POWOLNE, PEŁNE DUSZY KORZENIE

Wróć do artystów

Savoy Brown

Photo: Jim Summaria, Kim Simmonds, 1975 (Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0)

British

Savoy Brown

Znany również jako: Savoy Brown Blues Band

Tego artysty nie ma już wśród nas.

Urodzony/a: December 5, 1947, Newbridge, Caerphilly, Wales (Kim Simmonds) · Zmarł/a: December 13, 2022 (Kim Simmonds)• United Kingdom• Aktywny/a: 1965–2022

British Blues BoomElectric BluesBlues Rock

Bezkompromisowy zespół chicagowskiego bluesa Kima Simmondsa, założony w 1965 roku i odbudowywany przez niego przez ponad sześćdziesiąt zmian składu w ciągu pięćdziesięciu siedmiu lat — w tym odejście w 1970 roku, które zaowocowało powstaniem Foghat — aż do jego śmierci w 2022 roku.

Savoy Brown nigdy nie mieli momentu na miarę Woodstocku ani sztandarowego przeboju radiowego wystarczająco dużego, by stać się nazwiskiem znanym w każdym domu, i to jest właśnie sedno sprawy: przez pięćdziesiąt siedem lat jeden człowiek utrzymywał w trasie prawdziwie bezkompromisowy brytyjski zespół bluesowy, mimo ponad sześćdziesięciu zmian składu, ponieważ po prostu nigdy nie przestawał (Źródło: Wikipedia). Kim Simmonds urodził się 5 grudnia 1947 roku w Newbridge, w hrabstwie Caerphilly w Walii. Założył grupę w Battersea, na południowo-zachodnim krańcu Londynu, w 1965 roku wraz z harmonijkarzem Johnem O'Learym, po tym jak obaj przypadkiem spotkali się w sklepie płytowym w Soho; nazwali się Savoy Brown Blues Band, by jasno zadeklarować swoją przynależność do chicagowskiego bluesa — "Savoy" zapożyczone od amerykańskiej wytwórni bluesowej dla odrobiny elegancji, "Brown" wybrane za swoją prostą, pozbawioną blichtru szczerość. Simmonds pozostał jedynym stałym członkiem zespołu do końca życia (Źródło: Wikipedia). Savoy Brown stali się niemal tak samo słynni z tego, kto opuszczał zespół, jak z tego, kto w nim pozostawał. Ich debiutancki skład z 1967 roku — wokalista Brice Portius, klawiszowiec Bob Hall, basista Ray Chappell, perkusista Leo Manning — zniknął w ciągu kilku lat, a na początku lat 70. grupa przeszła przez wokalistę Chrisa Youldena i gitarzystę Dave'a Peveretta. Następnie, w grudniu 1970 roku, Peverett odszedł wraz z basistą Tonym Stevensem i perkusistą Rogerem Earlem, by założyć Foghat z gitarzystą Rodem Price'em — zespół pochodny, który sprzedał się znacznie lepiej niż zespół, który opuścili, wciąż jednak otwarcie powołując się na swoje pochodzenie z Savoy Brown. Simmonds po prostu odbudował zespół od nowa, co miał robić przez kolejne pół wieku (Źródło: Wikipedia). Płyty z końca lat 60. i początku lat 70. pozostają głównym osiągnięciem zespołu: "Shake Down" (1967), "Getting to the Point" (1968), "Blue Matter" i "A Step Further" (obie 1969) oraz "Looking In" (1970), który osiągnął 39. miejsce w Ameryce — Savoy Brown, nietypowo jak na brytyjski zespół bluesowy tamtej epoki, znaleźli znacznie większe uznanie w USA niż w kraju. "Hellbound Train" (1972) wprowadził ich do amerykańskiej Top 40. Krytyk Robert Christgau określił później Savoy Brown, obok Johna Mayalla, jako purystyczny "środek" brytyjskiego bluesa, w celowym kontraście do głośniejszych, cięższych zespołów, które ta sama scena również wyprodukowała (Źródło: Wikipedia). Simmonds utrzymywał zespół w różnych formach przez kolejne dekady, wydając albumy takie jak "Rock 'N' Roll Warriors" (1981) — którego singiel "Run to Me", cover Smokie, stał się najwyżej notowanym wpisem zespołu na liście Billboard, 68. miejsce, 31 października 1981 roku — "Make Me Sweat" i "Kings of Boogie" (oba 1988–89), a później bardziej purystyczne płyty blues-rockowe, takie jak "Strange Dreams" (2003) i "Voodoo Moon" (2011). "The Devil to Pay" (2015) osiągnął 4. miejsce na liście Top Blues Albums Billboardu, przypominając, że gra gitarowa i twórczość Simmondsa nie straciły nic ze swojej ostrości głęboko w jego sześćdziesiątce (Źródło: Wikipedia). Kim Simmonds zmarł 13 grudnia 2022 roku w wieku 75 lat, a pięćdziesięciosiedmioletnia historia Savoy Brown zakończyła się wraz z nim — ostatecznie nie było wersji zespołu bez niego w centrum (Źródło: Wikipedia).

Wpływ muzyczny

Savoy Brown funkcjonował jako prawdziwy przewód talentów dla brytyjskiego blues-rocka — najwyraźniej poprzez Foghat, założony przez trzech odchodzących członków w 1970 roku — podczas gdy pięćdziesięciosiedmioletnie uporczywe dążenie Kima Simmondsa do utrzymania purystycznego zespołu bluesowego w trasie, w dużej mierze niesłabnące komercyjnie w Ameryce, uczyniło go jednym z najcichszych, ale najbardziej wytrwałych sztandarowych przedstawicieli tej epoki (Źródło: Wikipedia).

Instrumenty i sprzęt

Historie i anegdoty

"Pośmiertna autobiografia, „Street Corner Talking: The Autobiography of Kim Simmonds”, została wydana przez Schiffer Publishing 28 lutego 2026 roku, ze wstępem producenta Mike'a Vernona MBE i udziałem żony Simmondsa, Debbie, opisująca spotkania z Jimmym Page'em i Erikiem Claptonem podczas jego sześciodekadowej kariery. (Źródło: Library Journal; Schiffer Publishing)"

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Savoy Brown featuring Kim Simmonds — full set, Berlin Blues Fest

David ONeil @ The Blues Plate Special

Street Corner Talking - Kim Simmonds

Street Corner Talking - Kim Simmonds

Thunder, Lightning & Rain (Kim Simmonds) - Savoy Brown LIVE at the ABC

Thunder, Lightning & Rain (Kim Simmonds) - Savoy Brown LIVE at the ABC

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Linki zewnętrzne

YouTube Music Wikipedia

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.