Slow-Blues.com — Global Blues Encyclopedia
Wróć do artystów
Skip James
Newport Folk Festival, 1964 — photograph by Dick Waterman
Delta

Skip James

Tego artysty nie ma już wśród nas.
Urodzony/a: June 9, 1902, Bentonia, Mississippi · Zmarł/a: October 3, 1969, Philadelphia, Pennsylvania (cancer)• United States
Delta BluesCountry Blues
Skip James nagrał osiem dwustronnych płyt 78 obr./min w lutym 1931 roku, po czym zniknął ze świata bluesa na 33 lata, spędzając większość tego czasu jako czynny kaznodzieja, a nie muzyk. Gdy w końcu powrócił, jego niesamowity, wysoki falset i nawiedzone, otwarte strojenie gitary w d-moll brzmiały jak nic innego, co kiedykolwiek nagrano wcześniej lub później — co jest dokładnie powodem, dla którego badacze bluesa w ogóle zaczęli go szukać. Urodził się jako Nehemiah "Skip" James 9 czerwca 1902 roku w segregowanym szpitalu w Bentonii w stanie Missisipi. Jego ojciec, Eddie James, był według większości relacji przemytnikiem alkoholu, który porzucił rodzinę około 1907 roku, choć później się nawrócił i sam został kaznodzieją; jego matka Phyllis pracowała jako kucharka i opiekunka na plantacji Woodbine na południe od Yazoo City. Matka Jamesa kupiła mu pierwszą gitarę za 2,50 dolara, a jako nastolatek nauczył się też grać na organach. W 1919 roku opuścił Bentonię, by pracować przy budowie dróg i wałów przeciwpowodziowych, doświadczenie, które bezpośrednio zasiliło jego piosenkę "Illinois Blues" (Źródło: Wikipedia). Całe jego brzmienie sięga do jednego nienagranego lokalnego muzyka: Henry'ego Stuckeya, który nauczył Jamesa charakterystycznego otwartego strojenia d-moll typu "cross-note", nadającego jego grze na gitarze niepowtarzalną, niemal dysonansową jakość — strojenia, które Stuckey podobno przejął od bahamskich żołnierzy podczas I wojny światowej, choć jego rzeczywista kartoteka wojskowa nie potwierdza zamorskiego oddelegowania, więc dokładny łańcuch przekazu pozostaje niepewny (Źródło: Wikipedia). Łowca talentów H.C. Speir — ten sam człowiek, który odkrył Charleya Pattona — wysłał Jamesa do studia Paramount Records w Grafton w Wisconsin w lutym 1931 roku, gdzie nagrał około 18 stron podczas kilku sesji, w tym "Devil Got My Woman", "Hard Time Killing Floor Blues", "Cypress Grove Blues" i "I'm So Glad". Biograf Stephen Calt nazwał jego grę palcami "jednym z najbardziej niezwykłych przykładów fingerpickingu w muzyce gitarowej" (Źródło: Wikipedia). Płyty sprzedały się w niemal zerowej liczbie — Wielki Kryzys zdziesiątkował rynek płyt bluesowych dokładnie w momencie, gdy James na niego wchodził. Całkowicie odszedł od muzyki świeckiej. Został dyrektorem chóru kościelnego swojego ojca i ostatecznie został wyświęcony na duchownego zarówno w kościołach baptystycznych, jak i metodystycznych, i nie nagrał niczego znanego przez 33 lata (Źródło: Wikipedia). W 1964 roku pasjonaci bluesa John Fahey, Bill Barth i Henry Vestine odnaleźli go w szpitalnym łóżku w Tunicy w stanie Missisipi. Kilka tygodni później był na scenie Newport Folk Festival, swój pierwszy występ od ponad trzech dekad, przed publicznością, która dorastała, wielbiąc płyty, które nagrał, zanim większość z nich się urodziła. Fotograf Dick Waterman udokumentował ten powrót na Newport, a jego zdjęcia pozostają najczęściej wykorzystywanymi fotografiami Jamesa do dziś (Źródło: Wikipedia). Nagrywał ponownie dla Takoma, Melodeon i Vanguard między 1964 a 1969 rokiem, powracając do swojego katalogu z 1931 roku i pisząc nowy materiał, który coraz bardziej odzwierciedlał jego pogarszający się stan zdrowia. W 1968 roku Cream wydało cover "I'm So Glad", który przyniósł Jamesowi około 10 000 dolarów tantiem — według większości relacji jedyny prawdziwy finansowy sukces w jego karierze (Źródło: Wikipedia). Zmarł na raka w Filadelfii 3 października 1969 roku, w wieku 67 lat, i został pochowany pod swoim urodzeniowym nazwiskiem, Nehemiah James, na Merion Memorial Park w Bala Cynwyd w Pensylwanii, grobie, który od tamtej pory stał się czymś w rodzaju miejsca pielgrzymek dla fanów bluesa (Źródło: Wikipedia; The Philadelphia Inquirer).

Wpływ muzyczny

Otwarte strojenie d-moll Jamesa i falsetowa maniera wokalna są na tyle idiosynkratyczne, że niewielu muzyków bluesowych kiedykolwiek próbowało w pełni je odtworzyć, ale jego piosenki podróżowały nawet tam, gdzie jego technika nie dotarła: "Hard Time Killing Floor Blues" dotarł do masowej publiczności dekady później dzięki ścieżce dźwiękowej "O Brother, Where Art Thou?", a cover "I'm So Glad" Cream z 1968 roku poniósł jego melodię w brytyjski boom blues-rockowy. Uważa się, że sam Robert Johnson wchłonął elementy bentońskiego stylu Jamesa, zanim kilka lat później nagrał własny materiał (Źródło: Wikipedia).

Rodzina i życie prywatne

Ojciec

Przemytnik alkoholu, który porzucił rodzinę około 1907 roku; później się poprawił i sam został kaznodzieją.

Matka

Pracowała jako kucharka i opiekunka do dzieci na plantacji Woodbine na południe od Yazoo City; kupiła Skipowi jego pierwszą gitarę.

Formacyjne doświadczenia

  • •1919: Opuszcza Bentonię, by pracować przy budowie dróg i wałów, co później stało się tematem "Illinois Blues." (Źródło: Wikipedia)
  • •Uczy się od Henry'ego Stuckeya, lokalnego, nigdy nienagrywanego muzyka, który nauczył go otwartego strojenia "cross-note" w d-moll. (Źródło: Wikipedia)
  • •Luty 1931: Nagrywa około 18 utworów dla Paramount Records w Grafton w Wisconsin. (Źródło: Wikipedia)
  • •1931–1964: Całkowicie porzuca muzykę świecką, by zostać dyrygentem chóru kościelnego i wyświęconym duchownym. (Źródło: Wikipedia)
  • •1964: Odnaleziony na nowo w szpitalnym łóżku w Tunica w stanie Mississippi; kilka tygodni później występuje na Newport Folk Festival. (Źródło: Wikipedia)

Historie i anegdoty

"Historia o bahamskim żołnierzu jako źródle jego otwartego strojenia w d-moll, przekazana przez mentora Henry'ego Stuckeya, nie do końca zgadza się z faktyczną służbą Stuckeya podczas I wojny światowej — dokładne pochodzenie strojenia pozostaje naprawdę niepewne. (Źródło: Wikipedia)"
"Cover "I'm So Glad" wykonany przez Cream w 1968 roku przyniósł mu około 10 000 dolarów tantiem — opisywany przez biografów jako jedyny prawdziwy finansowy sukces całej jego kariery. (Źródło: Wikipedia)"
"Jest pochowany pod swoim imieniem urodzeniowym, Nehemiah James, na Merion Memorial Park w Bala Cynwyd w Pensylwanii — grób, który przyciąga pielgrzymów bluesowych z całego kraju. (Źródło: The Philadelphia Inquirer)"

Współpracownicy

Lokalny, nigdy nienagrywany muzyk, który nauczył Jamesa otwartego strojenia "cross-note" w d-moll, definiującego jego brzmienie.

Łowca talentów z Jackson w stanie Mississippi — ta sama postać, która odkryła Charleya Pattona — który wysłał Jamesa do Paramount w 1931 roku.

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Skip James - Devil got my woman (1931)

Added to the Grammy Hall of Fame in 2020.

fulanodetal4

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Dyskografia

RokTytułProducentStudioWytwórniaLista przebojówSprzedażMuzycyYouTubeUwagi
1931Sesja dla Paramount, Grafton w WisconsinH.C. Speir / Paramount Records—Paramount Records———Luty 1931 roku — nagrano około 18 utworów, w tym "Devil Got My Woman," "Hard Time Killing Floor Blues," "Cypress Grove Blues" i "I'm So Glad." Komercyjna porażka w środku Wielkiego Kryzysu.
1964Powrót na Newport Folk Festival——————Pierwszy występ od ponad trzech dekad, po odnalezieniu go na nowo w szpitalu w Tunica w stanie Mississippi.
1966Sesje dla Vanguard/MelodeonRóżni—Vanguard / Melodeon / Takoma———Nagrania z ery ponownego odkrycia, powracające do jego katalogu z 1931 roku razem z nowym materiałem.

Linki zewnętrzne

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.

Zobacz sklep