Slow-Blues.com — Global Blues Encyclopedia
Wróć do artystów
Son House
Minneapolis, May 1971 — photographer credited only as "JT" in the original source (Wikimedia Commons, public domain)
Delta

Son House

Tego artysty nie ma już wśród nas.
Urodzony/a: March 21, 1902, Lyon, Mississippi (House himself sometimes claimed an earlier birth year, c. 1886, but legal records confirm 1902) · Zmarł/a: October 19, 1988, Detroit, Michigan (laryngeal cancer)• United States
Delta BluesCountry Blues
Instrumenty
National steel guitar (slide), Voice
Wytwórnie
Paramount, Library of Congress, Columbia
z
Mississippi Delta
Urodzony/a
March 21, 1902, Lyon, Mississippi (House himself sometimes claimed an earlier birth year, c. 1886, but legal records confirm 1902)
Eddie James "Son" House Jr. przez całe życie walczył z bluesem — dosłownie wierząc, że to muzyka diabła — i właśnie ta walka sprawia, że jego nagrania należą do najbardziej przejmujących rzeczy, jakie kiedykolwiek nagrano. Urodził się 21 marca 1902 roku w Lyon w stanie Missisipi (sam House czasem twierdził, że jest starszy, sugerując narodziny bliższe 1886 rokowi, ale dokumenty prawne potwierdzają 1902), jako syn Eddiego House'a Sr., grającego na tubie diakona baptystycznego, i dorastał głównie na wiejskiej Delcie po rozstaniu rodziców (Źródło: Wikipedia). Sam zaczął głosić kazania w wieku piętnastu lat, w Nowym Orleanie, i według własnych słów był całkowicie "zakościelniony" — aktywnie wrogo nastawiony do muzyki bluesowej z powodów religijnych. W wieku dziewiętnastu lat ożenił się ze starszą kobietą, Carrie Martin, wbrew woli rodziny; małżeństwo rozpadło się po latach pracy na roli w Luizjanie (Źródło: Wikipedia). Wszystko zmieniło się w wieku 25 lat, w 1927 roku, gdy usłyszał gitarzystę grającego slide na szyjce butelki — relacje wskazują na Jamesa McCoya lub Williego Wilsona — i doświadczył czegoś, co później opisał jako coś bliskiego nawróceniu religijnemu, tylko skierowanemu w przeciwną stronę. Kupił gitarę i szybko się nauczył, przejmując technikę od McCoya, Wilsona i Rube'a Lacey'a w ciągu kilku tygodni (Źródło: Wikipedia). Niedługo potem House postrzelił, a podobno i zabił, mężczyznę podczas awantury w juke joincie — dokładne okoliczności pozostają niejasne, ponieważ sam House podawał sprzeczne relacje przez lata, a biograf Daniel Beaumont nie znalazł żadnych zachowanych dokumentów sądowych potwierdzających szczegóły. Odsiedział około dwóch lat w więzieniu Parchman Farm w Missisipi przed zwolnieniem około 1929 roku (Źródło: Wikipedia). Poznał Charleya Pattona w Luli w stanie Missisipi około 1929–1930 roku, i podróżował z Pattonem na sesję dla Paramount w Grafton w Wisconsin w sierpniu 1930 roku, gdzie House nagrał dziewięć własnych piosenek — "My Black Mama", "Preachin' the Blues" i "Dry Spell Blues" wśród nich — z których osiem wydano na rynek płytowy załamujący się pod ciężarem Wielkiego Kryzysu. Sprzedały się w niemal żadnej liczbie egzemplarzy (Źródło: Wikipedia). Alan Lomax znalazł go i nagrał dwukrotnie dla Biblioteki Kongresu — w sierpniu 1941 roku w sklepie w Lake Cormorant w stanie Missisipi, z Williem Brownem na gitarze, i ponownie w lipcu 1942 roku w Robinsonville. Podczas tych lat na Delcie House był bezpośrednim, praktycznym wpływem na dwóch nastolatków, którzy mieli zdefiniować kolejny rozdział bluesa: zarówno Robert Johnson, jak i Muddy Waters wychowywali się, obserwując i ucząc się od House'a i Williego Browna w okolicach hrabstwa Coahoma (Źródło: Wikipedia). Do 1943 roku House opuścił Missisipi całkowicie, przenosząc się do Rochester w stanie Nowy Jork, i podjął pracę jako tragarz kolejowy. Przez ponad dwie dekady w ogóle przestał grać muzykę i nie miał pojęcia, że na świecie dzieje się globalne odrodzenie bluesa. W 1964 roku badacze bluesa Nick Perls, Dick Waterman i Phil Spiro odnaleźli go, wciąż pracującego na stacji kolejowej w Rochester, i namówili go z powrotem do grania. Tego samego roku wystąpił na Newport Folk Festival przed publicznością, która traktowała go jak wskrzeszoną legendę (Źródło: Wikipedia). Producent John Hammond nagrał House'a dla Columbii w 1965 roku — sesje, które stały się albumem Father of Folk Blues — i, w jednym z bardziej niezwykłych przypisów historii bluesa, sprowadził 22-letniego badacza bluesa o imieniu Alan Wilson (późniejszego z Canned Heat) specjalnie po to, by pomógł House'owi przypomnieć sobie, jak grać jego własny, starszy repertuar (Źródło: Wikipedia). House koncertował na festiwalach folkowych i w kawiarniach do początku lat 70., w tym podczas europejskiej trasy w 1967 roku razem ze Skipem Jamesem i Bukką White'em, zanim pogarszający się stan zdrowia zmusił go do przejścia na emeryturę w 1974 roku. Osiadł w Detroit, gdzie zmarł na raka krtani 19 października 1988 roku i został pochowany na cmentarzu Mt. Hazel (Źródło: Wikipedia).

Wpływ muzyczny

Surowy, perkusyjny styl slide'u House'a i nieustępliwa intensywność wokalna ukształtowały bezpośrednio dwie z najważniejszych postaci w historii bluesa: nastoletni Robert Johnson oglądał jego grę w okolicach hrabstwa Coahoma, a Muddy Waters wielokrotnie wskazywał House'a i Williego Browna jako swój najbardziej bezpośredni, formacyjny wpływ, zanim jeszcze opuścił Missisipi. Gdy sam House został odkryty na nowo w 1964 roku, całe pokolenie białych odrodzicieli folku i bluesa — a później muzyków rockowych, poprzez cover "Death Letter" White Stripes — traktowało jego zachowane nagrania niemal jak pismo święte (Źródło: Wikipedia).

Rodzina i życie prywatne

Ojciec
Eddie House Sr.

Grający na tubie diakon baptystyczny.

Żona (pierwsza z kilku)
Carrie Martin

Wyszedł za nią w wieku 19 lat wbrew woli rodziny; małżeństwo później się rozpadło.

Córki
Beatrice i Sally House

House w ciągu swojego życia był żonaty pięciokrotnie.

Formacyjne doświadczenia

  • •1927 (w wieku 25 lat): Usłyszał gitarzystę slide grającego techniką bottleneck i doświadczył czegoś, co nazwał muzycznym "nawróceniem." (Źródło: Wikipedia)
  • •1928–1929: Odsiaduje około dwóch lat w więzieniu Parchman Farm po śmiertelnej strzelaninie w klubie nocnym. (Źródło: Wikipedia)
  • •Sierpień 1930: Pierwsza sesja nagraniowa dla Paramount, Grafton w Wisconsin, podróżując razem z Charleyem Pattonem. (Źródło: Wikipedia)
  • •1941–1942: Dwukrotnie nagrany przez Alana Lomaxa dla Biblioteki Kongresu w Mississippi. (Źródło: Wikipedia)
  • •1964: Odnaleziony na nowo w Rochester w stanie Nowy Jork przez badaczy bluesa po 21 latach z dala od muzyki; występuje na Newport Folk Festival. (Źródło: Wikipedia)

Historie i anegdoty

"Zaczynał jako baptystyczny kaznodzieja czynnie wrogo nastawiony do bluesa z powodów religijnych — napięcie między ambonę a klubem nocnym przewija się przez cały jego dorobek nagraniowy. (Źródło: Wikipedia)"
"Producent John Hammond sprowadził 22-letniego badacza bluesa Alana Wilsona (później z Canned Heat) na sesje dla Columbii w 1965 roku specjalnie po to, by pomóc House'owi na nowo nauczyć się własnego, sprzed dekad materiału. (Źródło: Wikipedia)"
"Nie miał zupełnie pojęcia o globalnym odrodzeniu bluesa, dopóki badacze nie znaleźli go fizycznie pracującego na dworcu kolejowym w Rochester w stanie Nowy Jork w 1964 roku. (Źródło: Wikipedia)"

Współpracownicy

Charley Patton

Poznali się około 1929–1930 w Luli w Mississippi; podróżowali razem na pierwszą sesję Housea dla Paramount w 1930 roku.

Willie Brown

Gitarzysta i bliski partner muzyczny przez lata 30. i 40., w tym podczas sesji dla Biblioteki Kongresu w 1941 roku.

Robert Johnson

Jako nastolatek obserwował i uczył się od House'a w okolicach hrabstwa Coahoma w Mississippi.

Muddy Waters

Wymieniał House'a i Williego Browna jako swój najbardziej bezpośredni, kształtujący wpływ przed opuszczeniem Mississippi.

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Son House "Death Letter Blues"

His best-known song from the 1965 rediscovery-era Columbia sessions.

GtrWorkShp

SON HOUSE - Grinnin' In Your Face

SON HOUSE - Grinnin' In Your Face

Son House - Preachin' The Blues (1930)

Son House - Preachin' The Blues (1930)

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Dyskografia

RokTytułProducentStudioWytwórniaLista przebojówSprzedażMuzycyYouTubeUwagi
1930Pierwsza sesja dla Paramount, Grafton w WisconsinParamount Records—Paramount Records———Sierpień 1930 roku — nagrano dziewięć piosenek, wydano osiem, w tym "Preachin' the Blues" i "My Black Mama." Komercyjna porażka w środku Wielkiego Kryzysu.
1941Sesja dla Biblioteki Kongresu, Clack Store, Lake Cormorant w MississippiAlan Lomax—Library of Congress——Willie Brown (Gitara), Fiddlin' Joe Martin (Mandolina), Leroy Williams (Harmonijka ustna)Sierpień 1941 roku — pierwsza terenowa sesja Lomaxa, nagrana w wiejskim sklepie z prądem zasilającym sprzęt; piosenki obejmowały "Levee Camp Blues," "Government Fleet Blues," "Walking Blues" i "Shetland Pony Blues," z odgłosami pociągu słyszalnymi na niektórych podejściach. Nagrana wraz z jego stałym partnerem muzycznym, Williem Brownem.
1942Sesja dla Biblioteki Kongresu, Robinsonville w MississippiAlan Lomax—Library of Congress———Druga terenowa sesja Lomaxa, 17 lipca 1942 roku, przyniosła "Special Rider Blues" i "Depot Blues."
1965Father of Folk BluesJohn Hammond—Columbia Records———Sesje z ery ponownego odkrycia; zrealizowane technicznie z pomocą 22-letniego badacza bluesa Alana Wilsona (później z Canned Heat).

Linki zewnętrzne

YouTube Music Wikipedia Blues Hall of Fame (Blues Foundation)

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.

Zobacz sklep