POWOLNE, PEŁNE DUSZY KORZENIE

Wróć do artystów

Ten Years After

Photo: Jim Summaria, Alvin Lee, 1975 (Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0)

British

Ten Years After

• United Kingdom• Aktywny/a: 1966–1975, 1988–present

British Blues BoomBlues RockBoogie Rock

Zespół blues-rockowy z Nottingham, którego lider, Alvin Lee, stał się sławny niemal z dnia na dzień dzięki jednemu porywającemu dziewięciominutowemu wykonaniu "I'm Going Home" na Woodstocku w 1969 roku, grając na swojej wysłużonej gitarze ES-335 "Big Red" w tempie, które przyniosło mu przydomek "the fastest guitarist in the West".

Ten Years After byli przez lata naprawdę znakomitym brytyjskim zespołem blues-rockowym, zanim jeden dziewięciominutowy występ festiwalowy uczynił ich symbolem całej epoki — moment, w którym palce Alvina Lee jakby dosłownie wyprzedziły utwór "I'm Going Home" na Woodstocku (Źródło: Wikipedia). Zespół wyrósł z szeregu wcześniejszych grup z Nottingham — Ivan Jay and the Jaycats, the Jaybirds, Ivan Jay and the Jaymen — zanim ustabilizował się w klasycznym składzie i, w 1966 roku, przyjął nazwę: żartobliwe nawiązanie do faktu, że minęła dekada od przełomu Elvisa Presleya w 1956 roku. Gitarzysta i wokalista Alvin Lee — urodzony jako Graham Anthony Barnes 19 grudnia 1944 roku w Nottingham, samodzielnie nauczył się gry na gitarze od trzynastego roku życia na płytach jazzowych i bluesowych rodziców — prowadził stabilny czteroosobowy skład z basistą Leo Lyonsem, klawiszowcem Chickiem Churchillem i perkusistą Rikiem Lee, którzy wszyscy pozostawali w zespole, z przerwami, przez dziesięciolecia (Źródło: Wikipedia). Ich debiutancki album z 1967 roku dla wytwórni Deram ugruntował ich pozycję jako prawdziwego zespołu bluesowego; surowy album koncertowy "Undead" (1968) i "Stonedhenge" (1969) zbudowały solidną brytyjską publiczność. Następnie, 17 sierpnia 1969 roku, zagrali na festiwalu Woodstock, a ich porywające wykonanie "I'm Going Home" — Alvin Lee grał w tempie, które przyniosło mu przydomek "the fastest guitarist in the West", wyraźny prekursor gitary shred lat 80. — zostało uwiecznione w filmie "Woodstock" i na albumie ze ścieżką dźwiękową. To uczyniło Ten Years After sławnymi niemal z dnia na dzień, prawdopodobnie nieproporcjonalnie w stosunku do wszystkiego innego, co nagrali (Źródło: Wikipedia). Zespół jechał na fali tego momentum przez osiem kolejnych brytyjskich albumów z Top 40 w latach 1968–1973, stopniowo przechodząc od czystego bluesa do bardziej komercyjnego brzmienia boogie-rock. "Cricklewood Green" (1970) był ich największym brytyjskim sukcesem i wyprodukował przebojowy singiel "Love Like a Man" (10. miejsce w Wielkiej Brytanii); "A Space in Time" (1971) posunął się dalej w stronę radiowego rocka i dał im "I'd Love to Change the World", wciąż ich najbardziej znane nagranie studyjne w Ameryce. Lee grał większość tego materiału na wysłużonej, obklejonej naklejkami gitarze Gibson ES-335 z 1959 roku, którą nazwał "Big Red", z zaklejonymi otworami f, by ograniczyć sprzężenia zwrotne — równie rozpoznawalnej, na swój sposób, jak mężczyzna, który na niej grał (Źródło: Wikipedia). Zespół rozpadł się w 1975 roku, gdy Lee zajął się karierą solową, współpracując z artystami takimi jak George Harrison i wokalista gospel-rockowy Mylon LeFevre. Ten Years After ponownie połączyli się na krótko na Reading Festival w 1983 roku, a następnie bardziej trwale od 1988 roku, nagrywając "About Time" (1989) z producentem Terrym Manningiem w Memphis. Alvin Lee zmarł 6 marca 2013 roku w Esteponie w Hiszpanii, w wieku 68 lat, wskutek powikłań po operacji nieregularnego rytmu serca; kolega z zespołu Leo Lyons nazwał go "najbliższym, co miałem do brata". Zespół, z nowymi gitarzystami, kontynuował koncertowanie i nagrywanie, wydając "A Sting in the Tale" w 2017 roku (Źródło: Wikipedia).

Wpływ muzyczny

Jeden dziewięciominutowy występ na Woodstocku uczynił Alvina Lee z Ten Years After wzorcem szybkiej gry gitarowego bohatera, bezpośredniego przodka techniki shred lat 80., mimo że rzeczywisty katalog zespołu był znacznie głębszy i bardziej bluesowy, niż sugerował ten pojedynczy moment (Źródło: Wikipedia).

Historie i anegdoty

"Zespół, który koncertował i nagrywał jako Ten Years After od 2014 roku (Chick Churchill, Ric Lee, Marcus Bonfanti, Colin Hodgkinson), rozwiązał się polubownie we wrześniu 2024 roku, grając ostatnie koncerty w listopadzie tego samego roku; perkusista Ric Lee od razu zaczął tworzyć nowy skład Ten Years After (Samuel C Lees, Craig Fletcher, Dave Burgoyne), który zadebiutował na początku 2025 roku z planowanym nowym albumem. (Źródło: Louder)"

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Ten Years After — I'm Going Home (Live at Woodstock, 17 August 1969) [Official Audio]

TenYearsAfterVEVO

Woodstock - Ten Years After - I'm Going Home (Live)

Woodstock - Ten Years After - I'm Going Home (Live)

Ten Years After / Alvin Lee - I'm Going Home - 1969 Woodstock Festival

Ten Years After / Alvin Lee - I'm Going Home - 1969 Woodstock Festival

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Linki zewnętrzne

YouTube Music Wikipedia

Booking / Kontakt

Agencja bookingowa

Niedostępne publicznie

Agent/management

Niedostępne publicznie

E-mail bookingowy

Niedostępne publicznie

Telefon bookingowy

Niedostępne publicznie

URL bookingowy

Niedostępne publicznie

The current 2025-formed lineup (Ric Lee, Samuel C Lees, Craig Fletcher, Dave Burgoyne) is active, but no verified direct booking contact was found; tour dates tracked on Songkick.

Czy jesteś artystą, czy reprezentujesz zespół lub agencję bookingową? Chcemy, aby informacje o bookingu były zawsze poprawne i aktualne. Prześlij nam właściwe dane za pomocą naszego formularza kontaktowego, a zaktualizujemy profil najszybciej jak to możliwe. Przejdź do formularza kontaktowego

Źródła

Wspieraj niezależność SlowBlues. Oficjalny merch — noś bluesa.