Bromberg, Dennis Walker—Mercury———Album przełomowy; singiel "Smoking Gun" trafił do radia popowego.
1988Don't Be Afraid of the Dark——Mercury———Kontynuacja "Strong Persuader", z tym samym brzmieniem napędzanym sekcją dętą.
1990Midnight Stroll——Mercury———Jeszcze mocniej skręcił w stronę aranżacji soulowych z Memphis Horns.
1999Take Your Shoes OffSteve Jordan—Rykodisc———Zdobył Grammy za Best Contemporary Blues Album (2000).
2012Nothin but Love——Provogue/Mascot———Powrót do bardziej surowego, zespołowego brzmienia po kilku latach bez nowego materiału studyjnego.
2017Robert Cray & Hi Rhythm——Provogue/Mascot———Nagrany w Memphis z Hi Rhythm Section, zespołem stojącym za klasycznymi nagraniami Ala Greena.
2020That's What I Heard——Nozzle/Thirty Tigers———Jego najnowszy jak dotąd album studyjny.

Znane utwory

01Smoking Gun
02Right Next Door (Because of Me)
03Don't Be Afraid of the Dark
04Nothin' but a Woman
05I Guess I Showed Her

Nagrody i wyróżnienia

1986
Grammy Award, Best Traditional Blues Recording
Showdown!, with Albert Collins and Johnny Copeland
1997
Grammy Award, Best Rock Instrumental Performance
"SRV Shuffle"
2000
Grammy Award, Best Contemporary Blues Album
Take Your Shoes Off
2011
Blues Hall of Fame
2017
Americana Music Association Lifetime Achievement Award for Performance

Linki zewnętrzne

Booking / Kontakt

Czy jesteś artystą, czy reprezentujesz zespół lub agencję bookingową? Chcemy, aby informacje o bookingu były zawsze poprawne i aktualne. Prześlij nam właściwe dane za pomocą naszego formularza kontaktowego, a zaktualizujemy profil najszybciej jak to możliwe. Przejdź do formularza kontaktowego

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.

Zobacz sklep