Slow-Blues.com — Global Blues Encyclopedia
Wróć do artystów
Rory Gallagher
Photo: Circacies (Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0)
Blues Rock

Rory Gallagher

Tego artysty nie ma już wśród nas.
Urodzony/a: March 2, 1948, Ballyshannon, County Donegal, Ireland · Zmarł/a: June 14, 1995, London, England (staphylococcal infection following a liver transplant)• Ireland• Aktywny/a: 1963–1995
Blues RockClassic Blues

Odszedł 14 czerwca 1995 roku w wieku 47 lat. Stratocaster i Irish Tour '74 wciąż żyją.

Instrumenty
Electric guitar, Vocals
Wytwórnie
Polydor, Chrysalis, Capo
z
Cork, Ireland
Urodzony/a
March 2, 1948, Ballyshannon, County Donegal, Ireland
Rory Gallagher nigdy nie miał swojego wielkiego przeboju i nigdy długo nie związywał się z żadną dużą wytwórnią — a mimo to sprzedał ponad 30 milionów płyt i stał się inspiracją dla połowy pokolenia gitarowych bohaterów rocka. Powód był prosty: przez dwadzieścia pięć lat po prostu nie przestawał koncertować, grając w klubach i salach z tą samą intensywnością, czy na widowni siedziało pięćdziesiąt osób, czy pięćdziesiąt tysięcy. Urodził się jako William Rory Gallagher 2 marca 1948 roku w szpitalu Rock Hospital w Ballyshannon, w hrabstwie Donegal w Irlandii. Jego ojciec, Daniel "Danny" Gallagher, grał na akordeonie i służył w irlandzkiej armii; matka, Monica (z domu Roche), pochodziła z hrabstwa Cork. Młodszy brat Dónal, urodzony rok później, przez niemal całą jego karierę był jego menedżerem. Rodzina przeprowadziła się przez Derry, zanim osiedliła się w Cork, gdzie Rory dorastał (Źródło: Wikipedia). Szkołę porzucił w wieku piętnastu lat i dołączył do Fontana Showband, a potem do jej następczyni, The Impact, mocniej inspirowanej Chuckiem Berrym. Zespół koncertował w irlandzkim obiegu sal tanecznych, bo jak sam mówił, "nie było innego miejsca, gdzie można było robić coś z elektryczną gitarą". W 1963 roku, na kredyt w sklepie muzycznym Michaela Crowleya w Cork, kupił znoszonego Fendera Stratocastera z 1961 roku za 100 funtów — podobno jednego z pierwszych Stratocasterów w Irlandii — i przez resztę życia grał niemal wyłącznie na nim. Jego przetarte, wypłowiałe od słońca wykończenie stało się równie rozpoznawalne jak jego brzmienie (Źródło: Wikipedia, rorygallagher.com, RTÉ). Zniechęcony życiem w orkiestrze tanecznej, założył w Cork w 1966 roku trio Taste, nazwane od podkładki pod piwo Beamish. Zespół przeniósł się do Belfastu, przebudował skład wokół basisty Richarda McCrackena i perkusisty Johna Wilsona i stał się jednym z wielkich zespołów koncertowych epoki — 21 lipca 1970 roku pobili rekord frekwencji klubu Marquee, należący wcześniej do Jimiego Hendrixa. Taste rozpadło się w październiku tego samego roku, wyczerpane sporami z managementem, po dwóch albumach studyjnych (Taste, 1969; On the Boards, 1970, oba dla Polydor) (Źródło: Wikipedia). Gallagher od razu rozpoczął karierę solową, debiutując w paryskiej Olympii 30 marca 1971 roku, z basistą Gerrym McAvoyem — który pozostał z nim przez kolejne dwadzieścia lat — i perkusistą Wilgarem Campbellem. Jeszcze w tym samym roku ukazały się jego debiutancki album (bez tytułu) i "Deuce", oba dla Polydor, oba wyprodukowane samodzielnie. "Live! in Europe" (1972) stał się jego przełomem komercyjnym, wszedł do brytyjskiej Top 10 i przyniósł mu pierwszą złotą płytę. Dwa kolejne albumy studyjne, "Blueprint" i "Tattoo" (oba z 1973), poprzedziły to, co wielu wciąż uważa za jego arcydzieło: "Irish Tour '74", podwójny album koncertowy nagrany w Cork, Dublinie i Belfaście przy użyciu mobilnego studia Ronniego Lane'a, w czasach, gdy niewielu zagranicznych artystów w ogóle koncertowało w Irlandii Północnej podczas konfliktu znanego jako The Troubles. Album uzyskał status złotej płyty i sprzedał się w ponad dwóch milionach egzemplarzy na całym świecie (Źródło: Wikipedia). Przejście do wytwórni Chrysalis Records przyniosło "Against the Grain" (1975) i "Calling Card" (1976, wyprodukowany przez Rogera Glovera z Deep Purple), a następnie "Photo-Finish" (1978) i "Top Priority" (1979). W styczniu 1975 roku pianista Rolling Stones, Ian Stewart, zaprosił go do Rotterdamu na przesłuchanie jako następcy Micka Taylora; Gallagher grał z zespołem przez trzy dni, ale nie został wybrany — basista Bill Wyman opowiadał później, że zdaniem Jaggera i Richardsa "nie był typem, który by pasował", będąc zbyt silną osobowością, by zasiąść obok dwóch wielkich ego. W tym samym roku czytelnicy Melody Makera już wcześniej okrzyknęli go "Gitarzystą Roku", wyprzedzając zarówno Claptona, jak i Hendrixa we wcześniejszych sondażach — wzór trofeum z pięcioma złotymi promieniami słońca wyryto później na jego nagrobku (Źródło: Wikipedia). W latach 80. jego produktywność zmalała, gdy zdrowie powoli się pogarszało — wieloletni lęk przed lataniem prowadził do coraz większego uzależnienia od leków na receptę, potęgowanego przez fizyczne obciążenie dziesięcioleci niemal nieustannego koncertowania. "Jinx" (1982) sprzedawał się słabo; "Defender" (1987), wydany samodzielnie na jego własnej wytwórni Capo, znalazł się na szczycie brytyjskiej listy albumów niezależnych i zdobył nagrodę dla najlepszego albumu na irlandzkich Rock Awards; "Fresh Evidence" (1990), nagrany na zabytkowym sprzęcie z powracającym na instrumenty klawiszowe dawnym kolegą z Taste, Lou Martinem, był jego ostatnim albumem studyjnym. Koncertował z przebudowanym składem aż do 1995 roku, ale styczniową trasę po Holandii trzeba było skrócić. W marcu przeszedł przeszczep wątroby w King's College Hospital w Londynie i wydawał się dochodzić do siebie — zanim zaatakowała go infekcja gronkowcowa, która zabiła go 14 czerwca 1995 roku, w wieku 47 lat (Źródło: Wikipedia). Zagrał ponad 2000 koncertów w ciągu 25-letniej kariery i do końca pozostał muzykiem muzyków: Eric Clapton mówił, że to Gallagher sprawił, iż wrócił "do bluesa"; Brian May uznaje go za źródło swojego brzmienia i wyboru sprzętu; Johnny Marr w wieku trzynastu lat nauczył się "Deuce" utwór po utworze. Slash, The Edge, Glenn Tipton i Joe Bonamassa wymieniali go jako formacyjny wpływ. Zarówno Ballyshannon, jak i Belfast mają jego pomniki; Dublin, Cork i Paryż nazwały jego imieniem miejsca publiczne; a co roku od 2002 roku Ballyshannon gości Rory Gallagher International Tribute Festival (Źródło: Wikipedia, AllMusic).

Wpływ muzyczny

Prawdziwe dziedzictwo Gallaghera to to, czego NIE zrobił: nigdy nie miał tego jednego przebojowego singla, który uczyniłby go rozpoznawalnym poza kręgami bluesa i rocka, i nigdy go nie chciał. Zamiast tego zostawił po sobie wzorzec czystego, nieustającego rzemiosła koncertowego — artystę, który koncertował bez przerwy, grał całkowicie bez teatru (żadnej kreacji, żadnej persony, tylko Stratocaster i zespół), i stał się jednym z najczęściej wymienianych wpływów w gitarze rockowej właśnie dlatego, że nigdy nie poszedł na kompromis z brzmieniem dla szerszej publiczności. Clapton, Brian May, Slash, The Edge i Joe Bonamassa wszyscy wskazują go jako formacyjny wpływ, a jego odmowa oferty Rolling Stones w 1975 roku stała się swego rodzaju legendą — dowodem, że muzyka liczyła się bardziej niż machina wokół niej (Źródło: Wikipedia, AllMusic).

Inspiracje

Muddy WatersLeadbellyWoody GuthrieBuddy Holly

Rodzina i życie prywatne

Ojciec

Akordeonista, były żołnierz armii irlandzkiej.

Matka

Z hrabstwa Cork.

Brat

Został jego menedżerem przez niemal całą karierę.

Formacyjne doświadczenia

  • •1963: Kupuje na kredyt Stratocastera z 1961 roku, Cork. (Źródło: Wikipedia)
  • •1966: Zakłada Taste. (Źródło: Wikipedia)
  • •21 lip 1970: Taste pobija rekord frekwencji klubu Marquee, wcześniej należący do Jimiego Hendrixa. (Źródło: Wikipedia)
  • •30 mar 1971: Debiut solowy w paryskiej Olympii. (Źródło: Wikipedia)
  • •Sty 1975: Przesłuchanie do Rolling Stones w Rotterdamie. (Źródło: Wikipedia)
  • •Mar 1995: Przeszczep wątroby, King's College Hospital, Londyn. (Źródło: Wikipedia)

Instrumenty i sprzęt

Gitara

Fender Stratocaster z 1961 roku

Kupiony na kredyt za 100 funtów w Cork w 1963 roku — podobno jeden z pierwszych w Irlandii; grał na nim niemal wyłącznie do końca życia.

Historie i anegdoty

"Przesłuchiwał się do Rolling Stones w Rotterdamie w styczniu 1975 roku, ale Jagger i Richards podobno uznali go za zbyt silną osobowość, by zasiadł obok dwóch wielkich ego. (Źródło: Wikipedia)"
"Taste pobiło rekord frekwencji Jimiego Hendrixa w klubie Marquee w Londynie w 1970 roku. (Źródło: Wikipedia)"
"Eric Clapton mówił, że to Gallagher sprawił, że wrócił "do bluesa". (Źródło: AllMusic)"
"Trofeum „Gitarzysta Roku” magazynu Melody Maker z 1972 roku — pięć złotych promieni słońca — wyryto później na jego nagrobku. (Źródło: Wikipedia)"

Współpracownicy

Basista przez około dwadzieścia lat, od solowego debiutu w 1971 roku.

Basista Deep Purple; wyprodukował "Calling Card" (1976).

Klawiszowiec od czasów Taste aż po "Fresh Evidence" (1990).

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Bad Penny

Rory Gallagher - Topic

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Dyskografia

RokTytułProducentStudioWytwórniaLista przebojówSprzedażMuzycyYouTubeUwagi
1969Taste (with Taste)——Polydor———Debiutancki album, nagrany w jeden dzień.
1970On the Boards (with Taste)——Polydor———Wszystkie dziesięć utworów napisane przez Gallaghera; 18. miejsce w UK.
1971Rory Gallagher——Polydor———Debiut solowy, produkcja własna.
1971Deuce——Polydor————
1972Live! in Europe——Polydor———Przełom komercyjny; pierwsza złota płyta.
1973Blueprint——Polydor————
1973Tattoo——Polydor————
1974Irish Tour '74——Polydor———Podwójny album koncertowy; złota płyta, ponad 2 mln sprzedanych.
1975Against the Grain——Chrysalis———Pierwsze wydawnictwo dla Chrysalis.
1976Calling Card——Chrysalis———Wyprodukowany przez Rogera Glovera (Deep Purple).
1978Photo-Finish——Chrysalis————
1979Top Priority——Chrysalis————
1980Stage Struck——Chrysalis———Album koncertowy.
1982Jinx——Chrysalis/Mercury———Produkcja własna.
1987Defender——Capo/Demon———Szczyt brytyjskiej listy albumów niezależnych.
1990Fresh Evidence——Capo/Castle———Ostatni album studyjny.

Znane utwory

01Tattoo'd Lady
02A Million Miles Away
03Cradle Rock
04Bad Penny
05Shadow Play

Nagrody i wyróżnienia

1972
Guitarist of the Year
Ankieta czytelników Melody Maker
1987
Best Album
Irlandzkie Rock/Hot Press Awards
1992
Fender/Arbiter Hall of Fame Award
—

Linki zewnętrzne

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.

Zobacz sklep