Slow-Blues.com — Global Blues Encyclopedia
Wróć do artystów
Wilko Johnson
Photo: Roger Green (Wikimedia Commons, CC BY-SA 2.0)
British

Wilko Johnson

Tego artysty nie ma już wśród nas.
Urodzony/a: 1947-07-12 · Zmarł/a: 2022-11-21• United Kingdom• Aktywny/a: 1970–2022
BritishPub RockR&B

Zmarł 21 listopada 2022 roku w wieku 75 lat — występował jeszcze na tygodnie przed śmiercią, pięćdziesiąt lat po Dr. Feelgood i diagnozie raka, którą pokonał wbrew wszelkim przeciwnościom.

Instrumenty
Electric guitar
Wytwórnie
United Artists, Solid Senders / Wilko Johnson Band, Chess Records
z
Canvey Island, Essex
Urodzony/a
1947-07-12
Wilko Johnson grał na gitarze tak, jak nikt inny nie zawracał sobie głowy: bez kostki, jednocześnie prowadząc rytm i partie prowadzące tą samą ręką, z obecnością sceniczną — poszarpaną, nerwową, jakby ostrzeliwał gryf gitary w stronę pierwszego rzędu — którą punk później miał uznać za swojego przodka. Urodził się jako John Andrew Wilkinson 12 lipca 1947 roku na Canvey Island w hrabstwie Essex. Studiował język i literaturę angielską na Uniwersytecie w Newcastle, w tym anglosaskie i islandzkie sagi, i pracował jako nauczyciel angielskiego, gdy w 1972 roku przyjął pseudonim sceniczny Wilko Johnson — niemal anagram swojego nazwiska rodowego (Źródło: Wikipedia). Tego samego roku stał się siłą napędową Dr. Feelgood, zespołu pub rockowego z rodzinnej Canvey Island, który pomógł ściągnąć brytyjski rock z powrotem w stronę czegoś surowszego i bardziej bezpośredniego dokładnie wtedy, gdy kształtował się punk. Jego technika gry palcami — skopiowana i rozwinięta od jego idola, Micka Greena z Johnny Kidd & the Pirates — pozwalała mu jednocześnie grać akordy rytmiczne i ostre partie prowadzące, co sam nazywał swoim "bardzo perkusyjnym brzmieniem gitary". Cztery albumy studyjne Dr. Feelgood z nim w składzie to "Down by the Jetty" (1975), "Malpractice" (1975), "Sneakin' Suspicion" (1977) oraz album koncertowy "Stupidity" (1976), który osiągnął 1. miejsce na brytyjskiej liście albumów (Źródło: Wikipedia). Opuścił Dr. Feelgood w kwietniu 1977 roku, w okolicznościach, które zawsze opisywał jako zwolnienie, a nie własną decyzję. Następnie założył Solid Senders, dołączył do Blockheads Iana Dury'ego w 1980 roku i prowadził Wilko Johnson Band od połowy lat 80. Jego perkusyjny styl bez kostki oraz ubrana na czarno scena "duck walk" — częściowo odziedziczona po Chucku Berrym — wpłynęły później na całe pokolenie gitarzystów, w tym Willa Sergeanta z Echo & the Bunnymen i Andy'ego Gilla z Gang of Four; Paul Weller powiedział wprost: "Wilko może nie jest tak sławny jak niektórzy inni gitarzyści, ale jest w samej czołówce" (Źródło: Wikipedia). W styczniu 2013 roku Johnson ogłosił, że zdiagnozowano u niego nieuleczalnego raka trzustki i że pozostało mu dziewięć do dziesięciu miesięcy życia. Odmówił chemioterapii i zamiast tego zagrał trasę pożegnalną. Diagnoza okazała się błędna w najbardziej szczęśliwy możliwy sposób: zamiast agresywnego gruczolakoraka miał rzadszy, lepiej poddający się leczeniu nerwiak neuroendokrynny trzustki. W 2014 roku zespół chirurgów specjalistów usunął podczas jedenastogodzinnej operacji trzykilogramowy guz, wraz z trzustką, śledzioną, częścią żołądka i odcinkami jelit, rekonstruując przy okazji naczynia krwionośne. Ogłosił, że jest wolny od raka podczas Q Awards w październiku tego samego roku (Źródło: Wikipedia). Johnson wystąpił także jako niemy kat Ser Ilyn Payne w "Grze o tron" HBO (2011–2012), rola ta wyrosła z jego udziału w dokumencie "Oil City Confidential" z 2009 roku, poświęconym Dr. Feelgood i Canvey Island. W 2014 roku, świeżo po wyzdrowieniu, nagrał "Going Back Home" wspólnie z Rogerem Daltreyem z The Who — wydany przez Chess Records album wszedł na 3. miejsce brytyjskiej listy albumów, najlepszy wynik Daltreya od 1981 roku. Johnson otrzymał honorowy doktorat sztuki Anglia Ruskin University w 2016 roku (Źródło: Wikipedia). Występował aż do niedługo przed śmiercią, między innymi w londyńskim Shepherd's Bush Empire w październiku 2022 roku. Zmarł w swoim domu w Westcliff-on-Sea 21 listopada 2022 roku, w wieku 75 lat (Źródło: NME, CBS News, Wikipedia).

Wpływ muzyczny

Wilko Johnson to brakujące ogniwo, którego punk rzadko wymienia z nazwiska: styl gry bez kostki, łączący rytm i partie prowadzące jednocześnie, oraz nerwowa, agresywna obecność sceniczna, która pojawiła się lata przed Sex Pistols, wywodząca się ze sceny pub rockowej, traktowanej przez większość historii punku jedynie jako przypis. Pokonał nieuleczalnego raka, który okazał się nie do końca tym, co lekarze pierwotnie podejrzewali, nagrał album, który wszedł na 3. miejsce w Wielkiej Brytanii wspólnie z Rogerem Daltreyem w wieku 66 lat, i grał niemal do ostatnich tygodni życia — dowód na to, że jego wersja pilności nigdy nie była pozą (Źródło: Wikipedia).

Inspiracje

Mick GreenChuck BerryJohnny Kidd & the Pirates

Rodzina i życie prywatne

Żona

Poślubił swoją nastoletnią miłość; dwóch synów, Matthew i Simon. Irene zmarła na raka w 2004 roku.

Formacyjne doświadczenia

  • •1947: Urodzony jako John Andrew Wilkinson na Canvey Island w hrabstwie Essex. (Źródło: Wikipedia)
  • •Uniwersytet w Newcastle: Studiuje język i literaturę angielską, w tym sagi anglosaskie i islandzkie. (Źródło: Wikipedia)
  • •1972: Przyjmuje pseudonim Wilko Johnson i staje się siłą napędową Dr. Feelgood. (Źródło: Wikipedia)
  • •Kwiecień 1977: Opuszcza Dr. Feelgood. (Źródło: Wikipedia)
  • •Styczeń 2013: Ogłasza nieuleczalną diagnozę raka i gra trasę pożegnalną. (Źródło: Wikipedia)
  • •2014: Operacja ujawnia, że diagnoza dotyczyła rzadszego, uleczalnego guza; w październiku tego samego roku zostaje uznany za wolnego od raka. (Źródło: Wikipedia)

Instrumenty i sprzęt

Historie i anegdoty

"Zagrał niemego kata Ser Ilyna Payne'a w "Grze o tron" HBO (2011–2012), rola ta wyrosła z dokumentu "Oil City Confidential" z 2009 roku. (Źródło: Wikipedia)"
"W styczniu 2013 roku usłyszał, że zostało mu dziewięć do dziesięciu miesięcy życia — diagnoza okazała się rzadszym, uleczalnym guzem, i żył jeszcze niemal dekadę. (Źródło: Wikipedia)"
"Nagrał "Going Back Home" (2014) z Rogerem Daltreyem z The Who krótko po powrocie do zdrowia po operacji; był to najlepszy wynik Daltreya na brytyjskiej liście od 1981 roku. (Źródło: Wikipedia)"
"Występował na żywo aż do kilku tygodni przed śmiercią, w tym na koncercie w Shepherd's Bush Empire w październiku 2022 roku. (Źródło: NME)"

Współpracownicy

Dołączył do Blockheads w 1980 roku.

Nagrał "Going Back Home" (2014), który osiągnął 3. miejsce na brytyjskiej liście albumów.

Gitarzysta Johnny Kidd & the Pirates; wzór dla techniki gry palcami Johnsona.

Oglądaj i słuchaj

Wyróżnione

Roxette (Live) [2012 Remaster]

Dr. Feelgood - Topic

Oglądaj i słuchaj

Henter videoer fra YouTube…

Dyskografia

RokTytułProducentStudioWytwórniaLista przebojówSprzedażMuzycyYouTubeUwagi
1975Down by the JettyVic Maile—United Artists———Debiutancki album Dr. Feelgood, nagrany w pseudo-mono, by uchwycić ich surowe brzmienie koncertowe.
1975MalpracticeVic Maile—United Artists———Drugi album tego samego roku, kontynuacja surowego, R&B-owego ataku zespołu.
1976StupidityVic Maile—United Artists———Album koncertowy, który osiągnął 1. miejsce na brytyjskiej liście albumów.
1977Sneakin' Suspicion——United Artists———Ostatni album studyjny Johnsona z Dr. Feelgood przed odejściem w kwietniu tego samego roku.
1981Ice on the Motorway——Solid Senders / Wilko Johnson Band———Nagrany z jego własnym zespołem po odejściu z Feelgood.
2005Red Hot Rocking Blues——Wilko Johnson Band———Późniejsze wydawnictwo studyjne Wilko Johnson Band.
2014Going Back HomeDave Eringa—Chess Records———Współpraca z Rogerem Daltreyem z The Who, nagrana krótko po operacji nowotworowej Johnsona. Osiągnęła 3. miejsce na brytyjskiej liście albumów — najlepszy wynik Daltreya od 1981 roku.

Znane utwory

01Roxette
02Back in the Night
03Sneaking Suspicion
04Milk and Alcohol
05Going Back Home

Nagrody i wyróżnienia

2016
Honorary Doctor of Arts, Anglia Ruskin University

Linki zewnętrzne

Źródła